Η ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΟΥ ΠΑΝΑΓ.ΛΑΦΑΖΑΝΗ ΣΤΗ ΔΙΑΡΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΥΠΟΘΕΣΕΩΝ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ ΕΝΩΠΙΟΝ TOY Γ.ΣΤΟΥΡΝΑΡΑ ΚΑΙ TOY Γ.ΠΡΟΒΟΠΟΥΛΟΥ.

Η ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΟΥ ΠΑΝΑΓ.ΛΑΦΑΖΑΝΗ ΣΤΗ ΔΙΑΡΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΥΠΟΘΕΣΕΩΝ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ ΕΝΩΠΙΟΝ TOY Γ.ΣΤΟΥΡΝΑΡΑ ΚΑΙ TOY Γ.ΠΡΟΒΟΠΟΥΛΟΥ.

Συγκλήθηκε την Παρσκευή (3/8) η Διαρκής Επιτροπή Οικονομικών Υποθέσεων της Βουλής στην οποία κλήθηκαν και παρουσίασαν τις θέσεις τους για τις εξελίξεις στηνΑγροτική Τράπεζα Ελλάδας (ΑΤΕ) ο υπουργός Οικονομικών Γιάννης Στουρνάρας και ο Γιώργος Προβόπουλος Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας, ενώ δίπλα τους βρισκόταν και ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών Χ.Σταϊκούρας.

Να υπογραμμίσουμε ότι τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης παρουσίασαν εντελώς μονόπλευρα, ψευδέστατα και προπαγανδιστικά υπέρ των Γ. Στουρνάρα και  Γ.Προβόπουλου την συνεδρίαση της Επιτροπής, ενώ οι τελευταίοι όχι μόνο στριμώχτηκαν αλλά σχεδόν κατατροπώθηκαν από τους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, τον ένα βουλευτή του ΚΚΕ που παρευρέθη αλλά ακόμα και από τους περισσότερους βουλευτές εκ των κομμάτων που στηρίζουν την κυβέρνηση!

Στην αρχή της συζήτησης στην Επιτροπή της Βουλής και αμέσως μετά τα διαδικαστικά που ανακοίνωσε ο Πρόεδρος της Επιτροπής Οικονομικών Υποθέσεων Αντ. Μπέζας, ζήτησε το λόγο και παρενέβη ο Παναγ. Λαφαζάνης κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ, καταγγέλοντας την κυβέρνηση για το γεγονός ότι δεν κάλεσε στην Επιτροπή για να εκθέσει τις απόψεις του, τον Διοικητή της ΑΤΕ Θόδωρο Πανταλάκη, όπως είχαν ζητήσει οι 12 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, μέλη της διαρκούς επιτροπής.

Ολόκληρη η σχετική στιχομυθία Α. Μπέζα και Παναγ. Λαφαζάνη έχει ως εξής:

ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΜΠΕΖΑΣ (Πρόεδρος της Επιτροπής): Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, αρχίζει η συνεδρίαση. Επειδή είναι η πρώτη συνεδρίαση της Επιτροπής μας, θέλω να σας ευχαριστήσω γιατί την εκλογή μου στη θέση του Πρόεδρου, και να ευχηθώ σε όλους σε αυτή τη δύσκολη συγκυρία που υπάρχει, καλή δύναμη και καλή συνεργασία. Πρέπει επίσης να πω, ότι στο Προεδρείο της Επιτροπής είναι μαζί μου και ως Αντιπρόεδρος της Επιτροπής ο κύριος Ιωάννης Μιχελογιαννάκης και ως Γραμματέας ο κύριος Χρήστος Γκόκας.
Το θέμα της ημερήσιας διάταξης είναι η συζήτηση, σύμφωνα με το άρθρο 32 παρ.6 του Κ.τ.Β. της Βουλής, για τις πρόσφατες εξελίξεις σχετικά με την Αγροτική Τράπεζα της Ελλάδος. Πρέπει να πω επίσης ότι η συζήτηση προκλήθηκε μετά από αίτημα των συναδέλφων του ΣΥΡΙΖΑ, που είναι στηνΟικονομική Επιτροπήτων Ανεξάρτητων Ελλήνων και του ΚΚΕ, για ακρόαση του Υπουργού Οικονομικών στην Επιτροπή και με τη σύμφωνη γνώμη του Προέδρου της Βουλής. Θεωρήσαμε επίσης σκόπιμο, εκτός από τον Υπουργό των οικονομικών να παρίσταται και ο Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος ο κύριος Προβόπουλος, μιας και η Τράπεζα της Ελλάδος εμπλέκεται άμεσα στις πρόσφατες εξελίξεις για την Αγροτική Τράπεζα της Ελλάδος.

 

Σύμφωνα με το άρθρο 91 του Κανονισμού της Βουλής, οι Διαρκές Επιτροπές μπορούν να καθορίζουν. Παρακαλώ κύριε Λαφαζάνη. 

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΚΛΗΘΗ Ο Θ. ΠΑΝΤΑΛΑΚΗΣ;

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ : Κύριε Πρόεδρε, καταρχάς να σας ευχηθούμε καλή θητεία στην Προεδρεία και καλές εργασίες στην Επιτροπή μας.

Νομίζω όμως, ότι η αρχή για την επιτροπη μας δεν είναι και τόσο ευχάριστη. Όπως ξέρετε κύριε Πρόεδρε, είχαμε καταθέσει και οι 12 Βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίοι μετέχουμε στην Διαρκή Επιτροπή οικονομικών Υποθέσεων, το αίτημα να προσκληθεί στην Επιτροπή ο Υπουργός Οικονομικών, προτού ληφθούν αποφάσεις οι οποίες, υποτίθεται, θέλουν να διαμορφώσουν τετελεσμένα για την Αγροτική Τράπεζα.

Δυστυχώς όμως, και η ευθύνη εδώ βαρύνει αποκλειστικά μια ανάλγητη Κυβέρνηση, δεν επεδείχθη η ευαισθησία η οποία απαιτείτο από τα πράγματα, ώστε να συγκληθεί έγκαιρα η Επιτροπή και να ενημερωθεί για οποιεσδήποτε μελλοντικές αποφάσεις όσον αφορά τις εξελίξεις.
ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΜΠΕΖΑΣ (Πρόεδρος της Επιτροπής): κύριε Λαφαζάνη θα σας παρακαλέσω να είστε σύντομος.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ : Πολύ σύντομος, μη με διακόπτετε για να τελειώσω. Ορισμένα πράγματα πρέπει να ακουστούν. Δεν είχε αυτή την ευαισθησία η Κυβέρνηση. Συνεκλήθη η Επιτροπή μας εκ των υστέρων, όταν μάθαμε τις ανακοινώσεις για την Αγροτική Τράπεζα.

Σας υποβάλλαμε και ένα πρόσθετο αίτημα κύριε Πρόεδρε, και οι 12 συνάδελφοι του Σύριζα στην επιτροπή. Να κληθεί σήμερα στην Επιτροπή μας και ο κύριος Θεόδωρος Πανταλάκης, Διοικητής τηςΑγροτικής Τράπεζας, κατεξοχήν αρμόδιος για αυτά τα θέματα που συζητάμε και ο κατεξοχήν υπεύθυνος της διοίκησης της Αγροτικής Τράπεζας, η οποία αυτή τη στιγμή βρίσκεται σε διαδικασίες όχι απλώς ξεπουλήματος αλλά χαριστικής με προίκα παραχώρησης.
Σας υποβάλαμε, λοιπόν, το αίτημα και προφορικά και γραπτά. Πέραν της προφορικής συζήτησης που είχαμε, με ενημερώσατε ότι δεν έγινε πρόσκληση προς τον κύριο Πανταλάκη. Θα θέλαμε στην Επιτροπή μας, να ακούσουμε για ποιο λόγο δεν έγινε η πρόσκληση να παρίσταται σήμερα και να πει και αυτός την άποψη του για τις εξελίξεις, προκειμένου να σχηματίσουμε μια πληρέστερη, σφαιρικότερη εικόνα και γνώμη για τα τεκταινόμενα.

ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΜΠΕΖΑΣ (Πρόεδρος της Επιτροπής): Σχετικά με το αίτημα σας για τον διοικητή της Αγροτικής Τράπεζας, πράγματι υπεβλήθη το αίτημα δηλαδή να κληθεί σε ακρόαση και ο διοικητής της Αγροτικής Τράπεζας, ο κ. Πανταλάκης. Βέβαια, το αίτημα υπεβλήθη μόλις χθες. Γνωρίζετε ότι δεν υπάρχει καμία υποχρέωση από τον κανονισμό, ούτε με το άρθρο 32, ούτε με το άρθρο 41α, να καλέσουμε τον κ. Πανταλάκη. Το αρχικό αίτημα του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., του Κ.Κ.Ε. και των Ανεξάρτητων Ελλήνων ήταν να κληθεί ο Υπουργός Οικονομικών, ο κ. Στουρνάρας. Για να υπάρχει μια πιο διεξοδική συζήτηση θεωρήσαμε σκόπιμο εκτός από τον Υπουργό Οικονομικών να κληθεί και ο Διοικητής τηςΤράπεζας της Ελλάδας, ο κ. Προβόπουλος. Εάν από τη συζήτηση προκύψει ότι χρειάζεται να έρθει και ο κ. Πανταλάκης, πολύ ευχαρίστως σε μία επόμενη συνεδρίαση της Επιτροπής να καλέσουμε και τον Διοικητή της Αγροτικής Τράπεζας.

ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ: Έτσι όπως θα διεξαχθεί η συζήτηση, καταλαβαίνετε ότι είναι ανάπηρη, είναι μισή και αυτό το ξέρουν καλύτερα οι παριστάμενοι. Έπρεπε, πρώτα απ’ όλα εσείς να ενδιαφερθείτε για να είναι εδώ ο κ. Πανταλάκης. Το λέω αυτό και στους τρεις παριστάμενους, δηλαδή τους δύο υπουργούς της κυβέρνησης και τον Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος.

 

Στη συνέχεια, παραθέτουμε, ολόκληρη την παρέμβαση που έκανε ο Παναγ. Λαφαζάνης κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ στη διάρκεια των εργασιών της Διαρκούς Επιτροπής Οικονομικών Υποθέσεων.

 

Η ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΠΑΝ.ΛΑΦΑΖΑΝΗ

ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ: Κύριε Πρόεδρε, ο κύριος Στουρνάρας παριστάνει σε αυτή την αίθουσα ότι δεν είδε, δεν ήξερε και δεν άκουσε. Ο κύριος Προβόπουλος μας λέει ότι τήρησε τη νομιμότητα και έκανε αυτά που έπρεπε να κάνει ως υποχρέωσή του. Όμως και οι δύο μαζί πραγματοποιήσατε δυστυχώς το μεγαλύτερο σκάνδαλο του αιώνα. Μία πραγματική μεγάλη ληστεία σε βάρος του δημοσίου συμφέροντος, σε βάρος του ελληνικού λαού, σε βάρος της οικονομίας και ιδιαίτερα σε βάρος του αγροτικού κόσμου και της αγροτικής οικονομίας την οποία ενταφιάσατε, υποθηκεύσατεκαι αυτή τη στιγμή δίνετε τη χαριστική βολή στην ελληνική περιφέρεια.

Έξω από αυτή την αίθουσα υπάρχουν χιλιάδες εργαζόμενοι της ΑΤΕ και του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου, γιατί μετά την ΑΤΕ ετοιμάζετε το ίδιο σκηνικό της μεγάλης ληστείας και για τη δεύτερη τράπεζα που έχει  ισχυρό λόγο το δημόσιο, που είναι το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο. Εργάζεστε για τα ιδιωτικά συμφέροντα και το δημόσιο το εχθρεύεστε και το μισείτε.

Δε λέω ότι το δημόσιο λειτούργησε μέχρι τώρα με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Όλα τα προβλήματαόμως, που υπάρχουν στο δημόσιο οφείλονται σε εσάς. Και ερχόσαστε εσείς, το πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο αυτής της χώρας, που δημιούργησε τα προβλήματα στο δημόσιο, να επικαλείστε τώρα αυτά τα προβλήματα για να εξυπηρετήσετε ιδιωτικά συμφέροντα. Αυτό που γίνεται τώρα είναι εξυπηρέτηση ιδιωτικών συμφερόντων και αυτό το ξέρετε πολύ καλά και θα σας το αποδείξω με αριθμούς.

 

ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΕΣ ΕΡΓΑΣΙΑΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ

Έξω από τη Βουλή αυτή τη στιγμή βρίσκονται οι  εργαζόμενοι σε ΑΤΕ και Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο και διαμαρτύρονται όχι μόνο για τις δημόσιες τράπεζες που ξεπουλιούνται, αλλά διαμαρτύρονται και για κάτι πολύ βασικό. Διαμαρτύρονται, διότι χάνουν τις δουλειές τους και τους εξαπατάτε. Δε φτάνει ότι χαρίζετε με προίκα μια τράπεζα, όπως η Αγροτική αλλά στέλνετε στο δουλεμπόριο χιλιάδες εργαζόμενους. Ο κύριος Στουρνάρας μας είπε ότι έδωσε η Τράπεζα Πειραιώς μια διαβεβαίωση στηνπροσφορά της ότι θα προσλάβει όλους τους εργαζόμενους της ΑΤΕ.

Η προσφορά κατ’αρχάς της Τραπ. Πειραιώς δεν παρέχει καμιά εγγύηση για την απασχόληση των εργαζομένων, αλλά και πού είναι αυτή τη προσφορά; Γιατί την κρύβετε; Θα έπρεπε να την καταθέσετε εδώ στη Βουλή για να δούμε και εμείς αυτή την περίφιμη προσφορά που έχει κάνει ηΤράπεζα Πειραιώς.

Έχετε εκδώσει ΦΕΚ, τα οποία λένε χίλια δυό πράγματα με λεπτομέρειες. Γιατί αυτά δεν λένε τίποτα ότι θα προσληφθούν όλοι οι εργαζόμενοι; Δυστυχώς, δεν υπάρχει καμία εγγύηση.  Αύριο θα αρχίσουν οι απόλυσεις και αυτό το γνωρίζετε πολύ καλά.

Πέραν αυτού και οι εργαζόμενοι που θα προσληφθούν θα οδηγηθούν σε εργασιακές σχέσεις «γαλέρας». Πηγαίνετε να δείτε τις εργασιακές σχέσεις της Τράπεζας Πειραιώς.

Επίσης μετά την απόλυση, δε θα υπάρξει ούτε αποζημίωση. Γιατί για να προκύψει αποζημίωση θα πρέπει να έχει προηγηθεί εκκαθάριση. Ξέρετε πότε θα τελειώσει η εκκαθάριση με τον εκκαθαριστή που διορίσατε και είναι ένας εγκάθετος; Πώς επιλέξατε τον εκκαθαριστή; Ο φίλος τον φίλο; O εκκαθαριστής ως συνήθως τελειώνει αυτές τις διαδικασίες μετά από χρόνια. Μετά από χρόνια θα περιμένουν οι απολυμένοι την αποζημίωση και θα είναι στο δρόμο, στο έλεος του κάθε κύριου Σάλα. Τα ίδια ετοιμάζετε και για το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο.

 

ΣΚΟΤΕΙΝΕΣ ΜΕΘΟΔΕΥΣΕΙΣ

Έρχομαι τώρα στην εκλεκτή Τράπεζα της Ελλάδας. Πώς είναι δυνατόν να εποπτεύετε αυτά πουεποπτεύετε στη συνέχεια να τα πουλάτε; Έχετε δει εποπτική αρχή η οποία βεβαιώνει ότι αυτό δεν είναι βιώσιμο και πάει μετά και το πουλάει η ίδια; Από πού και ως που νομίζετε ότι όλα αυτά είναι νόμιμα;

Πώς είναι δυνατόν να πουλάτε την ΑΤΕ όταν υπάρχει μία και μοναδική προσφορά; Και ρωτάτε εμάς γιατί δεν κάνουν προσφορά κάποιοι άλλοι; Αν δεν κάνουν προσφορά άλλοι, δεν σπεύδετε να πωλήσετε τίποτα με μια προσφορά ή όπως τις λέτε  αυτές τις διαδικασίες μεταβίβασης.

Δεν γίνεται μεταβίβαση με μια προσφορά, που δεν την ξέρει μάλιστα κανένας στην Ελλάδα και μόνο εσείς τη γνωρίζετε.  

Είπατε ότι η ανακεφαλαιοποίηση θα στοίχιζε 5 δις. Δεν θα στοίχιζε 5 δις, αλλά αρκετά λιγότερα, 4 δις. Εγώ θα δεχτώ τα 5 δις. Γιατί δεν κάνατε, λοιπόν, την ανακεφαλαιοποίηση της ΑΤΕ; Λέτε ότι δεν ήταν βιώσιμη. Αλλά δεν μας φέρατε εδώ κανένα επίσημο έγγραφο που να βεβαιώνει ότι γιατί δεν ήταν βιώσιμη. Ποιος διαπίστωσε τη μη βιωσιμότητα; Ποιες υπηρεσίες και ποιες εταιρείες; Σας έχουμε ζητήσει επανειλημμένα να καταθέσετε εδώ τα σχετικά έγγραφα, αλλά ήρθατε εδώ με προφορικές διαβεβαιώσεις. Σας ζητήσαμε σειρά στοιχείων με αιτήσεις κατάθεσης εγγράφων. Μας γράψατε στα παλιά σας τα παπούτσια.

