ΤΡΙΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΣΥΖΗΤΗΣΗΣ-ΑΝΤΙΠΑΡΑΘΕΣΗΣ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟΝ Γ.ΕΛΑΦΡΟ ΚΑΙ ΤΟΝ Ε.ΜΠΙΤΣΑΚΗ

ΜΙΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΑ ΚΑΙ ΓΟΝΙΜΗ ΤΡΙΛΟΓΙΑ ΣΤΟ ΧΩΡΟ ΤΟΥ ΝΑΡ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΝΤΑΡΣΥΑ

..ΚΑΙ ΕΝΑ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ Γ. ΡΟΥΣΗ

Η Iskra παραθέτει, μια ενδιαφέρουσα και γόνιμη ανταλλαγή απόψεων ανάμεσα σε δύο συντρόφους που εκτιμά ιδιαίτερα: τον Γιάννη Ελαφρό από τα πιο δημιουργικά και αφοσιωμένα στελέχη του ΝΑΡ και τον Ευτύχη Μπιτσάκη γνωστό και παλαίμαχο κομμουνιστή και επιστήμονα.

 

 

Πιστεύουμε ότι η συζήτηση-αντιπαράθεση ανάμεσα στον Ε.Μπιτσάκη και τον Γ.Ελαφρό δίνει μια γεύση, ίσως, των συζητήσεων, που διεξάγονται αυτήν την περίοδο στο χώρο του ΝΑΡ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ενώ σε κάθε περίπτωση είναι ενδιαφέρουσα γιατί θίγει κρίσιμα θέματα που απασχολούν την Αριστερά στις μέρες μας. 

Η Iskra παραθέτει, επίσης, ένα παρεμφερές κείμενο του Γ.Ρούση, στο πλαίσιο του διαλόγου που άνοιξε στο ΝΑΡ.

 

Τα συμπεράσματα ανήκουν στους αναγνώστες.

             ΓΙΑ ΕΝΑ ΛΑΪΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΣΩΤΗΡΙΑΣ

Του ΕΥΤΥΧΗ ΜΠΙΤΣΑΚΗ*

Από Θεού άρξασθε: Κρίση παγκόσμια, δομικήΕλληνική ιδιομορφία: η χώρα εκποιείται από τους πολιτικούς εκπροσώπους της αστικής τάξης μας (κομπραδόρικης, υποτελειακής, εθνοπροδοτικής).

(…) Ποια δύναμη μπορεί να οργανώσει και να καθοδηγήσει το κίνημα αντίστασης στο νέο καθεστώς υποτέλειας, με προοπτική τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της χώρας; Προφανώς: Η Αριστερά! Ποια Αριστερά; Το ΚΚΕ, ο ΣΥΡΙΖΑ, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και άλλες, διάσπαρτες αριστερές δυνάμεις.

Η καταστροφή προχωρεί με επιταχυνόμενους ρυθμούς. Στο άμεσο μέλλον θα υπάρξουν ξεσπάσματα των αγανακτισμένων. Θα μπορέσει η Αριστερά να συμβάλει στη μετατροπή του αυθόρμητου σεσυνειδητή δράση με καθορισμένο στρατηγικά στόχο; Ποιος θα έπρεπε να είναι αυτός ο στόχος;

Σήμερα η αστική τάξη μας, «από κοινού συμφέροντος με τους εκπροσώπους του ευρωπαϊκού-διεθνικού κεφαλαίου», έχει αποδεχτεί ένα νέο καθεστώς υποτέλειας: Εκποίηση της εθνικής ανεξαρτησίας, εκποίηση του δημόσιου πλούτου, αστική δημοκρατία που μεταλλάσσεται σε αυταρχική, εντολοδόχο ξένων δυνάμεων.

 

Νέο ΕΑΜ λοιπόν; Λέγεται και αυτό. Όμως, ας το ξαναπώ: κανείς Άρης δεν θα πάρει σήμερα το καριοφίλι του ν’ ανέβει στο Βελούχι. Τότε κυρίαρχο ήταν το εθνικό. Το ταξικό δευτερεύον, λειτούργησε στα πλαίσια του εθνικού. Σήμερα, κυρίαρχο είναι το ταξικό. Το εθνικό αναδύεται ως παράγωγη αντίθεση. Η άρση αυτής της αντίθεσης προϋποθέτει την άρση της κυρίαρχης. Σήμερα, σε σύγκρουση με τον αντιδραστικό εθνικισμό και τον αναδυόμενο νεοφασισμό, η Αριστερά οφείλει να προτάξει το σύνθημα για ένα νέο, διεθνικό πατριωτισμό. «Θέλουμε ελεύθερη εμείς πατρίδα και πανανθρώπινη τη λευτεριά» τραγουδούσαμε πριν από 70 χρόνια ΕΠΟΝίτες και ΕΑΜίτες. Πανανθρώπινη λευτεριά σήμαινε τότε, έστω και αν δεν λέγονταν ρητά, το κοινό κομμουνιστικό μέλλον της ανθρωπότητας.

Σήμερα, παρά τις ήττες και την καταστροφή, ο σοσιαλισμός παραμένει η μόνη ελπίδα της ανθρωπότητας. Σοσιαλισμός με το κομμουνιστικό κίνημα σε παρακμή; Ας θυμηθούμε όμως τη διαλεκτική της στρατηγικής και τακτικήςευλυγισία στους άμεσους, επιτεύξιμους στόχους, ανένδοτη προσήλωση στον στρατηγικό. Που σημαίνει: συνεργασίακοινή δράση, σε ένα, δύο, τρία άμεσα ζητήματα. Συνεργασία με δυνάμεις που θα μας εγκαταλείψουν στην πορεία. Συνεργασία με τους ρεφορμιστές και άλλες ασταθείς δυνάμεις, σε επιμέρους στόχους (Λένιν). Αλλά τότε οι συνεπείς επαναστατικές δυνάμεις δεν υπάρχει κίνδυνος να αφομοιωθούν, ειδικά σήμερα από τησοσιαλδημοκρατία;

Ο κίνδυνος είναι υπαρκτός. Αλλά οι συνεπείς επαναστατικές δυνάμεις έχουν να επιλέξουν: Συμμαχία με τον εαυτό τους; ιδεολογική «καθαρότητα», αναχωριτισμό ή, αν έχουν τα κότσια, αν έχουν αυτοπεποίθηση, να συμβάλουν κριτικά και πρακτικά στη ριζοσπαστικοποίηση του πολύμορφου, αναπτυσσόμενου κινήματος των μαζών: Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα!

Ο ΑΜΕΣΟΣ ΣΤΟΧΟΣ

Ας περάσουμε, λοιπόν, στα του οίκου μας. Υπάρχει σήμερα επαναστατική κατάσταση στη χώρα;Όχι! Ποιος θα έπρεπε να είναι λοιπόν ο άμεσος στόχος; Μέτρα για να μην πεθάνουν τα θύματα της κρίσηςΆρνηση πληρωμής του χρέουςΕκδίωξη της τρόικαςΠροοδευτική ανασυγκρότηση της οικονομίας; Αν αρκεστούμε σε αυτό το ελάχιστο, που και αυτό είναι δύσκολα επιτεύξιμο σήμερα, τότε πρόκειται για καθαρό ρεφορμισμό: όμως αυτός ο άμεσος, τακτικός στόχος, πρέπει να αποτελέσει «στιγμή» μιας ενιαίας επαναστατικής διαδικασίας που μέσα από την επίτευξη ενδιάμεσων στόχων, θα οδηγεί στο σοσιαλισμό.

Ποιοι θα μπορούσαν σήμερα να είναι οι ενδιάμεσοι στόχοι; Ένα μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα; Ένας από αυτούς: έξω από το ευρώΈξω από την Ε.Ε. Εδώ αρχίζουν οι διαφωνίες. Το ΚΚΕ και ηΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι υπέρ της εξόδου. Ο ΣΥΡΙΖΑ, ενώ ξεπέρασε τη νεκρή πλέον ιδεολογία τουευρωκομμουνισμού, είναι υπέρ της παραμονής στο ευρώ και στην Ε.Ε., με στόχο το μετασχηματισμό της σε «Ευρώπη των Λαών». Ούτε η πρώτη, ούτε η δεύτερη θέση δεν έχει θεμελιωθεί συγκεκριμένα, επιστημονικά.