 

ΠΟΙΟΥΣ ΚΟΡΟΪΔΕΥΕΤΕ;

Ισχυρίζεται ο Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας ότι η ΑΤΕ δεν ήταν βιώσιμη για ναανακεφαλαιοποιηθεί από το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας.

Ο Διοικητής της Τράπεζας Ελλάδας δεν είναι, όμως , αυτοκράτορας!

Διότι τόσο ο Α. Σαμαράς όσο και ο Ε. Βενιζέλος και ο Φ. Κουβέλης είχαν υποσχεθεί προεκλογικά τηνανακεφαλαιοποίηση της ΑΤΕ! Αυτοί δεν ήξεραν ότι η ΑΤΕ δεν ήταν βιώσιμη; Δεν γνώριζαν τις γνωματεύσεις του Διοικητή της ΤτΕ;

 Αλλά θα μιλήσω και για τα μετεκλογικά.

Κύριοι της κυβέρνησης, ξέρετε ότι μετεκλογικά υπήρχε μια προγραμματική συμφωνία ανάμεσα στατρία κόμματα ή δεν το γνωρίζετε; Τι λέει αυτή η προγραμματική συμφωνία;Λέει επί λέξει: Αγροτική Τράπεζα: επανακεφαλαιοποίηση και εξυγίανση.

Λέγατε λόγια του αέρα; Δεν ξέρατε ότι ο κ. Προβόπουλος τον Απρίλιο είχε βγάλει μη βιώσιμη την ΑΤΕ;Ποιος κοροϊδεύει ποιόν; Ποιος είναι υπεράνω όλων; O Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας;

 

ΒΙΩΣΙΜΗ Η ΑΤΕ!

Η ΑΤΕ ήταν απολύτως βιώσιμη και για απόδειξη φέρτε μας τις εκθέσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την πορεία του προγράμματος εξυγίανσής της που το βεβαιώνουν. Και ακόμη φέρτε τις επιστολές του κυρίου Πανταλάκη προς όλους τους αρμοδίους, τον οποίο ζητήσαμε να έρθει εδώ, αλλά δε τον καλέσατε για συγκεκριμένους λόγους.Γιατί θα ακούγατε πειστικό αντίλογο και για τη βιωσιμότητα και την δυνατότητα προοπτικής της τράπεζας. Ο κ. Πανταλάκης έχει στείλει σχετική επιστολή πριν από λίγες μέρες στον κ. Σαμαρά και θα πρέπει να μας την καταθέσετε. Η συγκεκριμένη επιστολή αναφέρει πρόταση και για τη βιωσιμότητα και για την προοπτική της ΑΤΕ.

 

ΖΗΜΙΑ ΠΟΛΛΩΝ ΔΙΣ ΕΥΡΩ ΓΙΑ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ

΄Όμως, όλα αυτά τα εξαφανίσατε ως δια μαγείας γιατί υπάρχει η Τράπεζα Πειραιώς. Στην Τράπεζα Πειραιώς δεν δίνετε τώρα τα 4 δις ή τα 5 δις που χρειαζόταν η ΑΤΕ για την ανακεφαλαιοποίησή της. Δίνετε, όμως, 6,7 δις, διαφορά ενεργητικού και παθητικού, ρευστό χρήμα, ομόλογα FSF στην Τράπεζα Πειραιώς. Επίσης,το δημόσιο θα έχει και απώλειες από την «κακή» τράπεζα, οι οποίες, πολύ περιορισμένα, υπολογίζονται στα 2 δις.

Δεν θέλατε να δώσετε τα 4 δις στην ΑΤΕ από τα οποία θα κερδίζατε στο μέλλον, αφού θα κατατίθεντο σε μετοχές της ΑΤΕ.  Δίνετε, όμως,στην Τράπεζα Πειραιώς, ως προίκα τα 6,7 δις, συν τα 2 δις που χάνει το δημόσιο.
Τι γίνεται με την Τράπεζα Πειραιώς; Έχει πάρει, ήδη, 4,2 δις για επανακεφαλαιοποίηση! Πήρεπρόσφατα 500 εκατομμύρια! Ακόμη θα πάρει επιπλέον 1,2 δις για επανακεφαλαιοποίηση και τέλος θα λάβει 6,7 δις για τη διαφορά ενεργητικού και παθητικού! Σύνολο 12,5 δις!!! Ιδού το μέγα σκάνδαλο!

Αν τα δίνατε αυτά στην ΑΤΕ θα ήταν η πρώτη τράπεζα στον πλανήτη.

 

ΔΕΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ ΤΕΤΕΛΕΣΜΕΝΑ

Θα πρέπει να απαντηθούν όλα τα ερωτήματα.

Εμείς δεν αναγνωρίζουμε σε καμία περίπτωση αυτή την πώληση και θα κινηθούμε με όλα τα μέσα που μας διαθέτει ο νόμος, προκειμένου να αποκαλυφθεί αυτό το μεγάλο σκάνδαλο.

Εμείς, θα ακυρώσουμε, εάν ο ελληνικός λαός μας δώσει τη δυνατότητα, να παίζουμε ένα ρόλο σε μια κυβέρνηση της αριστεράς, αυτή την πώληση, η οποία είναι εγκληματική για τη χώρα και την προοπτική της.

 

Ο ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΘΥΓΑΤΡΙΚΕΣ

Εμείς δεν πρόκειται να ανεχθούμε ως τετελεσμένα αυτά που κάνετε. Δεν πρόκειται ν’ ανεχθούμε ως τετελεσμένη  την καταστροφή του αγροτικού κόσμου.

Αυτήν την ώρα, με αυτές τις πολιτικά εγκληματικές πράξεις σας, συμπαρασύρετε τη Δωδώνη. Την πάτε για εκκαθάριση, για να τη χαρίσετε τζάμπα! Τη Βιομηχανία Ζάχαρης, επίσης, την πάτε για κλείσιμο! Την ΣΕΚΑΠ για κλείσιμο. Σε προβληματικές καταστάσεις χιλιάδες συνεταιριστικές και μικρομεσαίες επιχειρήσεις πρωτογενούς παραγωγής σε όλη την Ελλάδα. Στην ουσία τα δύο τρίτα της παραγωγικής δομής και παραγωγικής δυνατότητας της υπαίθρου τα εξαφανίζετε με την πώληση της ΑΤΕ.

 

ΜΟΝΗ ΧΩΡΑ ΧΩΡΙΣ ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΚΑΙ ΤΑΜΙΕΥΤΗΡΙΟ;

Θα γίνουμε η μοναδική χώρα σε όλη την Ευρώπη, που δεν θα έχει Αγροτική Τράπεζα και σε λίγο και η μόνη χώρα που δεν θα έχει και Ταμιευτήριο!

Μια τέτοια χώρα θα είναι «Μπανανία» και «προτεκτοράτο», δεν θα είναι ανεξάρτητη χώρα. Και αυτό σας ανήκει!

Από iskra.gr

Advertisements

ΑΣΦΑΛΙΣΜΕΝΟΙ: ΘΑ ΠΛΗΡΩΝΟΥΝ ΑΠΟ ΤΗ ΤΣΕΠΗ ΤΟΥΣ ΦΑΡΜΑΚΑ ΚΑΙ ΝΟΣΗΛΙΑ!

ΣΤΗΝ ΕΝΤΑΤΙΚΗ Η ΕΝΑΠΟΜΕΙΝΑΣΑ ΔΗΜΟΣΙΑ-ΔΩΡΕΑΝ ΥΓΕΙΑ!

ΤΣΕΚΟΥΡΙ ΣΕ ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΕΣ, ΕΦΑΠΑΞ, ΕΠΙΔΟΜΑΤΑ!

Σφαγιαστικές περικοπές 2 δις ευρώ στον χώρο της Υγείας! Οι ασφαλισμένοι θα επιβαρύνονται πλέον οικονομικά με ποσά που θα φτάνουν έως και το 50% της αξίας των φαρμάκων και των νοσηλίων, ανάλογα με την εισοδηματική τους κατάσταση.
Κούρεμα και στα προνοιακά επιδόματα με την καθιέρωση πλαφόν οικογενειακού εισοδήματος 30.000 ευρώ, πάνω από το οποίο θα κόβονται οι συγκεκριμένες παροχές, σκέφτεται με πληροφορίες να θέσει επί τάπητος το Υπουργείο Οικονομικών στην προσεχή συνάντησή του με την Τρόικα.
Χιλιάδες ασφαλισμένοι και δικαιούχοι προνοιακών επιδομάτων βρίσκονται πλέον με το κεφάλι στην γκιλοτίνα της εγχώριας και της διεθνούς τρόικας.
Το πεσκέσι των περικοπών, σε εφάπαξ, προνοιακά επιδόματα ,συντάξεις, παροχές υγείαςξεπερνάει τα 7 δις ευρώ!!!
Φαίνεται να κλείνει λοιπόν το πακέτο των 11,5 δις ευρώ και παρά τις περί του αντιθέτου διαβεβαιώσεις της τρικομματικής, μνημονιακής συγχορδίας ,ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ, τα μέτρα και πάλι βαραίνουν τις πλάτες των ασθενέστερων εισοδηματικά λαϊκών στρωμάτων.
Το μεγαλύτερο βάρος των περικοπών, των 11,5 δις, σηκώνει το υπουργείο Εργασίας (περικοπές 5 δις ευρώ, με τσεκούρι στην 13η και 14η Επικουρική Σύνταξη, 40% περικοπές στο εφάπαξ, καθιέρωση πλαφόν 30.000 για την χορήγηση των προνοιακών επιδομάτων κλπ).
Ακολουθεί στην μαύρη λίστα των περικοπών άλλο ένα υπουργείο ζωτικής σημασίας για τις ανάγκες των πλατιών λαϊκών στρωμάτων, το υπουργείο Υγείας, με περικοπές 2 δις στις δαπάνες Υγείας!
Συγκεκριμένα, σε εκείνες τις κατηγορίες φαρμάκων που θεωρούν οι θιασώτες των μνημονίων ότι εκτινάσσουν τις δαπάνες , χωρίς ωστόσο να κρίνονται σκευάσματα «πρώτης γραμμής» (όπως είναι για παράδειγμα οι στατίνες και τα σκευάσματα γαστροπροστασίας), αυξάνεται η συμμετοχή των ασφαλισμένων.
Βέβαια πως είναι δυνατόν να κρίνονται δαπάνες στον χώρο της υγείας ως δευτερεύουσες είναι ένα καίριο ερώτημα το οποίο φαίνεται να βρίσκει την απάντησή του στις μνημονιακές νεοφιλελεύθερες πολιτικές και λογικές.
Όλα θυσιάζονται στο βωμό του κέρδους, μέχρι και η ανθρώπινη ζωή!Προωθείται επίσης η συμμετοχή στα νοσήλια (co-payment). Πρόκειται για μέτρο που ισχύει , εν μέρει, στην Ευρώπη, ωστόσο τα μοντέλα διαφοροποιούνται από χώρα σε χώρα.

Σε κάποιες περιπτώσεις το ποσοστό συμμετοχής είναι πάγιο και τη διαφορά την καλύπτει το ασφαλιστικό ταμείο, ενώ σε άλλες περιπτώσεις συναρτάται από το ύψος των αποδοχών και συνεπώς είναι κλιμακωτό.

Σύμφωνα με πληροφορίες των Νέων του Σαββάτου, στο τραπέζι βρίσκονται και άλλες προτάσεις, όπως:
• Η εκχώρηση αρμοδιοτήτων φύλαξης και καθαριότητας των νοσοκομείων σε ιδιώτες, όπως άλλωστε και των υπηρεσιών σίτισης(!!).
• Οι συγχωνεύσεις ή/και η ενοικίαση νοσοκομειακών δομών, με συγχωνεύσεις νοσοκομείων και ενοικίαση μονάδων σε ιδιώτες.
• Η επέκταση της χρήσης των γενοσήμων φαρμάκων.
• Η μείωση της φαρμακευτικής δαπάνης των Ταμείων.

Από iskra.gr

ΤΡΙΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΣΥΖΗΤΗΣΗΣ-ΑΝΤΙΠΑΡΑΘΕΣΗΣ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟΝ Γ.ΕΛΑΦΡΟ ΚΑΙ ΤΟΝ Ε.ΜΠΙΤΣΑΚΗ

ΜΙΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΑ ΚΑΙ ΓΟΝΙΜΗ ΤΡΙΛΟΓΙΑ ΣΤΟ ΧΩΡΟ ΤΟΥ ΝΑΡ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΝΤΑΡΣΥΑ

..ΚΑΙ ΕΝΑ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ Γ. ΡΟΥΣΗ

Η Iskra παραθέτει, μια ενδιαφέρουσα και γόνιμη ανταλλαγή απόψεων ανάμεσα σε δύο συντρόφους που εκτιμά ιδιαίτερα: τον Γιάννη Ελαφρό από τα πιο δημιουργικά και αφοσιωμένα στελέχη του ΝΑΡ και τον Ευτύχη Μπιτσάκη γνωστό και παλαίμαχο κομμουνιστή και επιστήμονα.

 

 

Πιστεύουμε ότι η συζήτηση-αντιπαράθεση ανάμεσα στον Ε.Μπιτσάκη και τον Γ.Ελαφρό δίνει μια γεύση, ίσως, των συζητήσεων, που διεξάγονται αυτήν την περίοδο στο χώρο του ΝΑΡ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ενώ σε κάθε περίπτωση είναι ενδιαφέρουσα γιατί θίγει κρίσιμα θέματα που απασχολούν την Αριστερά στις μέρες μας. 

Η Iskra παραθέτει, επίσης, ένα παρεμφερές κείμενο του Γ.Ρούση, στο πλαίσιο του διαλόγου που άνοιξε στο ΝΑΡ.

 

Τα συμπεράσματα ανήκουν στους αναγνώστες.

             ΓΙΑ ΕΝΑ ΛΑΪΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΣΩΤΗΡΙΑΣ

Του ΕΥΤΥΧΗ ΜΠΙΤΣΑΚΗ*

Από Θεού άρξασθε: Κρίση παγκόσμια, δομικήΕλληνική ιδιομορφία: η χώρα εκποιείται από τους πολιτικούς εκπροσώπους της αστικής τάξης μας (κομπραδόρικης, υποτελειακής, εθνοπροδοτικής).

(…) Ποια δύναμη μπορεί να οργανώσει και να καθοδηγήσει το κίνημα αντίστασης στο νέο καθεστώς υποτέλειας, με προοπτική τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της χώρας; Προφανώς: Η Αριστερά! Ποια Αριστερά; Το ΚΚΕ, ο ΣΥΡΙΖΑ, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και άλλες, διάσπαρτες αριστερές δυνάμεις.

Η καταστροφή προχωρεί με επιταχυνόμενους ρυθμούς. Στο άμεσο μέλλον θα υπάρξουν ξεσπάσματα των αγανακτισμένων. Θα μπορέσει η Αριστερά να συμβάλει στη μετατροπή του αυθόρμητου σεσυνειδητή δράση με καθορισμένο στρατηγικά στόχο; Ποιος θα έπρεπε να είναι αυτός ο στόχος;

Σήμερα η αστική τάξη μας, «από κοινού συμφέροντος με τους εκπροσώπους του ευρωπαϊκού-διεθνικού κεφαλαίου», έχει αποδεχτεί ένα νέο καθεστώς υποτέλειας: Εκποίηση της εθνικής ανεξαρτησίας, εκποίηση του δημόσιου πλούτου, αστική δημοκρατία που μεταλλάσσεται σε αυταρχική, εντολοδόχο ξένων δυνάμεων.

 

Νέο ΕΑΜ λοιπόν; Λέγεται και αυτό. Όμως, ας το ξαναπώ: κανείς Άρης δεν θα πάρει σήμερα το καριοφίλι του ν’ ανέβει στο Βελούχι. Τότε κυρίαρχο ήταν το εθνικό. Το ταξικό δευτερεύον, λειτούργησε στα πλαίσια του εθνικού. Σήμερα, κυρίαρχο είναι το ταξικό. Το εθνικό αναδύεται ως παράγωγη αντίθεση. Η άρση αυτής της αντίθεσης προϋποθέτει την άρση της κυρίαρχης. Σήμερα, σε σύγκρουση με τον αντιδραστικό εθνικισμό και τον αναδυόμενο νεοφασισμό, η Αριστερά οφείλει να προτάξει το σύνθημα για ένα νέο, διεθνικό πατριωτισμό. «Θέλουμε ελεύθερη εμείς πατρίδα και πανανθρώπινη τη λευτεριά» τραγουδούσαμε πριν από 70 χρόνια ΕΠΟΝίτες και ΕΑΜίτες. Πανανθρώπινη λευτεριά σήμαινε τότε, έστω και αν δεν λέγονταν ρητά, το κοινό κομμουνιστικό μέλλον της ανθρωπότητας.