Μήπως λοιπόν το όλον ερώτημα τίθεται λανθασμένα; Στην εποχή της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης, στην Ευρώπη του κεφαλαίου, η απάντηση της Αριστεράς πρέπει να είναι η επιστροφή στο έθνος-κράτος, με ό,τι νέους ανταγωνισμούς θα γεννούσε μια τέτοια επιστροφή στον 19ο αιώνα; Ειδικά η ελληνική οικονομία θα είναι βιώσιμη κόβοντας τις οικονομικές σχέσεις και τηντεχνολογική εξάρτηση από τις χώρες της Ευρώπης; Μήπως στόχος της Ευρωπαϊκής Αριστεράςπρέπει να είναι οι ενωμένες σοσιαλιστικές δημοκρατίες της Ευρώπης; Στόχος που θα επιτευχθεί με το συντονισμό του ευρωπαϊκού εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος. Το ερώτημα φαίνεταιουτοπικό, επειδή προϋποθέτει την ανάπτυξη, τον συντονισμό, την κοινή δράση και τους κοινούς στόχους του εργατικού κινήματος των λαών της Ευρώπης. Το ερώτημα φαίνεται ουτοπικό. Αλλά αυτό που σήμερα είναι ουτοπία, μπορεί να αποτελέσει την πραγματικότητα του αύριο. Ας θυμηθούμε λοιπόν και τη διαλεκτική δυνατότητας και πραγματικότητας, τη διαλεκτική του δυνάμει και του ενεργεία που πρωτοδιατυπώθηκε από τον Αριστοτέλη, αναπτύχθηκε από τον Χέγκελ και εμπλουτίστηκε με υλιστικό περιεχόμενο από τον Μαρξισμό και τις σημερινές επιστήμες, φυσικές και κοινωνικές.

Λοιπόν: Κοινή δράση για άμεσους στόχους, κοινό μέτωπο σωτηρίας από ΚΚΕΣΥΡΙΖΑΑΝΤΑΡΣΥΑ,ανένταχτουςκινήματατοπικές οργανώσεις, ως πρώτο βήμα για το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της χώρας μας; Αλλά οι ριζοσπάστες δεν κινδυνεύουν να αφομοιωθούν από την αριστερίζουσα σοσιαλδημοκρατία; Τι λένε λοιπόν οι «αρμόδιοι»; Το ΚΚΕ θεωρεί κύριο εχθρό τον ΣΥΡΙΖΑ. Συμμαχώντας λοιπόν με τον εαυτό του, επιμένοντας ότι τίποτα καλό δεν θα υπάρξει για «τον λαό» στα πλαίσια του καπιταλισμού, συμμαχώντας με τον εαυτό του και μόνο, θα κάνει όπως ελπίζει, ένα άλμα από το κενό του σήμερα, στο κενό της αόριστης «λαϊκής εξουσίας». Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, με τη σειρά της, θέτει ως όρο συνεργασίας την έξοδο από το ευρώ και την Ε.Ε. Αρνείται τη συνεργασία στο όνομα του μεσοπρόθεσμου στόχου. Και παραπέρα. Στο χώρο αυτό κυριαρχεί η άποψη ότι μια τέτοια συνεργασία θα είχε ως συνέπεια να αφομοιωθούν οι συνεπείς επαναστατικές δυνάμεις, από τησοσιαλδημοκρατία, ειδικά από τη δεξιόστροφη ηγεσία του ΣΥΝ. Τόσο τρομερός είναι λοιπόν αυτός οΣΥΝ και ο ΣΥΡΙΖΑ και τόσο λίγη εμπιστοσύνη έχουν οι οπαδοί της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στις δυνάμεις τους και στη δύναμη των επιχειρημάτων τους; Τόσο πολύ αγνοούν τη δύναμη της βάσης του ΣΥΡΙΖΑ;

Τι είναι δηλαδή ο ΣΥΡΙΖΑ; Το άμεσο πρόγραμμά του είναι ρεφορμιστικό. Υπάρχει όμως ρεφορμισμός και ρεφορμισμός. Κατ’ αρχήν, στρατηγικός στόχος του ΣΥΡΙΖΑ, πολλάκις διατυπωμένος προφορικά και γραπτά είναι ο σοσιαλισμός: «σοσιαλισμός με δημοκρατία», πλεονασμός έστω ο δεύτερος όρος, σοσιαλισμός σχεδόν εξίσου αόριστος με τον σοσιαλισμό της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Αλλά: ο ΣΥΡΙΖΑ είναι μια παγιωμένη κατάσταση; Ακόμα χειρότερα: βαδίζει προς την αγκαλιά της σοσιαλδημοκρατίας; Θα γίνει το νέο ΠΑΣΟΚ; Οι Κασσάνδρες ξεχνούν και στην περίπτωση αυτή τη διαλεκτική: Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα πολυτασικό μόρφωμα. Πεδίο δυνατοτήτων. Υπάρχει η δεξιόστροφη τάση. Αλλά στον ΣΥΡΙΖΑ είναι ενταγμένοι ή τον ψηφίζουν αγωνιστές της Αντίστασης, του εμφυλίου, της ΕΔΑ, των Λαμπράκηδων, του αντιδικτατορικού κινήματος, των μετέπειτα κοινωνικών αγώνων. Που θεμελιώνεται λοιπόν η άποψη της σύγχρονης Κασσάνδρας, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα γίνει το Νέο ΠΑΣΟΚ, η σημερινή σοσιαλδημοκρατία;

Το ΚΚΕ θεωρεί κύριο εχθρό τον ΣΥΡΙΖΑ. Θα μπορέσει ποτέ να θεραπευτεί από την καταστροφική ασθένεια του πλέγματος σεχταρισμού – οπορτουνισμού; Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα ξεπεράσει την επαναστατική ρητορεία, και θα θελήσει να συνεργαστεί με τον ΣΥΡΙΖΑ και τις άλλες αριστερές δυνάμεις; Θα προσπαθήσει, με τις μικρές δυνάμεις της να συμβάλει δημιουργικά στην περαιτέρω ριζοσπαστικοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ; Θα θυμηθεί ότι ο ταξικός αγώνας δεν κρίνεται κυρίως από τις επιλογές των ηγεσιών, αλλά από την κίνηση των μαζών;
 

ΕΝΙΑΙΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ, ΑΛΛΑ ΜΕ ΠΟΙΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ;

Λοιπόν: Ενιαία επαναστατική διαδικασία με στόχο το σοσιαλισμό. Με ποιες δυνάμεις; Ας δούμε τι έλεγε τότε ο Λένιν: «Μόνο με την πρωτοπορία δεν μπορούμε να νικήσουμε. Δεν θα ήταν απλώς ανοησία αλλά έγκλημα, να ρίξουμε μόνη την πρωτοπορία στην αποφασιστική μάχη, προτού όλη η τάξη, προτού οι πλατιές μάζες να έχουν πάρει θέση ή ανοικτής υποστήριξης ή ευμενούς ουδετερότητας» (Λένιν, Άπαντα, Σύγχρονη Εποχή, σ.-41, σ.-68). Η ηγεσία του ΚΚΕ ίσως έχει διαβάσει Λένιν. Αλλά, επί του παρόντος, πρέπει να τον θεωρεί οπορτουνιστή.

Οι δεινοί, πράγματι δεινοί ρήτορες της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, τα ξέρουν τα κλασικά γράμματα. Όμως, επί του παρόντος, δεν τολμούν να βγουν από τον κόσμο των «καθαρών ιδεών»: της κατά Μαρξ, ιδεολογίας. Αλλά: το πρόβλημα είναι στενά πολιτικό και η πολιτική της Αριστεράς είναι απλά εμπειρισμός; Ας θυμηθούμε τον ασπάλακα του Μαρξ, που υπομονετικά σκάβει κάτω από την αστική κοινωνία, προετοιμάζοντας την επαναστατική ανατροπή. Και ας θυμηθούμε τον Γκράμσι και την έννοια της ηγεμονίας: «Το θεωρητικό και πρακτικό αξίωμα της ηγεμονίας, δηλαδή η δυνατότητα μιας τάξης να διευθύνει το σύνολο της κοινωνίας, την οργάνωση και την συναίνεση της ηγεμονίας της, αυτό που είναι το περιεχόμενο της έννοιας της ηγεμονίας, έχει μια γνωσιοθεωρητική εμβέλεια». Για τον Ιταλό κομμουνιστή ηγέτη, η πολιτική συνδέεται οργανικά με την φιλοσοφία: Θεμελιώνεται φιλοσοφικά, και αναδραστικά έχει μια φιλοσοφική εμβέλεια.