Σήμερα, παρά τις ήττες και την καταστροφή, ο σοσιαλισμός παραμένει η μόνη ελπίδα της ανθρωπότητας. Σοσιαλισμός με το κομμουνιστικό κίνημα σε παρακμή; Ας θυμηθούμε όμως τη διαλεκτική της στρατηγικής και τακτικήςευλυγισία στους άμεσους, επιτεύξιμους στόχους, ανένδοτη προσήλωση στον στρατηγικό. Που σημαίνει: συνεργασίακοινή δράση, σε ένα, δύο, τρία άμεσα ζητήματα. Συνεργασία με δυνάμεις που θα μας εγκαταλείψουν στην πορεία. Συνεργασία με τους ρεφορμιστές και άλλες ασταθείς δυνάμεις, σε επιμέρους στόχους (Λένιν). Αλλά τότε οι συνεπείς επαναστατικές δυνάμεις δεν υπάρχει κίνδυνος να αφομοιωθούν, ειδικά σήμερα από τησοσιαλδημοκρατία;

Ο κίνδυνος είναι υπαρκτός. Αλλά οι συνεπείς επαναστατικές δυνάμεις έχουν να επιλέξουν: Συμμαχία με τον εαυτό τους; ιδεολογική «καθαρότητα», αναχωριτισμό ή, αν έχουν τα κότσια, αν έχουν αυτοπεποίθηση, να συμβάλουν κριτικά και πρακτικά στη ριζοσπαστικοποίηση του πολύμορφου, αναπτυσσόμενου κινήματος των μαζών: Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα!

Ο ΑΜΕΣΟΣ ΣΤΟΧΟΣ

Ας περάσουμε, λοιπόν, στα του οίκου μας. Υπάρχει σήμερα επαναστατική κατάσταση στη χώρα;Όχι! Ποιος θα έπρεπε να είναι λοιπόν ο άμεσος στόχος; Μέτρα για να μην πεθάνουν τα θύματα της κρίσηςΆρνηση πληρωμής του χρέουςΕκδίωξη της τρόικαςΠροοδευτική ανασυγκρότηση της οικονομίας; Αν αρκεστούμε σε αυτό το ελάχιστο, που και αυτό είναι δύσκολα επιτεύξιμο σήμερα, τότε πρόκειται για καθαρό ρεφορμισμό: όμως αυτός ο άμεσος, τακτικός στόχος, πρέπει να αποτελέσει «στιγμή» μιας ενιαίας επαναστατικής διαδικασίας που μέσα από την επίτευξη ενδιάμεσων στόχων, θα οδηγεί στο σοσιαλισμό.

Ποιοι θα μπορούσαν σήμερα να είναι οι ενδιάμεσοι στόχοι; Ένα μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα; Ένας από αυτούς: έξω από το ευρώΈξω από την Ε.Ε. Εδώ αρχίζουν οι διαφωνίες. Το ΚΚΕ και ηΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι υπέρ της εξόδου. Ο ΣΥΡΙΖΑ, ενώ ξεπέρασε τη νεκρή πλέον ιδεολογία τουευρωκομμουνισμού, είναι υπέρ της παραμονής στο ευρώ και στην Ε.Ε., με στόχο το μετασχηματισμό της σε «Ευρώπη των Λαών». Ούτε η πρώτη, ούτε η δεύτερη θέση δεν έχει θεμελιωθεί συγκεκριμένα, επιστημονικά.

Μήπως λοιπόν το όλον ερώτημα τίθεται λανθασμένα; Στην εποχή της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης, στην Ευρώπη του κεφαλαίου, η απάντηση της Αριστεράς πρέπει να είναι η επιστροφή στο έθνος-κράτος, με ό,τι νέους ανταγωνισμούς θα γεννούσε μια τέτοια επιστροφή στον 19ο αιώνα; Ειδικά η ελληνική οικονομία θα είναι βιώσιμη κόβοντας τις οικονομικές σχέσεις και τηντεχνολογική εξάρτηση από τις χώρες της Ευρώπης; Μήπως στόχος της Ευρωπαϊκής Αριστεράςπρέπει να είναι οι ενωμένες σοσιαλιστικές δημοκρατίες της Ευρώπης; Στόχος που θα επιτευχθεί με το συντονισμό του ευρωπαϊκού εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος. Το ερώτημα φαίνεταιουτοπικό, επειδή προϋποθέτει την ανάπτυξη, τον συντονισμό, την κοινή δράση και τους κοινούς στόχους του εργατικού κινήματος των λαών της Ευρώπης. Το ερώτημα φαίνεται ουτοπικό. Αλλά αυτό που σήμερα είναι ουτοπία, μπορεί να αποτελέσει την πραγματικότητα του αύριο. Ας θυμηθούμε λοιπόν και τη διαλεκτική δυνατότητας και πραγματικότητας, τη διαλεκτική του δυνάμει και του ενεργεία που πρωτοδιατυπώθηκε από τον Αριστοτέλη, αναπτύχθηκε από τον Χέγκελ και εμπλουτίστηκε με υλιστικό περιεχόμενο από τον Μαρξισμό και τις σημερινές επιστήμες, φυσικές και κοινωνικές.

Λοιπόν: Κοινή δράση για άμεσους στόχους, κοινό μέτωπο σωτηρίας από ΚΚΕΣΥΡΙΖΑΑΝΤΑΡΣΥΑ,ανένταχτουςκινήματατοπικές οργανώσεις, ως πρώτο βήμα για το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της χώρας μας; Αλλά οι ριζοσπάστες δεν κινδυνεύουν να αφομοιωθούν από την αριστερίζουσα σοσιαλδημοκρατία; Τι λένε λοιπόν οι «αρμόδιοι»; Το ΚΚΕ θεωρεί κύριο εχθρό τον ΣΥΡΙΖΑ. Συμμαχώντας λοιπόν με τον εαυτό του, επιμένοντας ότι τίποτα καλό δεν θα υπάρξει για «τον λαό» στα πλαίσια του καπιταλισμού, συμμαχώντας με τον εαυτό του και μόνο, θα κάνει όπως ελπίζει, ένα άλμα από το κενό του σήμερα, στο κενό της αόριστης «λαϊκής εξουσίας». Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, με τη σειρά της, θέτει ως όρο συνεργασίας την έξοδο από το ευρώ και την Ε.Ε. Αρνείται τη συνεργασία στο όνομα του μεσοπρόθεσμου στόχου. Και παραπέρα. Στο χώρο αυτό κυριαρχεί η άποψη ότι μια τέτοια συνεργασία θα είχε ως συνέπεια να αφομοιωθούν οι συνεπείς επαναστατικές δυνάμεις, από τησοσιαλδημοκρατία, ειδικά από τη δεξιόστροφη ηγεσία του ΣΥΝ. Τόσο τρομερός είναι λοιπόν αυτός οΣΥΝ και ο ΣΥΡΙΖΑ και τόσο λίγη εμπιστοσύνη έχουν οι οπαδοί της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στις δυνάμεις τους και στη δύναμη των επιχειρημάτων τους; Τόσο πολύ αγνοούν τη δύναμη της βάσης του ΣΥΡΙΖΑ;

Τι είναι δηλαδή ο ΣΥΡΙΖΑ; Το άμεσο πρόγραμμά του είναι ρεφορμιστικό. Υπάρχει όμως ρεφορμισμός και ρεφορμισμός. Κατ’ αρχήν, στρατηγικός στόχος του ΣΥΡΙΖΑ, πολλάκις διατυπωμένος προφορικά και γραπτά είναι ο σοσιαλισμός: «σοσιαλισμός με δημοκρατία», πλεονασμός έστω ο δεύτερος όρος, σοσιαλισμός σχεδόν εξίσου αόριστος με τον σοσιαλισμό της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Αλλά: ο ΣΥΡΙΖΑ είναι μια παγιωμένη κατάσταση; Ακόμα χειρότερα: βαδίζει προς την αγκαλιά της σοσιαλδημοκρατίας; Θα γίνει το νέο ΠΑΣΟΚ; Οι Κασσάνδρες ξεχνούν και στην περίπτωση αυτή τη διαλεκτική: Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα πολυτασικό μόρφωμα. Πεδίο δυνατοτήτων. Υπάρχει η δεξιόστροφη τάση. Αλλά στον ΣΥΡΙΖΑ είναι ενταγμένοι ή τον ψηφίζουν αγωνιστές της Αντίστασης, του εμφυλίου, της ΕΔΑ, των Λαμπράκηδων, του αντιδικτατορικού κινήματος, των μετέπειτα κοινωνικών αγώνων. Που θεμελιώνεται λοιπόν η άποψη της σύγχρονης Κασσάνδρας, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα γίνει το Νέο ΠΑΣΟΚ, η σημερινή σοσιαλδημοκρατία;

Το ΚΚΕ θεωρεί κύριο εχθρό τον ΣΥΡΙΖΑ. Θα μπορέσει ποτέ να θεραπευτεί από την καταστροφική ασθένεια του πλέγματος σεχταρισμού – οπορτουνισμού; Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα ξεπεράσει την επαναστατική ρητορεία, και θα θελήσει να συνεργαστεί με τον ΣΥΡΙΖΑ και τις άλλες αριστερές δυνάμεις; Θα προσπαθήσει, με τις μικρές δυνάμεις της να συμβάλει δημιουργικά στην περαιτέρω ριζοσπαστικοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ; Θα θυμηθεί ότι ο ταξικός αγώνας δεν κρίνεται κυρίως από τις επιλογές των ηγεσιών, αλλά από την κίνηση των μαζών;
 

ΕΝΙΑΙΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ, ΑΛΛΑ ΜΕ ΠΟΙΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ;

Λοιπόν: Ενιαία επαναστατική διαδικασία με στόχο το σοσιαλισμό. Με ποιες δυνάμεις; Ας δούμε τι έλεγε τότε ο Λένιν: «Μόνο με την πρωτοπορία δεν μπορούμε να νικήσουμε. Δεν θα ήταν απλώς ανοησία αλλά έγκλημα, να ρίξουμε μόνη την πρωτοπορία στην αποφασιστική μάχη, προτού όλη η τάξη, προτού οι πλατιές μάζες να έχουν πάρει θέση ή ανοικτής υποστήριξης ή ευμενούς ουδετερότητας» (Λένιν, Άπαντα, Σύγχρονη Εποχή, σ.-41, σ.-68). Η ηγεσία του ΚΚΕ ίσως έχει διαβάσει Λένιν. Αλλά, επί του παρόντος, πρέπει να τον θεωρεί οπορτουνιστή.

Οι δεινοί, πράγματι δεινοί ρήτορες της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, τα ξέρουν τα κλασικά γράμματα. Όμως, επί του παρόντος, δεν τολμούν να βγουν από τον κόσμο των «καθαρών ιδεών»: της κατά Μαρξ, ιδεολογίας. Αλλά: το πρόβλημα είναι στενά πολιτικό και η πολιτική της Αριστεράς είναι απλά εμπειρισμός; Ας θυμηθούμε τον ασπάλακα του Μαρξ, που υπομονετικά σκάβει κάτω από την αστική κοινωνία, προετοιμάζοντας την επαναστατική ανατροπή. Και ας θυμηθούμε τον Γκράμσι και την έννοια της ηγεμονίας: «Το θεωρητικό και πρακτικό αξίωμα της ηγεμονίας, δηλαδή η δυνατότητα μιας τάξης να διευθύνει το σύνολο της κοινωνίας, την οργάνωση και την συναίνεση της ηγεμονίας της, αυτό που είναι το περιεχόμενο της έννοιας της ηγεμονίας, έχει μια γνωσιοθεωρητική εμβέλεια». Για τον Ιταλό κομμουνιστή ηγέτη, η πολιτική συνδέεται οργανικά με την φιλοσοφία: Θεμελιώνεται φιλοσοφικά, και αναδραστικά έχει μια φιλοσοφική εμβέλεια.

Αντίστοιχα, και κατά συνέπεια, στόχος του σοσιαλισμού δεν πρέπει να είναι απλώς η κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Η φτωχή αυτή, οικονομίστικη αντίληψη εφαρμόστηκε (στο βαθμό που εφαρμόστηκε) και απέτυχε. «Ουκ επ’ άρτω μόνον ζήσεται άνθρωπος». Το χριστιανικό αυτό αξίωμα, πρέπει να ισχύσει κατά μείζονα λόγο σε μια σοσιαλιστική κοινωνία, που δεν υπόσχεται την ευτυχία στο επέκεινα αλλά εδώ, στη μικρή γη, όπου όπως έλεγε ο νεαρός Μαρξ, «η ύλη άρχισε να σκέπτεται», να αποκτά συνείδηση του εαυτού της. Ο πρώην «υπαρκτός σοσιαλισμός», πρόσφερε στους πολίτες του «τα λίγα γραμμάρια ευτυχίας» (κατά πως λέει ο Ελύτης). Αλλά σοσιαλισμός σημαίνει ριζική αναμόρφωση της κοινωνίας.

Ο Μαρξισμός λοιπόν, εξ ορισμού, έχει μια βασική συνιστώσα: να συγκροτήσει μια ενδοκοσμική ηθική, ιστορική άρνηση του ηθικού κενού του καπιταλισμού. Και τώρα τι; Στις επόμενες εκλογές, που ίσως γίνουν σύντομα, θα κατορθώσει η Αριστερά μας να συγκροτήσει ένα μέτωπο σωτηρίας με θεμέλιο ορισμένα άμεσα αιτήματα; Θα ανοίξει, ταυτόχρονα ένα δημόσιο, ανοικτό διάλογο για τους μεσοπρόθεσμους στόχους και για τον σοσιαλισμό; Και θα θελήσει να θέσει ως βασικές αξίες του μέλλοντος τον πολιτισμό και μια νέα εγκόσμια ηθική, ελπίδα και κίνητρο για την κοινωνική δημιουργία;

Τέλος: Μια μελλοντική κυβέρνηση της Αριστεράς θα έχει να αντιμετωπίσει την επίθεση και το ψεύδος των μηχανισμών της αστικής τάξης. Θα αρχίσει λοιπόν η Αριστερά μας να προετοιμάζεται οργανωτικά, πολιτικά, ιδεολογικά και ηθικά, για την σύγκρουση που επίκειται;

*Δημοσιεύθηκε στο «Δρόμο της Αριστεράς το Σάββατο 14 Ιουλίου 2012. Ο Ευτύχης Μπιτσάκης είναι ομότιμος καθηγητής φιλοσοφίας.

 

 

            ΑΚΟΜΑ ΜΙΑ ΦΟΡΑ: ΡΗΞΗ Η ΕΝΣΩΜΑΤΩΣΗ;

Του ΓΙΑΝΝΗ ΕΛΑΦΡΟΥ*

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ μιλά για την ανάγκη ενός αντικαπιταλιστικού προγράμματος και μετώπου, το οποίο εμπεριέχει δημιουργικά την αντιιμπεριαλιστική και αντιΕΕ πάλη καθώς και τον αγώνα για πραγματική δημοκρατία, ενάντια στη νέα απολυταρχία και την κατάργηση της λαϊκής κυριαρχίας (το σύγχρονο «εθνικό ζήτημα»). Το πρόγραμμα αυτό είναι σε διαφοροποίηση και αντιπαράθεση με τη δεξιόστροφη λογική της κυβερνητικής διαχείρισης που θέτει ο ΣΥΡΙΖΑ.Η παρέμβαση(1) του συντρόφου Ευτύχη Μπιτσάκη θέτει κρίσιμα ζητήματα, τα οποία πρέπει να συζητηθούν με το ήθος, την ευθύτητα και την αντίληψη της εργατικής δημοκρατίας, που θεμελιώνεται στη συλλογική συζήτηση και τον συλλογικό αγώνα της επαναστατικής Αριστεράς. Σωστά, ο Ε. Μπιτσάκης ξεκινά από την κρίση, γιατί από ‘κει προκύπτει και ο χαρακτήρας της αριστερής πολιτικής σήμερα. Εάν η κόλαση που ζει ο λαός μας είναι αποτέλεσμα μόνο του Μνημονίου, αρκεί μια αντιμνημονιακή πάλη. Εάν φταίει μόνο το διεφθαρμένο ελληνικό πολιτικό σύστημα και η μεταπρατική αστική τάξη της χώρας, τότε αρκεί μια πολιτική αλλαγή και μια παραγωγική ανασυγκρότηση εντός του συστήματος. Εάν πάλι φταίει η Μέρκελ, ο Σαρκοζί (ο Ολάντ;) και οι «μερκελιστές» (κατά Τσίπρα), τότε χρειάζεται μια ευρωπαϊκή Αριστερά που θα φέρει την Ευρωπαϊκή Ένωση στα ίσια της.

Το πρόβλημα όμως είναι η βαθιά, δομική, ιστορικού χαρακτήρα κρίση του σύγχρονου ολοκληρωτικού καπιταλισμού, που προκαλεί την ολομέτωπη επίθεση του κεφαλαίου σε όλο τον κόσμο, ειδικά στην ΕΕ και την ευρωζώνη (όπου η κρίση παροξύνεται), με τη χρήση των μνημονίων κατά των αδύνατων κρίκων του Νότου και της σαθρής «ισχυρής Ελλάδας». Σήμερα, στον ελληνικό λαό επιτίθενται συνασπισμένα η ελληνική ολιγαρχία, η ΕΕ, το διεθνές κεφάλαιο (ΔΝΤ).

Με βάση αυτά καθορίζεται ο χαρακτήρας του αναγκαίου προγράμματος και μετώπου για να ανατραπεί η επίθεση και να ανοίξει ο δρόμος για την κοινωνική και πολιτική απελευθέρωση της εργατικής τάξης και του εργαζόμενου λαού. Αυτό που θα λέγαμε στρατηγική – τακτική. Δεν είναι ζήτημα ιδεολογικής εμμονής. Εάν δεν αναγνωρίσουμε τον εχθρό, θα παίζουμε την τυφλόμυγα. Γι’ αυτό εμείς μιλάμε για την ανάγκη ενός αντικαπιταλιστικού προγράμματος και μετώπου, το οποίο εμπεριέχει δημιουργικά την αντιιμπεριαλιστική και αντιΕΕ πάλη καθώς και τον αγώνα για πραγματική δημοκρατία,ενάντια στη νέα απολυταρχία και την κατάργηση της λαϊκής κυριαρχίας (το σύγχρονο «εθνικό ζήτημα»). Το αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα συνδέεται άρρηκτα με την καθημερινή πάλη του λαού για την επιβίωση και την αξιοπρεπή διαβίωση και για την ανατροπή του άθλιου καθεστώτος. Αλλά ταυτόχρονα,συνδέει την πάλη αυτή με την επαναστατική ανατροπή του καπιταλισμού και τη σύγχρονη σοσιαλιστική και κομμουνιστική προοπτική. Έννοιες συκοφαντημένες (και από τους ορθόδοξους υποστηρικτές τους) που πρέπει σήμερα να επαναθεμελιωθούν, σε ρήξη με τον ανύπαρκτο σοσιαλισμό της Ανατολής αλλά και το «σοσιαλισμό με δημοκρατία» στη Δύση, που οδήγησε στην ενσωμάτωση στον υπαρκτό καπιταλισμό. Χωρίς την κατάκτηση μιας νέας επαναστατικής στρατηγικής, καμιά Αριστερά δεν μπορεί να εμπνεύσει, ούτε να ενωθεί με τον κόσμο της εργασίας, ούτε να ενώσει τα κομμάτια της.

Αλλά αυτό δεν πρόκειται να γεννηθεί σε κάποιο αποστειρωμένο «ιδεολογικό εργαστήριο», ούτε τηςΑΝΤΑΡΣΥΑ, ούτε κανενός άλλου. Θα κριθεί μέσα στην ταξική πάλη, με την ανάπτυξη μιας τακτικής εύστοχης (και όχι ευλύγιστης), η οποία θα συνδέεται με την επαναστατική στρατηγική (που θα είναι «στο τιμόνι»). Χρειάζεται πρόγραμμα και όχι απλά 2-3 άμεσα σημεία και τα άλλα τα βρίσκουμε στην πορεία, γιατί χωρίς προορισμό, σχέδιο και καύσιμα δεν ξεκινά κανένα ταξίδι, πολύ περισσότερο μεγάλο. Χρειάζεται κι όχημα βεβαίως, κι αυτό είναι το αντικαπιταλιστικό μέτωπο – πόλος (η ΑΝΤΑΡΣΥΑ πρώτο ελπιδοφόρο βήμα), το ριζοσπαστικά πολιτικοποιημένο και οργανωμένο μαζικό κίνημα και –κατά τη γνώμη του ΝΑΡ– ένας φορέας κομμουνιστικής απελευθέρωσης.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ξεπερνώντας σε σημαντικό βαθμό την παλιότερη αυτάρκεια και γενικολογία της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, ανταποκρινόμενη στην (και γιατί όχι, υπό το βάρος της) ανάγκη των εργαζομένων για μία «γραμμή» που να απαντά άμεσα στην επίθεση, επεξεργάστηκε ένα άμεσο και ενιαίο αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα πάλης, με βασικούς άξονες: Αύξηση μισθών και συντάξεων, κατάργηση των μνημονίων και των μέτρων τους, παύση πληρωμών και διαγραφή του χρέους, έξοδο από το ευρώ και την ΕΕ με διεθνιστική προοπτική, πέρασμα στο Δημόσιο των τραπεζών και των μονάδων στρατηγικής σημασίας χωρίς αποζημίωση, με εργατικό έλεγχο και προς όφελος του λαού, απαγόρευση των απολύσεων – κοινωνική προστασία των ανέργων και των φτωχών, εκδίωξη τηςτρόικας, απελευθέρωση από τη σύγχρονη δικτατορία ΕΕ, κεφαλαίου. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ θεωρεί ότι το πρόγραμμα αυτό είναι το αναγκαίο για «τη σωτηρία του λαού» και μπορεί να συνεγείρει ένα αγωνιστικό μέτωπο ρήξης και ανατροπής, που θα αναδείξει τον λαό σε υποκείμενο μιας νικηφόρας (εξ)έγερσης. Το έθεσε, με αδυναμίες, στο μαζικό κίνημα, στην πολιτική συζήτηση και διαπάλη (συναντώντας πρωτοφανή απήχηση για εξωκοινοβουλευτική Αριστερά). Το έθεσε επίσης στο ΚΚΕ, στον ΣΥΡΙΖΑ και στην υπόλοιπη Αριστερά, προτείνοντάς τους κοινή δράση μέσα στο μαζικό κίνημα για ένα αγωνιστικό μέτωπο ρήξης και ανατροπής. Το ΚΚΕ ήταν αρνητικό, όπως και με άλλο τρόπο ο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος υπερθεματίζει στην ενότητα, αλλά στο πλαίσιο της δικής του πολιτικής. Άρα δεν φοβήθηκε η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν τόλμησε να υιοθετήσει ένα πρόγραμμα ανατροπής.

Μήπως όμως είναι υπερβολή αυτά που λέει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ; Μήπως θα έπρεπε για χάρη της ενότητας να αποδεχθεί, για παράδειγμα, τα σημεία ενός άμεσου στόχου που θέτει ο σ. Μπιτσάκης; Νααποδεχθεί ως «μεσοπρόθεσμο» στόχο το «έξω από το ευρώ και την ΕΕ»; Όμως για να μην πεθάνουν τα θύματα της κρίσης και για να μην οδηγηθούν κι άλλοι στην απελπισία, απαιτείται αύξηση των μισθών, αξιοπρεπές επίδομα ανεργίας σε όλους τους ανέργους για όσο χρόνο είναι άνεργοι, κατάργηση των χαρατσιών, δωρεάν κοινωνικές υπηρεσίες κ.λπ. Αυτά ανατινάζουν όχι ένα ή δύο, αλλά εκατό μνημόνια. Η άρνηση πληρωμής του χρέους και η εκδίωξη της τρόικας οδηγεί σε ρήξη με την ευρωζώνη και την ΕΕ και σε βαθιές αντικαπιταλιστικές τομές στο εσωτερικό για να επιβιώσει ο λαός.

Ανεξάρτητα από προθέσεις και ιδεοληψίες, το ζήτημα της Ευρωπαϊκής Ένωσης – στρατηγείο τηςαντεργατικής επίθεσης τίθεται άμεσα. Αυτό φάνηκε προεκλογικά με τη μεγάλη τρομοκρατική εκστρατεία των Βρυξελλών, του Βερολίνου και του εγχώριου κατεστημένου, με το δίλημμα «ευρώ και ΕΕ ή χάος». Η ηττοπαθής στάση του ΣΥΡΙΖΑ και η εμφάνισή του ως ευρω-φρουράς, όχι μόνο δεν αντιμετώπισε τους εκβιασμούς, αλλά οδήγησε σε άρνηση τελικά και του αναγκαίου ριζοσπαστικού περιεχομένου: Ηκατάργηση του Μνημονίου έγινε Εθνικό Σχέδιο Ανασυγκρότησης (με δημοσιονομική σταθερότητα) και επαναδιαπραγμάτευση της Δανειακής Σύμβασης χωρίς μονομερείς ενέργειες, με μορατόριουμ και όχι άρνηση πληρωμής του χρέους. Η στάση απέναντι στο ευρώ και την ΕΕ δεν είναι για αύριο, αλλά για σήμερα. Γι’ αυτό αποτελεί Λυδία Λίθο για την Αριστερά, κριτήριο για μια αριστερή πολιτική.

Όσο για την αντιΕΕ πολιτική της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και του ΝΑΡ, αυτή καθόλου δεν εμφορείται από «την επιστροφή στο έθνος – κράτος», από μια «επιστροφή στον 19ο αιώνα»(!), αλλά από την αναγκαιότητα – δυνατότητα να σπάσει ένας κρίκος στην αλυσίδα της ιμπεριαλιστικής ολοκλήρωσης της ΕΕ, να υλοποιηθούν συνολικά μέτρα υπέρ των εργαζομένων και του λαού (κάτι που είναι αδύνατο στο πλαίσιο της ΕΕ, όπως φαίνεται από τη Γερμανία μέχρι τις Ισπανία και Ιταλία, για τις «επιτυχίες» των οποίων μίλησε ο ΣΥΡΙΖΑ), να ανοίξει ο δρόμος για την αντικαπιταλιστική επανάσταση σε μία χώρα ή ομάδα χωρών, με προοπτική τις Ενωμένες Σοσιαλιστικές Πολιτείες της Ευρώπης. Ουτοπία; Πολύ πιο ρεαλιστική από την αναμονή μετατροπής της ΕΕ από πανούκλα σε κούκλα, όπως ο βάτραχος σε πρίγκιπα, με το φιλί της ευρω-ερωτευμένης Αριστεράς.

ΔΟΡΥΦΟΡΟΣ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ Ή ΔΥΝΑΜΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ;
Αυτοτελής συσπείρωση όλων των αντικαπιταλιστικών και αντισυστημικών δυνάμεων

«Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα ξεπεράσει την επαναστατική ρητορεία και θα θελήσει να συνεργαστεί με τον ΣΥΡΙΖΑ και τις άλλες αριστερές δυνάμεις; Θα προσπαθήσει, με τις μικρές δυνάμεις της να συμβάλει δημιουργικά στην περαιτέρω ριζοσπαστικοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ;», ερωτά ο Ε. Μπιτσάκης. Ξεπερνώντας τα επαναλαμβανόμενα περί ρητορείας, ας επικεντρωθούμε στην ουσία. Αλήθεια, ποιο είναι το καθήκον της επαναστατικής Αριστεράς σήμερα; Η περαιτέρω ριζοσπαστικοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ ή η ριζοσπαστικοποίηση του πολύμορφου, αναπτυσσόμενου κινήματος των μαζών, όπωςθέτει παραπάνω ο Ε.Μ.Εκτός εάν αυτά τα δύο ταυτίζονται… Ο σ. Μπιτσάκης παρουσιάζει τον ΣΥΡΙΖΑ ως ένα «πολυτασικό μόρφωμα, πεδίο δυνατοτήτων», όπου υπάρχει μια «δεξιόστροφη τάση» αλλά και πλήθος αγωνιστών. Είναι δυνατόν να μην αναγνωρίζουμε την τάχιστη μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ από ένα ρεφορμιστικό μέτωπο με μαχητικές τάσεις σε ένα ενιαίο πολιτικό φορέα, υπό την ηγεμονία της αντίληψης της κυβερνητικής διαχείρισης και της ευρω-ενσωμάτωσης; Ποιος είναι ο ρόλος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και γενικότερα της αντικαπιταλιστικής κομμουνιστικής Αριστεράς;Να παρέμβει στον ΣΥΡΙΖΑ («πεδίο δυνατοτήτων»); Να γίνει συνιστώσα του (αν βέβαια εξακολουθήσουν να υπάρχουν); Τι δείχνει το γεγονός ότι ριζοσπαστικές συνιστώσες και εσωκομματικές τάσεις εντός του ΣΥΡΙΖΑ έχασαν τη φωνή τους; Να γίνει δορυφόρος του ΣΥΡΙΖΑ, κάνοντάς τον κέντρο της πολιτικής της, επειδή όντως εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι και αριστεροί τον ψήφισαν; Δεν μπορούμε να συναντηθούμε, να αγωνιστούμε από κοινού, να αλληλεπιδράσουμε με αυτό τον κόσμο, στο μαζικό κίνημα, όπου η αντικαπιταλιστική Αριστερά θα παρέμβει με αυτοτέλεια;

Απεναντίας, το κρίσιμο ζήτημα σήμερα είναι η ΑΝΤΑΡΣΥΑ να παλέψει για τη ριζοσπαστικοποίηση του πολύμορφου, αναπτυσσόμενου κινήματος των μαζών. Κι αυτό απαιτεί αυτοτελή και ισχυρή ΑΝΤΑΡΣΥΑ και επαναστατική Αριστερά, παραπέρα ευρύτερη συσπείρωση σε ένα αντικαπιταλιστικό μέτωπο όλων των δυνάμεων και διαφοροποιήσεων που κινούνται σε αντιΕΕ, αντιιμπεριαλιστική, αντισυστημική και αντιδιαχειριστική κατεύθυνση. Δυστυχώς, η πολιτική γραμμή που προωθεί σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο δεν συμβάλλει στην παραπέρα ριζοσπαστικοποίηση, αλλά ευνουχίζει τις ανατρεπτικές δυνατότητες του κινήματος στο όνομα της κυβερνητικής διαχείρισης. Με αυτή την πολιτική γραμμή, η αντικαπιταλιστική Αριστερά πρέπει να διαχωρισθεί και να αντιπαρατεθεί, δεν υπάρχει περιθώριο πολιτικής και εκλογικής συνεργασίας. Ταυτόχρονα, θα συμβάλλει στην κοινή δράση με τις μαχόμενες δυνάμεις (από το χώρο του ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΚΕ, τις διαφοροποιήσεις τους και βεβαίως την εκτός των τειχών Αριστερά) μέσα στο μαζικό κίνημα και στην πολιτική πάλη.

Σε μια ανεπανάληπτη και πρωτότυπη εποχή, μπροστά σε μεγάλες ελπίδες και τρομερούς κινδύνους, τίθεται για μια ακόμα φορά το δίλημμα, που έχει θέσει ο Ευτύχης Μπιτσάκης σε δύσκολες εποχές: Ρήξη ή ενσωμάτωση.

*Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΡΙΝ (15.7.2012)

(1) ΕΥΤΥΧΗΣ ΜΠΙΤΣΑΚΗΣ, «Για τη συγκρότηση ενός μετώπου λαϊκής σωτηρίας»

 

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ ΤΗΣ         ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

Του ΕΥΤΥΧΗ ΜΠΙΤΣΑΚΗ*

Στο προηγούμενο τεύχος του ΠΡΙΝ,υπήρχε άρθρο του Γ.Ελαφρού που επισημαίνει μια σειρά, ουσιαστικών διαφορών ανάμεσα στις κατά καιρούς τοποθετήσεις μου και την πολιτική του ΝΑΡ. Ας προσπαθήσουμε λοιπόν να συνεννοηθούμε ,ξεκαθαρίζοντας ορισμένα ζητήματα.
Επιδίωξη και επιθυμία μας, αυτονόητα κοινή, είναι η ανάπτυξη μιας μαρξιστικής Αριστεράς, με στρατηγικό στόχο τον σοσιαλισμό. Με σταθερή προσήλωση σ’ αυτόν τον στόχο, πως αντιμετωπίζουμε τα προβλήματα των άμεσων και των μεσοπρόθεσμων στόχων ;
Ο Γ.Ε. αναλύει σύντομα και ουσιαστικά τον χαρακτήρα της σημερινής κρίσης και επιχειρεί να σκιαγραφήσει μια σχέση στρατηγικής και τακτικής. Χρειάζεται λοιπόν γράφει, «ένα ενιαίο και άμεσο αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα πάλης» και σημειώνει τα κύρια σημεία το. «Πρόγραμμα λοιπόν, και όχι 2-3 άμεσα σημεία και τα υπόλοιπα τα βρίσκουμε στην πορεία». Εδώ φαίνεται να διαφωνούμε. Τι λέω εγώ; Άμεσος στόχος: Μέτρα για να μην πεθάνουν τα θύματα της κρίση. Άρνηση πληρωμής του χρέους. Εκδίωξη της τρόικας. Αυτές οι τρείς προτάσεις αποτελούν συμπληρωμένες με επί μέρους αιτήματα, τον άμεσα τακτικό ουσιαστικό στόχο. «Τα άλλα τα βρίσκουμε στην πορεία;»Χωρίς προορισμό και καύσιμα», όπως σημειώνει ο Γ.Ε.; Τι λέω όμως εγώ; Κοινός αγώνας γι ‘αυτόν τον άμεσο αλλά δύσκολα επιτεύξιμο σήμερα στόχο. Μετά; «Δεν τα βρίσκουμε στην πορεία». Ταυτόχρονα επεξεργαζόμαστε τους μεσοπρόθεσμους στόχους και οργανώνουμε τις; Πολιτικές συμμαχίες για την επίτευξή τους. Μεσοπρόθεσμος στόχος, «στιγμή», μιας ενιαίας επαναστατικής διαδικασίας με στόχο το σοσιαλισμόΠοιος είναι ο μεσοπρόθεσμος στόχος; Το πρόβλημα μέσα ή έξω από ευρώ και ΕΕ. Υποστηρίζω ότι και οι οπαδοί και οι αντίπαλοι της ΕΕ, δεν έχουν επεξεργαστεί μια συγκεκριμένη πολιτική. Θέτω λοιπόν το ερώτημα: Μήπως ακολουθώντας τον Λένιν πρέπει σε συνεργασία με το εργατικό και το κομμουνιστικό κόμμα της Ευρώπης, να θέσουμε ως στόχο τις Ενωμένες Σοσιαλιστικές Δημοκρατίες της Ευρώπης; Εδώ θέτω ένα ερώτημα. Η θέση του Γ.Ε., δηλαδή του ΝΑΡ, είναι ότι «η στάση απέναντι στο ευρώ και την ΕΕ δεν είναι για αύριο αλλά για σήμερα; Γι’ αυτό αποτελεί λυδία λίθο για την Αριστερά, κριτήριο για μια αριστερή πολιτική».