Αντίστοιχα, και κατά συνέπεια, στόχος του σοσιαλισμού δεν πρέπει να είναι απλώς η κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Η φτωχή αυτή, οικονομίστικη αντίληψη εφαρμόστηκε (στο βαθμό που εφαρμόστηκε) και απέτυχε. «Ουκ επ’ άρτω μόνον ζήσεται άνθρωπος». Το χριστιανικό αυτό αξίωμα, πρέπει να ισχύσει κατά μείζονα λόγο σε μια σοσιαλιστική κοινωνία, που δεν υπόσχεται την ευτυχία στο επέκεινα αλλά εδώ, στη μικρή γη, όπου όπως έλεγε ο νεαρός Μαρξ, «η ύλη άρχισε να σκέπτεται», να αποκτά συνείδηση του εαυτού της. Ο πρώην «υπαρκτός σοσιαλισμός», πρόσφερε στους πολίτες του «τα λίγα γραμμάρια ευτυχίας» (κατά πως λέει ο Ελύτης). Αλλά σοσιαλισμός σημαίνει ριζική αναμόρφωση της κοινωνίας.

Ο Μαρξισμός λοιπόν, εξ ορισμού, έχει μια βασική συνιστώσα: να συγκροτήσει μια ενδοκοσμική ηθική, ιστορική άρνηση του ηθικού κενού του καπιταλισμού. Και τώρα τι; Στις επόμενες εκλογές, που ίσως γίνουν σύντομα, θα κατορθώσει η Αριστερά μας να συγκροτήσει ένα μέτωπο σωτηρίας με θεμέλιο ορισμένα άμεσα αιτήματα; Θα ανοίξει, ταυτόχρονα ένα δημόσιο, ανοικτό διάλογο για τους μεσοπρόθεσμους στόχους και για τον σοσιαλισμό; Και θα θελήσει να θέσει ως βασικές αξίες του μέλλοντος τον πολιτισμό και μια νέα εγκόσμια ηθική, ελπίδα και κίνητρο για την κοινωνική δημιουργία;

Τέλος: Μια μελλοντική κυβέρνηση της Αριστεράς θα έχει να αντιμετωπίσει την επίθεση και το ψεύδος των μηχανισμών της αστικής τάξης. Θα αρχίσει λοιπόν η Αριστερά μας να προετοιμάζεται οργανωτικά, πολιτικά, ιδεολογικά και ηθικά, για την σύγκρουση που επίκειται;

*Δημοσιεύθηκε στο «Δρόμο της Αριστεράς το Σάββατο 14 Ιουλίου 2012. Ο Ευτύχης Μπιτσάκης είναι ομότιμος καθηγητής φιλοσοφίας.

 

 

            ΑΚΟΜΑ ΜΙΑ ΦΟΡΑ: ΡΗΞΗ Η ΕΝΣΩΜΑΤΩΣΗ;

Του ΓΙΑΝΝΗ ΕΛΑΦΡΟΥ*

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ μιλά για την ανάγκη ενός αντικαπιταλιστικού προγράμματος και μετώπου, το οποίο εμπεριέχει δημιουργικά την αντιιμπεριαλιστική και αντιΕΕ πάλη καθώς και τον αγώνα για πραγματική δημοκρατία, ενάντια στη νέα απολυταρχία και την κατάργηση της λαϊκής κυριαρχίας (το σύγχρονο «εθνικό ζήτημα»). Το πρόγραμμα αυτό είναι σε διαφοροποίηση και αντιπαράθεση με τη δεξιόστροφη λογική της κυβερνητικής διαχείρισης που θέτει ο ΣΥΡΙΖΑ.Η παρέμβαση(1) του συντρόφου Ευτύχη Μπιτσάκη θέτει κρίσιμα ζητήματα, τα οποία πρέπει να συζητηθούν με το ήθος, την ευθύτητα και την αντίληψη της εργατικής δημοκρατίας, που θεμελιώνεται στη συλλογική συζήτηση και τον συλλογικό αγώνα της επαναστατικής Αριστεράς. Σωστά, ο Ε. Μπιτσάκης ξεκινά από την κρίση, γιατί από ‘κει προκύπτει και ο χαρακτήρας της αριστερής πολιτικής σήμερα. Εάν η κόλαση που ζει ο λαός μας είναι αποτέλεσμα μόνο του Μνημονίου, αρκεί μια αντιμνημονιακή πάλη. Εάν φταίει μόνο το διεφθαρμένο ελληνικό πολιτικό σύστημα και η μεταπρατική αστική τάξη της χώρας, τότε αρκεί μια πολιτική αλλαγή και μια παραγωγική ανασυγκρότηση εντός του συστήματος. Εάν πάλι φταίει η Μέρκελ, ο Σαρκοζί (ο Ολάντ;) και οι «μερκελιστές» (κατά Τσίπρα), τότε χρειάζεται μια ευρωπαϊκή Αριστερά που θα φέρει την Ευρωπαϊκή Ένωση στα ίσια της.