Σε συνέχεια των προηγούμενων, τι λέω εγώ; O στόχος αυτός δεν είναι επιτεύξιμος σήμερα λόγω του υπαρκτού συσχετισμού δυνάμεων. Εντάσσοντας τον όμως στην προοπτική της ενιαίας επαναστατικής διαδικασίας, οφείλουμε να θεμελιώσουμε την ορθότητά του. Η θέση του ΝΑΡ είναι γενική και αθεμελίωτη. Η δικιά μου τίθεται ως ερώτημα. Και η αντίθεσή μου στη θέση του ΝΑΡ δεν σημαίνει-όπως αφήνει να φανεί ο Γ.Ε.- ότι το ΝΑΡ θέλει την επιστροφή στο έθνος-κράτος του 19ου αιώνα. Υποστηρίζω ότι με τη διάλυση «της Ευρώπης των πολυεθνικών» χωρίς ηγεμονία της Αριστεράς, θα προκύψουν νέες ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις και κίνδυνοι.

Έστω! Ποιες δυνάμεις θα μας βγάλουν έξω από την ΕΕ και το ευρώ; Συμβάλλουμε στην κοινή δράση της Αριστεράς. Οργανώνουμε δημόσιο διάλογο για το θέμα, με βάση τη μαρξιστική θέση ότι υπάρχει αντικειμενική αλήθεια. Συνεργαζόμαστε με τον ΣΥΡΙΖΑ και τις άλλες οργανώσεις όπου συμφωνούμε. Οργανώνουμε, θεωρητικά, το πρόγραμμα της πολιτικής και ιδεολογικής ηγεμονίας. Δουλεύουμε σαν τον ασπάλακα του Μαρξ κάτω από τα θεμέλια της αστικής κοινωνίας. Είναι απόψεις αυτές που μας οδηγούν να γίνουμε «δορυφόρος του ΣΥΡΙΖΑ», «δωρητές σώματος», μια ακόμα συνιστώσα; Τόσο φοβερός είναι λοιπόν, γράφω στο κείμενό μου, αυτός ο ΣΥΡΙΖΑ και τόση λίγη εμπιστοσύνη έχουμε εμείς στις δυνάμεις μας και στη δύναμη της στρατηγικής μας; Λέω ακόμα! Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι μια ακινητοποιημένη πραγματικότητα που οδεύει προς νέο ΠΑΣΟΚ; Γιατί αγνοούμε τις διαθέσεις της βάσης του ΣΥΡΙΖΑ; Την προωθητική δύναμη του 27% που τον ψήφισαν; Τη δυνατότητα επιρροής της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και όχι την απορρόφησή της;
Αλλά δεν είναι μόνο θέμα του ΣΥΡΙΖΑ. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν δέχτηκε να συνεργαστεί ούτε στο Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής, ούτε με το ΕΕΚ. Δηλαδή τους έθεσε τέτοιους όρους, ώστε η συνεργασία να είναι αδύνατη.
Ώστε: Την επανάσταση, αντίθετα με ότι λέει ο Λένιν και όχι μόνο ο Λένιν, θα την κάνει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ χωρίς συμμάχους; Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ είχε φτάσει να αποτελεί αξιοπρόσεχτη πολιτική δύναμη. Τώρα κατακρημνίστηκε στο 0,33%. Απ’ότι λεν αποφάσεις και προσωπικά κείμενα, βασικά φταίνε οι άλλοι (κυρίως ο ΣΥΡΙΖΑ) και οι δικές μας αδυναμίες. Η θέση του ΚΚΕ είναι τραγικά εσφαλμένη , αλλά πιο καθαρή: Ο λαός δεν καταλαβαίνει. Να διορθώσει την ψήφο του (ή να αλλάξουμε λαό, κατά Μπρέχτ). Θα κατανοήσει το ΝΑΡ ότι η συντριβή της ΑΝΤΑΡΣΥΑ οφείλεται στη σεκταριστική της γραμμή; Και θα επεξεργαστεί , επί τέλους, μια συγκεκριμένη διαλεκτική της στρατηγικής με την τακτική; Της ενιαίας επαναστατικής διαδικασίας, ξεπερνώντας τις καταγωγικές του αγκυλώσεις;
Πολλές Κασσάνδρες του ΝΑΡ, παραγνωρίζοντας τις διαθέσεις της βάσης του ΣΥΡΙΖΑ καιδιογκώνοντας, απολυτοποιώντας υπαρκτούς κινδύνους, προβλέπουν ότι το πολυτασικό αυτό μόρφωμα οδεύει προς τη σοσιαλδημοκρατία. Εγώ δεν θα κάνω προφητείες. Φοβάμαι όμως ότι αν συνεχιστεί ο σεκταρισμός του ΝΑΡ, ο εμπειρισμός, η οργανωτική χαλαρότητα και η έλλειψη θεωρητικών επεξεργασιών, το ΝΑΡ κινδυνεύει να συρρικνωθεί σε «γκρουπούσκουλο» (όπως λέγαμε το Μάη του ’68). Κάτι τέτοιο θα ήταν μια ακόμα τραγική στιγμή της κρίσης της Αριστεράς μας. Η διάσπαση του ’89 ήταν η πρώτη μεγάλη, από τα Αριστερά διάσπαση του ΚΚΕ. Θα ήταν κρίμα να καταλήξει γκρουπούσκουλο. Το ΝΑΡ, μαζί και οι άλλες συνιστώσες και οι άλλες οργανώσεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ πρέπει, επί τέλους, μετά από γόνιμο διάλογο, να αυτοδιαλυθούν και να συγκροτήσουν ένα κομμουνιστικό κόμμα, δηλαδή ένα κόμμα επαναστατικό και δημοκρατικό.Αυτό προτείνω χρόνια τώρα. Και το ΠΡΙΝ έγραφε το αντίθετο: Ότι προτείνω το ΝΑΡ να μη γίνει κομμουνιστικό κόμμα. Μια αριστερή θέση , την κατάντησε δεξιά!
Όταν δεν δημιουργούμε θετικά, μας φταίνε άλλοι και τότε το ρίχνουμε στο μουρμούρισμα. Στο ΝΑΡ λοιπόν υπάρχει πολλή μουρμούρα για δεξιούς και δεξιά τάση. Ανάμεσα στους «Δεξιούς» είμαι κι εγώ, μετά από 69 χρόνια οργανωμένης αριστερής προσπάθειας, από τα οποία , από το 1960 τουλάχιστον, τοποθετημένος γραπτά και προφορικά εναντίον του πλέγματος σεκταρισμού-οπορτουνισμού που κυριαρχούσε και τώρα κυριαρχεί ακόμα σε μέρος της Αριστεράς.
Και ένα ερώτημα: Γιατί ο φίλος μου Γιάννης έβαλε τίτλο στο άρθρο του, τον τίτλο του βιβλίου μου του 1989, Ρήξη ή Ενσωμάτωση; Ελπίζω να μην ενσωματωθώ τώρα στα 85 μου. Άλλωστε , αντίθετη πρόβλεψη από άλλο φίλο της Αριστεράς, δεν έχει ακόμα επαληθευτεί.

*ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΠΡΙΝ την Κυριακή, 22 Ιουλίου 2012

 

 

ΜΕΤΑΞΥ ΜΑΣ ΜΕ ΑΝΟΙΧΤΑ ΧΑΡΤΙΑ

Του Γ.ΡΟΥΣΗ*

Ποια πρέπει να είναι η στάση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και των αγωνιστών της απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ; Το ερώτημα τέθηκε προεκλογικά, τίθεται και μετεκλογικά και χρειάζεται καθαρές απαντήσεις κι εκτίμηση της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ: Ο κατευθυντήριος άξονας της πολιτικής του πολυτασικού μεν, ενιαίου δε ως προς την κυρίαρχη πολιτική του στάση, ΣΥΡΙΖΑ είναι ο συμβιβασμός με τη ντόπια και ξένη αστική τάξη.
Αυτό που αποκλείεται είναι η διαμόρφωση ενός πολιτικού μετώπου με τον ΣΥΡΙΖΑ κι ακόμη περισσότερο η ένταξη σε αυτόν
Το αποτέλεσμα των εκλογών αντιφατικό και κάθε άλλο παρά μονοσήμαντο. Με δυο λόγια: Από τη μια σαφής μετατόπιση της κοινωνίας προς τα αριστερά, κάτι που είναι θετικό. Από την άλλη μια μετατόπιση στην φασιστική ή και εθνικιστική αντιμνημονιακή Δεξιά, κάτι λίαν ανησυχητικό. Και τέλος μια μετατόπιση εντός της Αριστεράς προς τα δεξιά, με ευθύνες και των ίδιων των δυνάμεωνόπως το ΚΚΕ –θέλει αρετή και τόλμη η αυτοκριτική- και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, που έχασαν ψηφοφόρους τους προς τον ΣΥΡΙΖΑ.
Προφανώς αυτή η τελευταία μετακίνηση δεν οφείλεται παρά δευτερεύοντος στον αντικειμενικά ρόλο Δούρειου Ίππου συντρόφων της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, – δεν ξέρω για τους υπόλοιπους, αλλά εμένα με πονούσε και με εξόργιζε να προσπαθώ να χτίσω κάτι και να μου το γκρεμίζουν από μέσα οι ίδιοι μου οι σύντροφοι- οφείλεται όμως και σε αυτόν.
Εξηγούμε. Μεσούσης της προεκλογικής περιόδου, όσο και μετά τις εκλογές, όχι μόνο απλοί ψηφοφόροι, ούτε καν γνωστοί στους παροικούντες στην Ιερουσαλήμ ξένοι καλεσμένοι μας, αλλά και μέλη, ακόμη και στελέχη συνιστωσών της ΑΝΤΑΡΣΥΑ τοποθετήθηκαν δημόσια, είτε άμεσα ή έμμεσα υπέρ της υπερψήφισης του ΣΥΡΙΖΑείτε υπέρ της ένταξης της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στον ΣΥΡΙΖΑείτε υπέρ της διαμόρφωσης ενός πολιτικού Μετώπου μαζί του στη βάση των θέσεων του, είτε μέσω χρησμών τύπου Πυθίας, που αφήνουν ανοιχτά τα παραπάνω ενδεχόμενα δίχως να τα υποστηρίζουν ευθαρσώς.
Κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου παρά το ότι έκρινα τη στάση αυτή ως ανεπίτρεπτο πισώπλατο χτύπημα κατά της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, θεωρώντας ότι θα δυσκόλευε ακόμη παραπέρα την ήδη δυσχερή προεκλογική μας καμπάνια, επέλεξα να σωπάσω.
Να όμως, που παρά το ότι ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ, τόσο κατά τη διάρκεια της προεκλογικής καμπάνιας, όσο και ως αξιωματική αντιπολίτευση πρόσφερε ήδη άπλετες αποδείξεις του πραγματικού πολιτικού του χαρακτήρα -κάτι που αποτέλεσε μια από τις θετικές συμβολές των εκλογών- οι ίδιοι σύντροφοι συνεχίζουν το ίδιο βιολί, παρά το ότι δεν είναι δυνατόν να αγνοούν ότι:
Ο κατευθυντήριος άξονας της πολιτικής του πολυτασικού μεν, ενιαίου δε ως προς την κυρίαρχη πολιτική του στάση, ΣΥΡΙΖΑ (διότι πέρα από την κατά Πουλαντζά συνισταμένη υπάρχει και δεσπόζουσα-κυρίαρχη τάση) είναι ο συμβιβασμός με τη ντόπια και ξένη αστική τάξη και η εύρεση κοινής λύσης προς το συμφέρον αμφοτέρων των μερών. Ήτοι η υιοθέτηση της γραμμής του αλήστου μνήμης υπουργού εργασίας Λάσκαρη, περί κατάργηση της ταξικής πάλης.
Συνέπειες αυτής της θεμελιακής θέσης, είναι και η στάση απέναντι σε ευρώ , ΕΕ -όπου ο ΣΥΡΙΖΑπροσπαθούσε να πείσει ότι είναι ο καλύτερος υπερασπιστής τους, και όχι δα των Σοσιαλιστικών Ενωμένων Πολιτειών της Ευρώπης- και ΝΑΤΟ, η μη ένταξη στη λογική του της καταγγελίας ως μονομερούς πράξης, η θέση της αντικατάστασης της σύγκρουσης με την αλληλεγγύη, η δηλωμένη πρόθεση του να συγκυβερνήσει με την ΔΗΜΑΡ, που σήμερα κατηγορεί, η διαμόρφωση ενός δημοκρατικού κομματικού πόλου, για τον οποίο ακόμη και ο όρος καπιταλισμός και προφανώς η επαναστατική ανατροπή του, φαίνεται να θεωρούνται απαγορευτικοί, και τόσα άλλα που βγάζουν μάτι.
Κάτω από αυτές τις συνθήκες είναι σαφές, τουλάχιστον για όσους θεωρούν ότι ανάμεσα στο τελευταίο κατά Λένιν σκαλοπατάκι πριν από το σοσιαλισμό, στο οποίο βρισκόμαστε, δεν χωρά άλλο σκαλοπάτιπαρά αντικαπιταλιστικές αντιιμπεριαλιστικές μεταρρυθμίσεις, στα πλαίσια ενός πολέμου θέσεων, που οδηγεί στην μετωπική σύγκρουση και το σοσιαλισμό, ότι δεν μπορεί να υπάρξει κανένα πολιτικό μέτωπο με τον ΣΥΡΙΖΑ.
Σημαίνει μήπως αυτό ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ταυτίζεται με την Δεξιά, ή ότι αποκλείεται κάθε συζήτηση και επί μέρους κοινή δράση μαζί του; Κάθε άλλο. Ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί τμήμα της Αριστεράς –τη σύγχρονη ρεφορμιστική της εκδοχή, ακραία περίπτωση της οποίας είναι η ΔΗΜΑΡ – και προφανώς δε αποκλείεται κανένας διάλογος ούτε καμιά από κοινού δράση μαζί του, στην λογική του Γκράμσι, δηλαδή ακριβώς της αποκάλυψης μέσα στην πράξη, αυτού του ρεφορμιστικού του χαρακτήρα.
Εκείνο όμως που εκ των πραγμάτων αποκλείεται είναι η διαμόρφωση ενός πολιτικού μετώπου κι ακόμη περισσότερο η ένταξη σε αυτόν. Έστω και αν συνεχίσει να αποτελείται από συνιστώσες κάτι μάλλον αμφίβολο.
ΜΕΤΩΠΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΟΧΙ ΣΟΣΙΑΛΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΥΠΟΤΑΓΗ ΤΗΣ ΤΑΚΤΙΚΗΣ ΣΤΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ
Δεν επιλέγουμε ετσιθελικά
Και αυτή η άρνηση δεν συνιστά ούτε κάποια σεχταριστική στάση όπως μας κατηγορούν οι σύντροφοί μας, ούτε παραπομπή των πάντων στο σοσιαλισμό. Αντίθετα σε συνδυασμό, και μάλιστα κατά προτεραιότητα με την αναγκαιότητα συγκρότησης ενός σύγχρονου κομμουνιστικού πολιτικού υποκειμένου, αποτελεί μετωπική άμεση απάντηση, στη βάση όμως όχι του ρόλου του μαϊντανού στην προσπάθεια ανασύστασης της έτσι κι αλλιώς αντικειμενικά λόγω της φύσης της κρίσης, τελειωμένης σοσιαλδημοκρατίας, αλλά ενός ελάχιστου αντικαπιταλιστικού-αντιιμπεριαλιστικού προγράμματος, άμεσα εφαρμόσιμου, το οποίο και δεν είναι δυνατόν παρά να στηρίζεται από ένα ρωμαλέο αντίστοιχο λαϊκό κίνημα.
Το περιεχόμενο αυτού του Μετώπου δεν καθορίζεται ετσιθελικά, αλλά από μια ανάλυση της ίδιας της κρίσης ως κρίσης του καπιταλισμού, από την αναγκαιότητα της υποταγής της τακτικής στην στρατηγική (και όχι την μπερνσταϊνική λογική «η κίνηση είναι το παν ο σκοπός τίποτα»), από το επίπεδο συνειδητότητας του λαϊκού κινήματος, το οποίο ο ΣΥΡΙΖΑ με την τακτική του αντί να το προωθεί στο ύψος των περιστάσεων, το κρατά εγκλωβισμένο στις κυρίαρχες αξίες.
Μήπως όμως, όπως στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ, το Μέτωπο, το ΚΚΕ, τους ανένταχτους, δεν υπάρχουν και στον ΣΥΡΙΖΑ δυνάμεις που θα αποδέχονταν τη λογική ενός τέτοιου Μετώπου; Η απάντηση είναι πως ναι υπάρχουν, όσο κι αν φαίνεται να υποχωρούν και να χάνουν έδαφος. Όμως και αυτές οι δυνάμεις θα πρέπει κάποτε να επιλέξουν με ποιους θα παν και ποιους θα αφήσουν, διαφορετικά άθελα τους ίσως, γίνονται συνυπεύθυνες στη διαμόρφωση ενός συστημικού αναχώματος.
Με όλο λοιπόν το σεβασμό και την εκτίμηση προς τους συντρόφους που συνεχίζουν να μας προτρέπουν να τα βρούμε με τον ΣΥΡΙΖΑ, ας μου επιτραπεί να διαφωνήσω μαζί τους, και να εκφράσω ως ένα απλό μέλος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ της γειτονιάς μου, μεγαλόφωνα το ερώτημα που μου γεννιέται κάθε που τους διαβάζω ή τους ακούω. Τι είναι αυτό που τους κρατά και δεν υλοποιούν από μόνοι τους την όποια ένταξη τους ή συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ, με τον οποίο φαίνεται να συμφωνούν, πολύ περισσότερο από τις συνιστώσες της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στις οποίες ανήκουν;
Όχι τίποτα άλλο, δηλαδή, αλλά όσο πιο γρήγορα ξεκαθαρίσει το τοπίο –και το μικρό δικό μας- τόσο καλύτερα για το λαϊκό κίνημα.

*ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΠΡΙΝ την Κυριακή, 22 Ιουλίου 2012

Από την iskra.gr

ΤΟ ΣΚΑΝΔΑΛΟ ΤΟΥ ΑΙΩΝΑ: ΧΑΡΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΚΑΛΗ ΑΤΕ ΣΤΗΝ ΤΡ. ΠΕΙΡΑΙΩΣ!

ΑΘΛΙΟ ΙΟΥΛΙΑΝΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ ΣΥΓΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ-ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ!

ΥΠΟΘΗΚΕΥΕΤΑΙ Η ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΓΗ ΚΑΙ Η ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ!

Πραγματοποιήθηκε η διάσπαση της Αγροτικής Τράπεζας σε «καλή» και «κακή» τράπεζα. Όπως ανακοινώθηκε, η Τράπεζα της Ελλάδος προχώρησε στη μεταβίβαση του υγιούς τμήματος της Αγροτικής Τράπεζας στην Τράπεζα Πειραιώς κατόπιν σχετικής πρότασης της τελευταίας.

 Η ανακοίνωση της Τράπεζας της Ελλάδας αναφέρει:
«Στο πλαίσιο των διαδικασιών εξυγίανσης, που προβλέπει ο σχετικός νόμος 4021/2011, διερευνήθηκε το ενδιαφέρον εγχώριων και ξένων τραπεζών για την απόκτηση του υγιούς τμήματος της Αγροτικής Τράπεζας. Το τμήμα αυτό περιλαμβάνει κυρίως τα χαρτοφυλάκια ενήμερων δανείων και τίτλων καθώς και το σύνολο των καταθέσεων.

«Η Τράπεζα της Ελλάδος, με γνώμονα τη διασφάλιση των καταθέσεων και της εν γένει χρηματοπιστωτικής σταθερότητας, προχώρησε στη μεταβίβαση του υγιούς τμήματος της Αγροτικής Τράπεζας στην Τράπεζα Πειραιώς κατόπιν σχετικής πρότασης της τελευταίας, που έχει εγκριθεί από το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας. Η διαφορά της αξίας των μεταφερόμενων στοιχείων ενεργητικού και παθητικού καλύπτεται από το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας όπως ορίζει ο νόμος.
«Η άδεια της παλαιάς τράπεζας ανακλήθηκε. Για τα μη ενήμερα δάνεια με ενέχυρο αγροτική γη, που δεν θα μεταβιβαστούν στην Τράπεζα Πειραιώς, θα υπάρξει σύντομα ειδική νομοθετική μέριμνα. Επίσης, οι θυγατρικές εταιρείες που δεν θα μεταβιβαστούν θα αξιοποιηθούν από το Δημόσιο ως περιουσιακό του στοιχείο.
«Με την λύση που δρομολογήθηκε διασφαλίζονται στο ακέραιο οι καταθέσεις του συνόλου των πελατών της Αγροτικής Τράπεζας και η ομαλή συνέχιση των εργασιών της».
Ανακοίνωση εξέδωσε και η Τράπεζα Πειραιώς:
«Η Διοίκηση της Τράπεζας Πειραιώς ανακοινώνει την απορρόφηση του υγιούς τμήματος της Αγροτικής Τράπεζας. 

»Η ενέργεια αυτή πραγματοποιείται στο πλαίσιο των διαδικασιών που όρισαν η Τράπεζα της Ελλάδος και το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, με σκοπό την αναδιάρθρωση του ελληνικού τραπεζικού συστήματος και την ενίσχυση της χρηματοπιστωτικής σταθερότητας.

»Η προσφορά πού έγινε από την Τράπεζα Πειραιώς διασφαλίζει όλες τις θέσεις απασχόλησης των εργαζομένων της Αγροτικής Τράπεζας, πράγμα που αποτελεί και δέσμευση της Διοίκησης, η οποία καλωσορίζει τους νέους εργαζόμενους στην Τράπεζα Πειραιώς.
»Από την προσεχή Δευτέρα, 30 Ιουλίου, όλο το δίκτυο καταστημάτων της Αγροτικής θα λειτουργεί υπό το σχήμα της Πειραιώς, διατηρώντας όμως την εμπορική επωνυμία «ATEbank». Όλες οι συναλλαγές των πελατών της Αγροτικής θα εξακολουθούν να πραγματοποιούνται κανονικά, όπως μέχρι σήμερα, χωρίς καμία αλλαγή.

»Από κοινού οι δύο δυνάμεις, στελέχη και εργαζόμενοι της Τράπεζας Πειραιώς και της Αγροτικής Τράπεζας, δημιουργούν έναν ισχυρό εγχώριο τραπεζικό οργανισμό, που παρέχει απόλυτη προστασία στον αγροτικό κόσμο, καλύτερη εξυπηρέτηση όλων των πελατών, καταθετών και δανειοληπτών, ποιότητα υπηρεσιών και μεγαλύτερες δυνατότητες χρηματοδότησης της εθνικής οικονομίας, με σύνολο ενεργητικού 75 δισ. ευρώ, καταθέσεων 35 δισ. ευρώ και χορηγήσεων 47 δισ. ευρώ.

»Το προσωπικό του Ομίλου ανέρχεται σε 17.000 εργαζόμενους και το σύνολο του δικτύου των καταστημάτων σε 1.230, με παρουσία σε εννέα ακόμη χώρες εκτός Ελλάδας».
Σημαντικό βήμα για την εξυγίανση του τραπεζικού συστήματος και τη βελτίωση της ρευστότητας στην αγορά χαρακτήρισαν κύκλοι του υπουργείου Οικονομικών την απορρόφηση του υγιούς κομματιού της Αγροτικής από την Τράπεζα Πειραιώς.
Αντίδραση από τον ΣΥΡΙΖΑ
Νωρίτερα, για μείζον έγκλημα που επιχειρείται σε βάρος της Τράπεζας έκανε λόγο ο ΣΥΡΙΖΑ.

«Αυτός, ο οποίος ελέγχει την Αγροτική Τράπεζα, στην πραγματικότητα θα ελέγχει ως ιδιοκτήτης το 40% του εγγείου κεφαλαίου της χώρας, το οποίο είναι υποθηκευμένο σε αυτήν και μπορεί, να τους ‘κατευθύνει’ σε μορφές παραγωγής, οι οποίες μπορεί να μην συμφέρουν τον ελληνικό λαό. Σε μορφές παραγωγής, οι οποίες στην πραγματικότητα συμφέρουν τους ‘επενδυτές’ της τράπεζας» αναφέρει.

Ο ΣΥΡΙΖΑ δηλώνει ότι θα επιδιώξει να διερευνηθεί η ύπαρξη σοβαρών ευθυνών από την κυβέρνηση, επειδή δεν διαφυλάχθηκε σημαντικής αξίας δημόσια περιουσία και οδηγήθηκε με συνοπτικές διαδικασίες σε εκκαθάριση.

Τέλος, καλεί την κυβέρνηση και την Τράπεζα της Ελλάδος να:
• Απαντήσει πώς γίνεται αποδεκτή προσφορά μιας ιδιωτικής τράπεζας, που διαθέτει κεφαλαιακή επάρκεια με ενίσχυση από το ΤΧΣ, για την απορρόφηση κρατικής τράπεζας.
• Κοινοποιήσει τα κριτήρια με βάση τα οποία κρίθηκαν βιώσιμες οι 4 τράπεζες και μη βιώσιμη η Αγροτική, τις εκθέσεις των συμβούλων για το ελληνικό τραπεζικό σύστημα, τα business plans και τα capital plans, όπως επιβάλουν και οι διεθνείς κανόνες για τη διαφάνεια, η περίφημη Βασιλεία ΙΙ.
• Δημοσιοποιήσει τα στοιχεία όλων των βιώσιμων τραπεζών ειδικά όταν παρατηρούνται φαινόμενα καταχώρησης έκτακτων προβλέψεων και να καταγραφούν αναλυτικά οι επισφάλειες που έχουν καταγράψει οι 4 τράπεζες.

Από την iskra.gr

ΓΙΑ ΕΝΑ ΛΑΪΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΣΩΤΗΡΙΑΣ

Του ΕΥΤΥΧΗ ΜΠΙΤΣΑΚΗ*

Από Θεού άρξασθε: Κρίση παγκόσμια, δομικήΕλληνική ιδιομορφία: η χώρα εκποιείται από τους πολιτικούς εκπροσώπους της αστικής τάξης μας (κομπραδόρικης, υποτελειακής, εθνοπροδοτικής).

(…) Ποια δύναμη μπορεί να οργανώσει και να καθοδηγήσει το κίνημα αντίστασης στο νέο καθεστώς υποτέλειας, με προοπτική τονσοσιαλιστικό μετασχηματισμό της χώρας; Προφανώς: Η Αριστερά! Ποια Αριστερά; Το ΚΚΕ, ο ΣΥΡΙΖΑ, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και άλλες, διάσπαρτες αριστερές δυνάμεις.

Η καταστροφή προχωρεί με επιταχυνόμενους ρυθμούς. Στο άμεσο μέλλον θα υπάρξουν ξεσπάσματα των αγανακτισμένων. Θα μπορέσει η Αριστερά να συμβάλει στη μετατροπή του αυθόρμητου σε συνειδητή δράση με καθορισμένο στρατηγικά στόχο; Ποιος θα έπρεπε να είναι αυτός ο στόχος;

Σήμερα η αστική τάξη μας, «από κοινού συμφέροντος με τους εκπροσώπους του ευρωπαϊκού-διεθνικού κεφαλαίου», έχει αποδεχτεί ένα νέο καθεστώς υποτέλειας: Εκποίηση της εθνικής ανεξαρτησίας, εκποίηση του δημόσιου πλούτου, αστική δημοκρατία που μεταλλάσσεται σε αυταρχική, εντολοδόχο ξένων δυνάμεων.

 

Νέο ΕΑΜ λοιπόν; Λέγεται και αυτό. Όμως, ας το ξαναπώ: κανείς Άρης δεν θα πάρει σήμερα το καριοφίλι του ν’ ανέβει στο Βελούχι. Τότε κυρίαρχο ήταν το εθνικό. Το ταξικό δευτερεύον, λειτούργησε στα πλαίσια του εθνικού. Σήμερα, κυρίαρχο είναι το ταξικό. Το εθνικό αναδύεται ως παράγωγη αντίθεση. Η άρση αυτής της αντίθεσης προϋποθέτει την άρση της κυρίαρχης. Σήμερα, σε σύγκρουση με τον αντιδραστικό εθνικισμό και τον αναδυόμενο νεοφασισμό, η Αριστερά οφείλει να προτάξει το σύνθημα για ένα νέο, διεθνικό πατριωτισμό. «Θέλουμε ελεύθερη εμείς πατρίδα και πανανθρώπινη τη λευτεριά» τραγουδούσαμε πριν από 70 χρόνια ΕΠΟΝίτες και ΕΑΜίτες. Πανανθρώπινη λευτεριά σήμαινε τότε, έστω και αν δεν λέγονταν ρητά, το κοινό κομμουνιστικό μέλλον της ανθρωπότητας.

Σήμερα, παρά τις ήττες και την καταστροφή, ο σοσιαλισμός παραμένει η μόνη ελπίδα της ανθρωπότητας. Σοσιαλισμός με το κομμουνιστικό κίνημα σε παρακμή; Ας θυμηθούμε όμως τη διαλεκτική της στρατηγικής και τακτικήςευλυγισία στους άμεσους, επιτεύξιμους στόχους, ανένδοτη προσήλωση στον στρατηγικό. Που σημαίνει: συνεργασίακοινή δράση, σε ένα, δύο, τρία άμεσα ζητήματα. Συνεργασία με δυνάμεις που θα μας εγκαταλείψουν στην πορεία. Συνεργασία με τους ρεφορμιστές και άλλες ασταθείς δυνάμεις, σε επιμέρους στόχους (Λένιν). Αλλά τότε οι συνεπείς επαναστατικές δυνάμεις δεν υπάρχει κίνδυνος να αφομοιωθούν, ειδικά σήμερα από τησοσιαλδημοκρατία;

Ο κίνδυνος είναι υπαρκτός. Αλλά οι συνεπείς επαναστατικές δυνάμεις έχουν να επιλέξουν: Συμμαχία με τον εαυτό τους; ιδεολογική «καθαρότητα», αναχωριτισμό ή, αν έχουν τα κότσια, αν έχουν αυτοπεποίθηση, να συμβάλουν κριτικά και πρακτικά στη ριζοσπαστικοποίηση του πολύμορφου, αναπτυσσόμενου κινήματος των μαζών: Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα!

Ο ΑΜΕΣΟΣ ΣΤΟΧΟΣ

Ας περάσουμε, λοιπόν, στα του οίκου μας. Υπάρχει σήμερα επαναστατική κατάσταση στη χώρα;Όχι! Ποιος θα έπρεπε να είναι λοιπόν ο άμεσος στόχος; Μέτρα για να μην πεθάνουν τα θύματα της κρίσηςΆρνηση πληρωμής του χρέουςΕκδίωξη της τρόικαςΠροοδευτική ανασυγκρότηση της οικονομίας; Αν αρκεστούμε σε αυτό το ελάχιστο, που και αυτό είναι δύσκολα επιτεύξιμο σήμερα, τότε πρόκειται για καθαρό ρεφορμισμό: όμως αυτός ο άμεσος, τακτικός στόχος, πρέπει να αποτελέσει «στιγμή» μιας ενιαίας επαναστατικής διαδικασίας που μέσα από την επίτευξη ενδιάμεσων στόχων, θα οδηγεί στο σοσιαλισμό.

Ποιοι θα μπορούσαν σήμερα να είναι οι ενδιάμεσοι στόχοι; Ένα μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα; Ένας από αυτούς: έξω από το ευρώΈξω από την Ε.Ε. Εδώ αρχίζουν οι διαφωνίες. Το ΚΚΕ και ηΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι υπέρ της εξόδου. Ο ΣΥΡΙΖΑ, ενώ ξεπέρασε τη νεκρή πλέον ιδεολογία τουευρωκομμουνισμού, είναι υπέρ της παραμονής στο ευρώ και στην Ε.Ε., με στόχο το μετασχηματισμό της σε «Ευρώπη των Λαών». Ούτε η πρώτη, ούτε η δεύτερη θέση δεν έχει θεμελιωθεί συγκεκριμένα, επιστημονικά.

Μήπως λοιπόν το όλον ερώτημα τίθεται λανθασμένα; Στην εποχή της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης, στην Ευρώπη του κεφαλαίου, η απάντηση της Αριστεράς πρέπει να είναι η επιστροφή στο έθνος-κράτος, με ό,τι νέους ανταγωνισμούς θα γεννούσε μια τέτοια επιστροφή στον 19ο αιώνα; Ειδικά η ελληνική οικονομία θα είναι βιώσιμη κόβοντας τις οικονομικές σχέσεις και τηντεχνολογική εξάρτηση από τις χώρες της Ευρώπης; Μήπως στόχος της Ευρωπαϊκής Αριστεράςπρέπει να είναι οι ενωμένες σοσιαλιστικές δημοκρατίες της Ευρώπης; Στόχος που θα επιτευχθεί με το συντονισμό του ευρωπαϊκού εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος. Το ερώτημα φαίνεταιουτοπικό, επειδή προϋποθέτει την ανάπτυξη, τον συντονισμό, την κοινή δράση και τους κοινούς στόχους του εργατικού κινήματος των λαών της Ευρώπης. Το ερώτημα φαίνεται ουτοπικό. Αλλά αυτό που σήμερα είναι ουτοπία, μπορεί να αποτελέσει την πραγματικότητα του αύριο. Ας θυμηθούμε λοιπόν και τη διαλεκτική δυνατότητας και πραγματικότητας, τη διαλεκτική του δυνάμει και του ενεργεία που πρωτοδιατυπώθηκε από τον Αριστοτέλη, αναπτύχθηκε από τον Χέγκελ και εμπλουτίστηκε με υλιστικό περιεχόμενο από τον Μαρξισμό και τις σημερινές επιστήμες, φυσικές και κοινωνικές.

Λοιπόν: Κοινή δράση για άμεσους στόχους, κοινό μέτωπο σωτηρίας από ΚΚΕΣΥΡΙΖΑΑΝΤΑΡΣΥΑ,ανένταχτουςκινήματατοπικές οργανώσεις, ως πρώτο βήμα για το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της χώρας μας; Αλλά οι ριζοσπάστες δεν κινδυνεύουν να αφομοιωθούν από την αριστερίζουσα σοσιαλδημοκρατία; Τι λένε λοιπόν οι «αρμόδιοι»; Το ΚΚΕ θεωρεί κύριο εχθρό τον ΣΥΡΙΖΑ. Συμμαχώντας λοιπόν με τον εαυτό του, επιμένοντας ότι τίποτα καλό δεν θα υπάρξει για «τον λαό» στα πλαίσια του καπιταλισμού, συμμαχώντας με τον εαυτό του και μόνο, θα κάνει όπως ελπίζει, ένα άλμα από το κενό του σήμερα, στο κενό της αόριστης «λαϊκής εξουσίας». Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, με τη σειρά της, θέτει ως όρο συνεργασίας την έξοδο από το ευρώ και την Ε.Ε. Αρνείται τη συνεργασία στο όνομα του μεσοπρόθεσμου στόχου. Και παραπέρα. Στο χώρο αυτό κυριαρχεί η άποψη ότι μια τέτοια συνεργασία θα είχε ως συνέπεια να αφομοιωθούν οι συνεπείς επαναστατικές δυνάμεις, από τησοσιαλδημοκρατία, ειδικά από τη δεξιόστροφη ηγεσία του ΣΥΝ. Τόσο τρομερός είναι λοιπόν αυτός οΣΥΝ και ο ΣΥΡΙΖΑ και τόσο λίγη εμπιστοσύνη έχουν οι οπαδοί της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στις δυνάμεις τους και στη δύναμη των επιχειρημάτων τους; Τόσο πολύ αγνοούν τη δύναμη της βάσης του ΣΥΡΙΖΑ;

Τι είναι δηλαδή ο ΣΥΡΙΖΑ; Το άμεσο πρόγραμμά του είναι ρεφορμιστικό. Υπάρχει όμως ρεφορμισμός και ρεφορμισμός. Κατ’ αρχήν, στρατηγικός στόχος του ΣΥΡΙΖΑ, πολλάκις διατυπωμένος προφορικά και γραπτά είναι ο σοσιαλισμός: «σοσιαλισμός με δημοκρατία», πλεονασμός έστω ο δεύτερος όρος, σοσιαλισμός σχεδόν εξίσου αόριστος με τον σοσιαλισμό της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Αλλά: ο ΣΥΡΙΖΑ είναι μια παγιωμένη κατάσταση; Ακόμα χειρότερα: βαδίζει προς την αγκαλιά της σοσιαλδημοκρατίας; Θα γίνει το νέο ΠΑΣΟΚ; Οι Κασσάνδρες ξεχνούν και στην περίπτωση αυτή τη διαλεκτική: Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα πολυτασικό μόρφωμα. Πεδίο δυνατοτήτων. Υπάρχει η δεξιόστροφη τάση. Αλλά στον ΣΥΡΙΖΑ είναι ενταγμένοι ή τον ψηφίζουν αγωνιστές της Αντίστασης, του εμφυλίου, της ΕΔΑ, των Λαμπράκηδων, του αντιδικτατορικού κινήματος, των μετέπειτα κοινωνικών αγώνων. Που θεμελιώνεται λοιπόν η άποψη της σύγχρονης Κασσάνδρας, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα γίνει το Νέο ΠΑΣΟΚ, η σημερινή σοσιαλδημοκρατία;

Το ΚΚΕ θεωρεί κύριο εχθρό τον ΣΥΡΙΖΑ. Θα μπορέσει ποτέ να θεραπευτεί από την καταστροφική ασθένεια του πλέγματος σεχταρισμού – οπορτουνισμού; Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα ξεπεράσει την επαναστατική ρητορεία, και θα θελήσει να συνεργαστεί με τον ΣΥΡΙΖΑ και τις άλλες αριστερές δυνάμεις; Θα προσπαθήσει, με τις μικρές δυνάμεις της να συμβάλει δημιουργικά στην περαιτέρω ριζοσπαστικοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ; Θα θυμηθεί ότι ο ταξικός αγώνας δεν κρίνεται κυρίως από τις επιλογές των ηγεσιών, αλλά από την κίνηση των μαζών;
 

ΕΝΙΑΙΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ, ΑΛΛΑ ΜΕ ΠΟΙΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ;

Λοιπόν: Ενιαία επαναστατική διαδικασία με στόχο το σοσιαλισμό. Με ποιες δυνάμεις; Ας δούμε τι έλεγε τότε ο Λένιν: «Μόνο με την πρωτοπορία δεν μπορούμε να νικήσουμε. Δεν θα ήταν απλώς ανοησία αλλά έγκλημα, να ρίξουμε μόνη την πρωτοπορία στην αποφασιστική μάχη, προτού όλη η τάξη, προτού οι πλατιές μάζες να έχουν πάρει θέση ή ανοικτής υποστήριξης ή ευμενούς ουδετερότητας» (Λένιν, Άπαντα, Σύγχρονη Εποχή, σ.-41, σ.-68). Η ηγεσία του ΚΚΕ ίσως έχει διαβάσει Λένιν. Αλλά, επί του παρόντος, πρέπει να τον θεωρεί οπορτουνιστή.

Οι δεινοί, πράγματι δεινοί ρήτορες της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, τα ξέρουν τα κλασικά γράμματα. Όμως, επί του παρόντος, δεν τολμούν να βγουν από τον κόσμο των «καθαρών ιδεών»: της κατά Μαρξ, ιδεολογίας. Αλλά: το πρόβλημα είναι στενά πολιτικό και η πολιτική της Αριστεράς είναι απλά εμπειρισμός; Ας θυμηθούμε τον ασπάλακα του Μαρξ, που υπομονετικά σκάβει κάτω από την αστική κοινωνία, προετοιμάζοντας την επαναστατική ανατροπή. Και ας θυμηθούμε τον Γκράμσι και την έννοια της ηγεμονίας: «Το θεωρητικό και πρακτικό αξίωμα της ηγεμονίας, δηλαδή η δυνατότητα μιας τάξης να διευθύνει το σύνολο της κοινωνίας, την οργάνωση και την συναίνεση της ηγεμονίας της, αυτό που είναι το περιεχόμενο της έννοιας της ηγεμονίας, έχει μια γνωσιοθεωρητική εμβέλεια». Για τον Ιταλό κομμουνιστή ηγέτη, η πολιτική συνδέεται οργανικά με την φιλοσοφία: Θεμελιώνεται φιλοσοφικά, και αναδραστικά έχει μια φιλοσοφική εμβέλεια.

Αντίστοιχα, και κατά συνέπεια, στόχος του σοσιαλισμού δεν πρέπει να είναι απλώς η κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Η φτωχή αυτή, οικονομίστικη αντίληψη εφαρμόστηκε (στο βαθμό που εφαρμόστηκε) και απέτυχε. «Ουκ επ’ άρτω μόνον ζήσεται άνθρωπος». Το χριστιανικό αυτό αξίωμα, πρέπει να ισχύσει κατά μείζονα λόγο σε μια σοσιαλιστική κοινωνία, που δεν υπόσχεται την ευτυχία στο επέκεινα αλλά εδώ, στη μικρή γη, όπου όπως έλεγε ο νεαρός Μαρξ, «η ύλη άρχισε να σκέπτεται», να αποκτά συνείδηση του εαυτού της. Ο πρώην «υπαρκτός σοσιαλισμός», πρόσφερε στους πολίτες του «τα λίγα γραμμάρια ευτυχίας» (κατά πως λέει ο Ελύτης). Αλλά σοσιαλισμός σημαίνει ριζική αναμόρφωση της κοινωνίας.

Ο Μαρξισμός λοιπόν, εξ ορισμού, έχει μια βασική συνιστώσα: να συγκροτήσει μια ενδοκοσμική ηθική, ιστορική άρνηση του ηθικού κενού του καπιταλισμού. Και τώρα τι; Στις επόμενες εκλογές, που ίσως γίνουν σύντομα, θα κατορθώσει η Αριστερά μας να συγκροτήσει ένα μέτωπο σωτηρίας με θεμέλιο ορισμένα άμεσα αιτήματα; Θα ανοίξει, ταυτόχρονα ένα δημόσιο, ανοικτό διάλογο για τους μεσοπρόθεσμους στόχους και για τον σοσιαλισμό; Και θα θελήσει να θέσει ως βασικές αξίες του μέλλοντος τον πολιτισμό και μια νέα εγκόσμια ηθική, ελπίδα και κίνητρο για την κοινωνική δημιουργία;

Τέλος: Μια μελλοντική κυβέρνηση της Αριστεράς θα έχει να αντιμετωπίσει την επίθεση και το ψεύδος των μηχανισμών της αστικής τάξης. Θα αρχίσει λοιπόν η Αριστερά μας να προετοιμάζεται οργανωτικά, πολιτικά, ιδεολογικά και ηθικά, για την σύγκρουση που επίκειται;

*Δημοσιεύθηκε στο «Δρόμο της Αριστεράς το Σάββατο 14 Ιουλίου 2012. Ο Ευτύχης Μπιτσάκης είναι ομότιμος καθηγητής φιλοσοφίας.

Κλιμάκωση της επέμβασης στη Συρία

 

To δολοφονικό τρομοκρατικό χτύπημα στη Συρία την Τετάρτη, που είχε ως αποτέλεσμα το θάνατο τριών ανώτατων κυβερνητικών στελεχών, ανάμεσά τους και ο υπουργός Αμυνας, δείχνει ότι κλιμακώνεται η ιμπεριαλιστική επέμβαση. Η περίπτωση της Συρίας είναι ενταγμένη σ’ αυτό που αστοί και οπορτουνιστές βαφτίζουν ως «Αραβική Ανοιξη» και το πλασάρουν ως «αγώνα για τη δημοκρατία». Ο ενδοϊμπεριαλιστικός ανταγωνισμός φουντώνει και στη γεωστρατηγική και ενεργειακή «σκακιέρα» μπαίνουν πιο δυναμικά ανερχόμενες καπιταλιστικές δυνάμεις, όπως η Ρωσία, η Κίνα… Ετσι ΗΠΑ – ΕΕ προχωρούν το σχέδιο του λεγόμενου εκσυγχρονισμού της Ευρείας Μέσης Ανατολής. Η επέμβαση στη Λιβύη ήταν επίσης μέρος αυτού του σχεδίου, που ξεκίνησε ουσιαστικά με τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους σε Ιράκ και Αφγανιστάν. Στόχος: τα πετρέλαια και οι δρόμοι μεταφοράς τους.

 

 

Το «παραμύθι» της προπαγάνδας περί… ευαισθησίας για τα ανθρώπινα δικαιώματα και «προστασίας του συριακού λαού», που αποτελεί το «βαρύ πυροβολικό» των αστικών ΜΜΕ, ντόπιων και ξένων, συγκαλύπτει την ουσία. Οτι και στη Συρία, η λεγόμενη εξέγερση εντάσσεται στο παραπάνω σχέδιο που είναι η προσπάθεια αστικού εκσυγχρονισμού, ώστε να προκύψουν ηγεσίες που θα κάνουν προσαρμογές που θα εναρμονίζουν το πολιτικό σύστημα με τις σύγχρονες απαιτήσεις κερδοφορίας των μονοπωλιακών ομίλων – εγχώριων και πολυεθνικών. Γι’ αυτό και πρωτεργάτες της λεγόμενης αντιπολίτευσης του «Εθνικού Συριακού Συμβουλίου» είναι κυρίως άνθρωποι της συριακής διασποράς με στενούς δεσμούς με ΗΠΑ, Γαλλία, Αγγλία, τις υπηρεσίες τους, τη CIA και άλλες, με χρηματοδότηση και εξοπλισμό των ενόπλων μέσα στη Συρία (που βεβαίως γίνεται και από άλλα κράτη, όπως η Σαουδική Αραβία, το Κατάρ, η Τουρκία). Επομένως για να δει κανείς το ζήτημα «Συρία» πρέπει πάρει υπόψη του αυτά τα δεδομένα και επιπλέον το γεγονός ότι η όξυνση της βαθιάς και συγχρονισμένης παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης κάνει τις αστικές τάξεις πιο επιθετικές στη διεκδίκηση της λείας. Σε αυτά τα πλαίσια εντάσσονται και οι διαφοροποιήσεις Ρωσίας και Κίνας. Την ίδια στιγμή η τεράστια συγκέντρωση στρατιωτικών δυνάμεων πλοίων και στρατιωτών, των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ, της Ρωσίας, της Τουρκίας, του Ισραήλ και άλλων, στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και του Περσικού Κόλπου δείχνει τους κινδύνους που δημιουργούνται σε περίπτωση γενικευμένης σύρραξης.

 

 

Γι’ αυτούς τους κινδύνους το ΚΚΕ προειδοποιεί εδώ και πολύ καιρό. Υποστηρίζει και θα υποστηρίζει πάντα ότι είναι δικαίωμα και ευθύνη κάθε λαού να αποφασίσει για την πορεία της χώρας του χωρίς έξωθεν επεμβάσεις και το ίδιο ισχύει για τη Συρία. Ωστόσο, για να αποκτήσει αυτό πραγματικό περιεχόμενο στην πράξη σημαίνει ότι είναι ανάγκη οι λαοί να αντισταθούν στις επεμβάσεις, να εναντιωθούν μαζικά στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και στο καπιταλιστικό σύστημα που τον προκαλεί. Σε αυτήν την κατεύθυνση το ΚΚΕ καλεί τους εργαζόμενους της χώρας να είναι σε αγωνιστική ετοιμότητα και επαγρύπνηση για: Να αποτρέψουν τη συμμετοχή της Ελλάδας στους νέους ιμπεριαλιστικούς πολέμους των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, που ετοιμάζονται σε βάρος της Συρίας και του Ιράν. Να μην τηρηθεί οποιαδήποτε «συμβατική υποχρέωση» που άμεσα ή έμμεσα εμπλέκει τη χώρα. Να μη χρησιμοποιηθεί η βάση της Σούδας. Να επιστρέψουν όλα τα ελληνικά στρατεύματα που βρίσκονται εκτός συνόρων. Να ακυρωθούν τα στρατιωτικά γυμνάσια και όλες οι συμφωνίες στρατιωτικής συνεργασίας με το Ισραήλ. Να δυναμώσει η πάλη για την αποδέσμευση από τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς και το ΝΑΤΟ.

Από Ριζοσπάστη Σάββατο 21/7/12

    

Η ΔΡΑΧΜΗ ΕΙΝΑΙ Η ΜΟΝΗ ΛΥΣΗ

Τou ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ*

Καμία λύση στην κρίση δημόσιου χρέους δεν μπορεί να δοθεί όσο η Ελλάδα χρησιμοποιεί το ευρώ, ενώ οκαταστρεπτικός ρόλος της ευρωζώνης στην ελληνική κρίση φάνηκε με το PSI, όπου το δημόσιο χρέος κρατικοποιήθηκε για να θωρακιστούν τα συμφέροντα των τραπεζών. Η έξοδος από το ευρώ και η υιοθέτηση εθνικού νομίσματοςυπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις, μπορεί να σημάνει τη βελτίωση των όρωνζωής και εργασίας για τη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία, μια μακράς πνοής αντιστροφή της χρόνιας επιδείνωσης του βιοτικού μας επιπέδου…

Δέκα χρόνια μετά τη δημιουργία του κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος, δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι κάτι θεμελιωδώς σάπιο υπάρχει στο (εφήμερο όπως θα αποδειχθεί) βασίλειο της ευρωζώνης. Προς επίρρωση, η πρόσφατη διεύρυνση του μνημονιακού κλαμπ με μια ακόμη χώρα, την Ισπανία. Έτσι, μετά την Ελλάδα, την Ιρλανδία και την Πορτογαλία, ο κύκλος των χαμένων περιφερειακών χωρών της ευρωζώνης επεκτείνεται, πλησιάζοντας απειλητικά την Ιταλία, ενώ ταυτόχρονα καταρρίπτεται η μυθολογία που σχεδιασμένα αναπτύχθηκε από το Βερολίνο ενοχοποιώντας κάθε ένα λαό της ευρωζώνης ξεχωριστά.