Το πρόβλημα όμως είναι η βαθιά, δομική, ιστορικού χαρακτήρα κρίση του σύγχρονου ολοκληρωτικού καπιταλισμού, που προκαλεί την ολομέτωπη επίθεση του κεφαλαίου σε όλο τον κόσμο, ειδικά στην ΕΕ και την ευρωζώνη (όπου η κρίση παροξύνεται), με τη χρήση των μνημονίων κατά των αδύνατων κρίκων του Νότου και της σαθρής «ισχυρής Ελλάδας». Σήμερα, στον ελληνικό λαό επιτίθενται συνασπισμένα η ελληνική ολιγαρχία, η ΕΕ, το διεθνές κεφάλαιο (ΔΝΤ).

Με βάση αυτά καθορίζεται ο χαρακτήρας του αναγκαίου προγράμματος και μετώπου για να ανατραπεί η επίθεση και να ανοίξει ο δρόμος για την κοινωνική και πολιτική απελευθέρωση της εργατικής τάξης και του εργαζόμενου λαού. Αυτό που θα λέγαμε στρατηγική – τακτική. Δεν είναι ζήτημα ιδεολογικής εμμονής. Εάν δεν αναγνωρίσουμε τον εχθρό, θα παίζουμε την τυφλόμυγα. Γι’ αυτό εμείς μιλάμε για την ανάγκη ενός αντικαπιταλιστικού προγράμματος και μετώπου, το οποίο εμπεριέχει δημιουργικά την αντιιμπεριαλιστική και αντιΕΕ πάλη καθώς και τον αγώνα για πραγματική δημοκρατία,ενάντια στη νέα απολυταρχία και την κατάργηση της λαϊκής κυριαρχίας (το σύγχρονο «εθνικό ζήτημα»). Το αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα συνδέεται άρρηκτα με την καθημερινή πάλη του λαού για την επιβίωση και την αξιοπρεπή διαβίωση και για την ανατροπή του άθλιου καθεστώτος. Αλλά ταυτόχρονα,συνδέει την πάλη αυτή με την επαναστατική ανατροπή του καπιταλισμού και τη σύγχρονη σοσιαλιστική και κομμουνιστική προοπτική. Έννοιες συκοφαντημένες (και από τους ορθόδοξους υποστηρικτές τους) που πρέπει σήμερα να επαναθεμελιωθούν, σε ρήξη με τον ανύπαρκτο σοσιαλισμό της Ανατολής αλλά και το «σοσιαλισμό με δημοκρατία» στη Δύση, που οδήγησε στην ενσωμάτωση στον υπαρκτό καπιταλισμό. Χωρίς την κατάκτηση μιας νέας επαναστατικής στρατηγικής, καμιά Αριστερά δεν μπορεί να εμπνεύσει, ούτε να ενωθεί με τον κόσμο της εργασίας, ούτε να ενώσει τα κομμάτια της.