Ο τρόπος με τον οποίο ξέσπασε η δημοσιονομική οικονομική κρίση σε καθεμία από τις παραπάνω χώρες αναγκάζοντάς τη να προσφύγει στον κατ’ ευφημισμό Μηχανισμό Διάσωσης (κατόπιν φυσικά επίμονης απαίτησης της Γερμανίας) παρουσιάζει εμφανείς διαφορές. Ιρλανδία και Ισπανία, για παράδειγμα, αποκλείστηκαν σχεδόν οικειοθελώς από τις αγορές από τη στιγμή που δέχτηκαν ναεκτινάξουν στα ύψη το χαμηλό και διαχειρίσιμο έως τότε δημόσιο χρέος τους (65,1% και 68,5% τουΑΕΠ αντίστοιχα) για να σώσουν τις χρεοκοπημένες τους τράπεζες αντί να τις εθνικοποιήσουνόπως όφειλαν, με κριτήριο τόσο οικονομικού ορθολογισμού όσο και κοινωνικής δικαιοσύνης. Σε Ελλάδακαι Πορτογαλία δεν συνέβη κάτι αντίστοιχο. Στα καθ’ ημάς, μπορεί οι τράπεζες να έχουν ευνοηθείσκανδαλωδώς από τον προϋπολογισμό λαμβάνοντας συνολικά από το Δημόσιο 145 δισ. ευρώ (με το90% του ποσού να αποτελεί κρατικές εγγυήσεις σε ομολογιακές εκδόσεις) και μόλις πρόσφατα από την κυβέρνηση Παπαδήμου 18 δισ. ως πρώτη δόση της ανακεφαλαιοποίησής τους (ποσό που ισοδυναμεί σχεδόν με την αξία των μετοχών όλων των εισηγμένων εταιρειών στο χρηματιστήριο που ήταν 20 δισ. στις 8 Ιουνίου), εν τούτοις δεν οδηγηθήκαμε στο Μνημόνιο επειδή το δημόσιο ανέλαβε να σώσει τις τράπεζες. Ελλάδα και Πορτογαλία προσέφυγαν στο Μηχανισμό λόγω του ότι οι όροι δανεισμούτους από τις αγορές γίνονταν σταδιακά απαγορευτικοί.

 

Οι ομοιότητες ωστόσο των τεσσάρων χωρών που βρίσκονται αυτήν τη στιγμή στο επίκεντρο της ευρωπαϊκής κρίσης δημόσιου χρέους είναι πιο κραυγαλέες από τις διαφορές τους. Συνοπτικά και εν συντομία αφορούν τη θέση τους στην ευρωζώνη και τον ίδιο το χαρακτήρα του κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος, ενός νομίσματος που σχεδιάστηκε για να εξυπηρετήσει τις επεκτατικές φιλοδοξίες της Γερμανίας στον παγκόσμιο οικονομικό ανταγωνισμό και πιο συγκεκριμένα να περιορίσει το ρόλο του δολαρίου ως διεθνούς μέσου πληρωμών και αποθεματικού νομίσματος. Αυτός ο ρόλος, που βρίσκεται σε πλήρη αντιστοιχία με την αυξημένη στρατιωτική παρουσία της Γερμανίας στα θερμά μέτωπα του πλανήτη όπως για παράδειγμα στο Αφγανιστάν, δεν μπορούσε να διεκπεραιωθεί από τομάρκο. Όφειλε να εδράζεται σε μια πολύ ευρύτερη οικονομική βάση, δηλαδή την ίδια την ευρωπαϊκή ήπειρο, η οποία προ πολλού αποτελεί εσωτερική οικονομική αποικία της Γερμανίας. Η νομισματική ενοποίηση έδεσε πιο σφιχτά τις υπόλοιπες 16 χώρες στο οικονομικό άρμα του Βερολίνου. Οι παραδοσιακές ωστόσο αποκλίσεις (στην παραγωγικότητα για παράδειγμα) μεταξύ των χωρών του ευρωπαϊκού κέντρου (ΓερμανίαΑυστρίαΟλλανδία, κ.ά.) και της ευρωπαϊκής περιφέρειας (Ιρλανδία,ΠορτογαλίαΙσπανίαΙταλία και Ελλάδα) οξύνθηκαν απότομα μετά την υιοθέτηση του ευρώ ως αποτέλεσμα τριών παραγόντων: της αυξημένης εισαγωγικής διείσδυσης των χωρών του κέντρουστην περιφέρεια που αποσάθρωνε σιγά σιγά τις ούτως ή άλλως αδύναμες παραγωγικές υποδομές τους,του ζήλου που επέδειξε η Γερμανία να υιοθετήσει αντεργατικά μέτρα (Ατζέντα 2010 επί καγκελάριουΓκέρχαρντ Σρέντερ ακόμη) μειώνοντας το κόστος παραγωγής και, τέλος, της εθελοντικής παραίτησης των περιφερειακών χωρών από το «όπλο» της ανταγωνιστικής υποτίμησης τουεθνικού τους νομίσματος. Διαφορετικά ειπωμένο, η λέξη «κατάρρευση» είναι η προφανής απάντηση στο ερώτημα τι θα συμβεί σε μια οικονομία που επί μισό αιώνα αντεπεξέρχεται στον ανταγωνισμό με τον ισχυρό της γείτονα υποτιμώντας το εθνικό της νόμισμα και την τελευταία δεκαετία το βλέπει να ανατιμάται έναντι του δολαρίου κατά 80%. Αυτό συνέβη στην Ελλάδα, την Ιρλανδία, την Πορτογαλία, κ.α. Τα υπόλοιπα δε, περί «τεμπέληδων του Νότου» ή «παχυλών συντάξεων» ανεπίσημα μεν, συντεταγμένα δε, ήρθαν να επενδύσουν στο ρατσιστικό «βασικό ένστικτο» διεγείροντάς το. Το ζητούμενο ήταν η συγκάλυψη των βαθύτερων δομικών αιτιών της κρίσης χρέους κι επίσης του καθοριστικού ρόλου που έπαιξε σε αυτήν τη μετάσταση το ευρώ. Εκ των υστέρων μπορούμε να πούμε πως το εγχείρημα της Γερμανίας πέτυχε. Αρκεί μια ματιά στην απροθυμία της Αριστεράς, πλην ελαχίστων και τιμητικών εξαιρέσεων, να καταδείξει με συνέπεια το ρόλο του ευρώ ως επιταχυντή αν όχι αιτία της κρίσης και της πλειοδοσίας της σε φιλοευρωπαϊκές κορώνες που μόνιμα συγχέουν την Ευρώπη με την ΕΕ.

Ως αποτέλεσμα των παραπάνω, καμία λύση στην κρίση δημόσιου χρέους δεν μπορεί να δοθεί όσο η Ελλάδα χρησιμοποιεί το ευρώ, το οποίο αποδείχθηκε γεννήτορας δημόσιου χρέους. Επίσης ο καταστρεπτικός ρόλος της ευρωζώνης στην ελληνική κρίση δημόσιου χρέους φάνηκε κατά την πρόσφατη αναδιάρθρωση του ελληνικού δημόσιου χρέους όταν το τελευταίο επί της ουσίας κρατικοποιήθηκε έτσι ώστε να θωρακιστούν τα συμφέροντα της DeutscheBank, της Société Généraleκ.ά. Σε αυτή την ανταλλαγή, αφού επί χρόνια οι ιδιωτικές τράπεζες του κέντρου θησαύρισαν από το ελληνικό δημόσιο χρέος επιβάλλοντας τοκογλυφικά επιτόκια, όταν αυξήθηκαν οι αβεβαιότητες ο κίνδυνος μεταβιβάστηκε στους γερμανούς και άλλους ευρωπαίους φορολογούμενους.

Στο συγκεκριμένο πλαίσιο η έξοδος της Ελλάδας από την ευρωζώνη και η υιοθέτηση εθνικού νομίσματος αποτελεί όρο εκ των ων ουκ άνευ για την υπέρβαση της κρίσης, υπό μία όμως πολύ αυστηρή προϋπόθεση: να υλοποιηθεί κατόπιν απόφασης του ελληνικού κράτους και απαίτησης τουελληνικού λαού κι όχι της Γερμανίας ή κάποιου δοτού πρωθυπουργού, όπως ο Παπαδήμος, που θα επιβάλει ένα πλαίσιο κομμένο και ραμμένο στα μέτρα της Γερμανίας, ξανά! Μια ενδεχόμενη βίαιη αποπομπή της Ελλάδας από το ευρώ, που είναι πολύ πιθανή και θα αποτελεί απάντηση του Βερολίνου στις αντιφάσεις της ευρωζώνης, αν δεν συνοδεύεται από μια σειρά άλλων μέτρων θα αποδειχθεί εξίσου ολέθρια κοινωνικά με την παραμονή στην ευρωζώνη. Το ζητούμενο δεν είναι επομένως η υιοθέτηση εθνικού νομίσματος με κάθε κόστος. Η δραχμή δεν αποτελεί πανάκεια.

Η έξοδος από το ευρώ μπορεί να σημάνει τη βελτίωση των όρων ζωής και εργασίας για τη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία, μια μακράς πνοής αντιστροφή της χρόνιας επιδείνωσης του βιοτικού μας επιπέδου, αν ταυτόχρονα συνοδευθεί από τα ακόλουθα μέτρα:

ΣΤΑΘΕΡΗ ΣΥΝΑΛΛΑΓΜΑΤΙΚΗ ΙΣΟΤΙΜΙΑ

Παρότι η σημερινή ισοτιμία του ευρώ εξυπηρετεί τα συμφέροντα του γερμανικού χρηματοπιστωτικού τομέα και της γερμανικής μεταποίησης και είναι πλήρως αναντίστοιχη με τα θεμελιώδη δεδομένα της ελληνικής οικονομίας (ισχυρή παρουσία για παράδειγμα του τουριστικού τομέα, όπου απασχολείται το 15% του εργατικού δυναμικού, και ο οποίος απαιτεί «μαλακή» ισοτιμία), η ισοτιμία της νέας δραχμής μπορεί και πρέπει να είναι σταθερή για ένα χρονικό διάστημα σε σχέση 1 προς 1 με το ευρώ έτσι ώστε να αποφευχθούν τα απανωτά σοκ. Αυτός ο στόχος μπορεί να επιτευχθεί αν η νέα δραχμή, με απόφαση της κυβέρνησης, δεν ενταχθεί στις αγορές ξένου συναλλάγματος κι έτσι η ισοτιμία της καθορίζεται με διοικητικές αποφάσεις.

ΕΛΕΓΧΟΥΣ ΣΤΗΝ ΚΙΝΗΣΗ ΚΕΦΑΛΑΙΩΝ

Το σημερινό καθεστώς «ελευθερίας», και επί της ουσίας ασυδοσίας στην κίνηση των κεφαλαίων, παρότι όταν επιβλήθηκε παρουσιάστηκε ως μέσο για τη διευκόλυνση των άμεσων ξένων επενδύσεωνκαι την αύξηση της απασχόλησης, στην πράξη ευνόησε την κερδοσκοπία και τις κάθε λογής επενδύσεις χαρτοφυλακίου, οδηγώντας στην αφαίμαξη των εθνικών οικονομιών. Μάρτυρας, η βεβαιωμένη εκροή 75 δισ. ευρώ από τις ελληνικές τράπεζες την τελευταία τριετία και 100 δισ. ευρώ από τις ισπανικές τράπεζες μόνο κατά το πρώτο τρίμηνο του 2012, που επιτάχυναν την προσφυγή στο Μνημόνιολειτουργώντας σαν λάδι στη φωτιά. Η επαναφορά επομένως των ελέγχων στην κίνηση κεφαλαίων θα διορθώσει τις στρεβλώσεις που προκάλεσε η νεοφιλελεύθερης έμπνευσης «απελευθέρωση» των προηγούμενων δεκαετιών η οποία στην ήπειρό μας υπηρετήθηκε από την ΕΕ. Κι ο λόγος εδώ φυσικά δεν γίνεται για μικροποσά, όπως το ταξιδιωτικό συνάλλαγμα, το οποίο θα συνεχίσει να παρέχεταιανεμπόδιστα. Επιπλέον, η απαγόρευση εξόδου δραχμών σε φυσική και λογιστική μορφή θα αποτρέψει τυχόν κερδοσκοπικές επιθέσεις που ως στόχο θα έχουν την υποτίμηση της ισοτιμίας της δραχμής. Πρόκειται για μέτρα που προφανώς αντίκεινται στη νεοφιλελεύθερη ορθοδοξία, επιβάλλονται όμως κατά κόρον και μάλιστα επιτυχημένα τα τελευταία χρόνια σε μια σειρά χώρες, όπως η Αργεντινήκαι η Βραζιλία, που θέλουν να διαφυλάξουν τις οικονομίες τους από τις πλημμυρίδες ρευστού τις οποίες προκαλούν τα μέτρα νομισματικής χαλάρωσης στις ΗΠΑ.

ΠΑΥΣΗ ΠΛΗΡΩΜΩΝ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΕΟΥΣ

Το δημόσιο χρέος αποδεδειγμένα δεν μπορεί να πληρωθεί, στο βαθμό που ισοδυναμεί μεκοινωνική γενοκτονία, και δεν πρέπει να πληρωθεί. Η δυνατότητα επίκλησης αρχών του διεθνούς δικαίου, όπως για παράδειγμα της κατάστασης έκτακτης ανάγκης, παρέχει τα αναγκαία επιχειρήματα για την ανακήρυξη παύσης πληρωμών του δημόσιου χρέους. Από κει και πέρα το χρέος της ναζιστικής Γερμανίας από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ύψους 700 δισ. ευρώ, και η ευκολία με την οποία τα δάνεια της Τρόικας μπορούν να χαρακτηριστούν συλλήβδην παράνομα (ούτε καν ψηφίσθηκε στη Βουλή η πρώτη δανειακή σύμβαση) δίνουν τη δυνατότητα στον λογιστικό έλεγχο να διαγράψει, αν όχι όλο τουλάχιστον το μεγαλύτερο μέρος του δημόσιου χρέους.

ΕΘΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ

Η συνέχιση της λειτουργίας των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων υπό τη σημερινή τους ιδιοκτησία, όταν ζουν χάρη στο δημόσιο χρήμα, αποτελεί οικονομικό και πολιτικό σκάνδαλο. Η πρόσφατη ενίσχυσή τους με 18 δισ. στο πλαίσιο της κάλυψης του 100% των ζημιών που υπέστησαν από την αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους (τη στιγμή που τα ασφαλιστικά ταμεία, τα Πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ υπέστησαν απώλειες ακόμη και 95% των τοποθετήσεών τους, χωρίς να αποζημιωθούν ούτε στο ελάχιστο) με την κεφαλαιοποίησή τους να υπολείπεται των 4 δισ. ευρώ, δείχνει το μέγεθος των ανισορροπιών που δημιουργεί η υπερτροφική ανάπτυξη των τραπεζών. Η εθνικοποίηση και η λειτουργία τους υπό δημόσιο έλεγχο δεν θα δράσει μόνο διορθωτικά, αλλά θα συμβάλει και στην ανάταξη της οικονομίας.

ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΗ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ

Η άσκηση σχεδιασμένης βιομηχανικής πολιτικής αποτελεί όρο για  την αντιμετώπιση της ανεργίας, δεδομένης της αποδιάρθρωσης της παραγωγικής βάσης και της κρίσης απασχόλησης που προκάλεσε η υιοθέτηση πολιτικών ανοιχτών θυρών απέναντι στον διεθνή ανταγωνισμό. Η επαναφοράμέτρων προστασίας της εγχώριας παραγωγής, συχνά παρόμοιων με αυτά που εφαρμόζουν χώρες όπως οι ΗΠΑ και η Γερμανία, και δασμολογικών φραγμών θα προκαλέσει ρήξη με τις διεθνείς δεσμεύσεις της Ελλάδας και τριγμούς στις υποχρεώσεις που έχει αναλάβει απέναντι σε διεθνείς οργανισμούς, όπως ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου και η Ευρωπαϊκή Ένωση η οποία έχει αναλάβει την επιβολή της φιλελευθεροποίησης στην ευρωπαϊκή ήπειρο.

ΣΤΗΡΙΞΗ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΣΦΑΙΡΑΣ ΚΑΙ ΕΙΣΟΔΗΜΑΤΩΝ

Όλα τα παραπάνω μέτρα αποτελούν εργαλεία που θα βελτιώσουν τη θέση της κοινωνίας. Αυτός ο στόχος μπορεί να πάρει υλική μορφή και να πάψει να αποτελεί ευσεβή πόθο αν άμεσα δοθεί προτεραιότητα σε δύο πολιτικές κατευθύνσεις. Πρώτο: στήριξη της δημόσιας σφαίρας, με γενναία χρηματοδότηση της παιδείας, της υγείας, του πολιτισμού, των δημόσιων μέσων μεταφοράς, τουσυστήματος κοινωνικής ασφάλισης και των υποδομών. Δεύτερο: χορήγηση αυξήσεων σε μισθούς,ημερομίσθιασυντάξεις και επιδόματα ανεργίας. Η δυνατότητα της κεντρικής τράπεζας να τυπώνειχρήμα, σε συνδυασμό με τη δυνατότητα εσωτερικού δανεισμού που θα υποκαταστήσει τον διεθνή δανεισμό, επιτρέπει την άσκηση επεκτατικής πολιτικής, χωρίς την ανάγκη να προσαρμόζεται στανεοφιλελεύθερα δόγματα της σφιχτής νομισματικής πολιτικής. Από την άλλη, ο χρόνιος υποπληθωρισμός της ελληνικής οικονομίας, λόγω της ακολουθούμενης νομισματικής πολιτικής, αποτρέπει την εμφάνιση των συνηθισμένων παθολογιών, όπως ο πληθωρισμός.

Σε ένα τέτοιο περιβάλλον η υιοθέτηση της δραχμής μπορεί να αποτελέσει το έναυσμα για μια ζωή που δεν θα τσαλαπατιέται από τον οδοστρωτήρα των Μνημονίων και της αιώνιας ευρω-λιτότητας.

*Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Unfollow την Τετάρτη 18 Ιουλίου 2012.

Previous Older Entries Next Newer Entries