Αλλά αυτό δεν πρόκειται να γεννηθεί σε κάποιο αποστειρωμένο «ιδεολογικό εργαστήριο», ούτε τηςΑΝΤΑΡΣΥΑ, ούτε κανενός άλλου. Θα κριθεί μέσα στην ταξική πάλη, με την ανάπτυξη μιας τακτικής εύστοχης (και όχι ευλύγιστης), η οποία θα συνδέεται με την επαναστατική στρατηγική (που θα είναι «στο τιμόνι»). Χρειάζεται πρόγραμμα και όχι απλά 2-3 άμεσα σημεία και τα άλλα τα βρίσκουμε στην πορεία, γιατί χωρίς προορισμό, σχέδιο και καύσιμα δεν ξεκινά κανένα ταξίδι, πολύ περισσότερο μεγάλο. Χρειάζεται κι όχημα βεβαίως, κι αυτό είναι το αντικαπιταλιστικό μέτωπο – πόλος (η ΑΝΤΑΡΣΥΑ πρώτο ελπιδοφόρο βήμα), το ριζοσπαστικά πολιτικοποιημένο και οργανωμένο μαζικό κίνημα και –κατά τη γνώμη του ΝΑΡ– ένας φορέας κομμουνιστικής απελευθέρωσης.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ξεπερνώντας σε σημαντικό βαθμό την παλιότερη αυτάρκεια και γενικολογία της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, ανταποκρινόμενη στην (και γιατί όχι, υπό το βάρος της) ανάγκη των εργαζομένων για μία «γραμμή» που να απαντά άμεσα στην επίθεση, επεξεργάστηκε ένα άμεσο και ενιαίο αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα πάλης, με βασικούς άξονες: Αύξηση μισθών και συντάξεων, κατάργηση των μνημονίων και των μέτρων τους, παύση πληρωμών και διαγραφή του χρέους, έξοδο από το ευρώ και την ΕΕ με διεθνιστική προοπτική, πέρασμα στο Δημόσιο των τραπεζών και των μονάδων στρατηγικής σημασίας χωρίς αποζημίωση, με εργατικό έλεγχο και προς όφελος του λαού, απαγόρευση των απολύσεων – κοινωνική προστασία των ανέργων και των φτωχών, εκδίωξη τηςτρόικας, απελευθέρωση από τη σύγχρονη δικτατορία ΕΕ, κεφαλαίου. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ θεωρεί ότι το πρόγραμμα αυτό είναι το αναγκαίο για «τη σωτηρία του λαού» και μπορεί να συνεγείρει ένα αγωνιστικό μέτωπο ρήξης και ανατροπής, που θα αναδείξει τον λαό σε υποκείμενο μιας νικηφόρας (εξ)έγερσης. Το έθεσε, με αδυναμίες, στο μαζικό κίνημα, στην πολιτική συζήτηση και διαπάλη (συναντώντας πρωτοφανή απήχηση για εξωκοινοβουλευτική Αριστερά). Το έθεσε επίσης στο ΚΚΕ, στον ΣΥΡΙΖΑ και στην υπόλοιπη Αριστερά, προτείνοντάς τους κοινή δράση μέσα στο μαζικό κίνημα για ένα αγωνιστικό μέτωπο ρήξης και ανατροπής. Το ΚΚΕ ήταν αρνητικό, όπως και με άλλο τρόπο ο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος υπερθεματίζει στην ενότητα, αλλά στο πλαίσιο της δικής του πολιτικής. Άρα δεν φοβήθηκε η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν τόλμησε να υιοθετήσει ένα πρόγραμμα ανατροπής.

Μήπως όμως είναι υπερβολή αυτά που λέει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ; Μήπως θα έπρεπε για χάρη της ενότητας να αποδεχθεί, για παράδειγμα, τα σημεία ενός άμεσου στόχου που θέτει ο σ. Μπιτσάκης; Νααποδεχθεί ως «μεσοπρόθεσμο» στόχο το «έξω από το ευρώ και την ΕΕ»; Όμως για να μην πεθάνουν τα θύματα της κρίσης και για να μην οδηγηθούν κι άλλοι στην απελπισία, απαιτείται αύξηση των μισθών, αξιοπρεπές επίδομα ανεργίας σε όλους τους ανέργους για όσο χρόνο είναι άνεργοι, κατάργηση των χαρατσιών, δωρεάν κοινωνικές υπηρεσίες κ.λπ. Αυτά ανατινάζουν όχι ένα ή δύο, αλλά εκατό μνημόνια. Η άρνηση πληρωμής του χρέους και η εκδίωξη της τρόικας οδηγεί σε ρήξη με την ευρωζώνη και την ΕΕ και σε βαθιές αντικαπιταλιστικές τομές στο εσωτερικό για να επιβιώσει ο λαός.

Ανεξάρτητα από προθέσεις και ιδεοληψίες, το ζήτημα της Ευρωπαϊκής Ένωσης – στρατηγείο τηςαντεργατικής επίθεσης τίθεται άμεσα. Αυτό φάνηκε προεκλογικά με τη μεγάλη τρομοκρατική εκστρατεία των Βρυξελλών, του Βερολίνου και του εγχώριου κατεστημένου, με το δίλημμα «ευρώ και ΕΕ ή χάος». Η ηττοπαθής στάση του ΣΥΡΙΖΑ και η εμφάνισή του ως ευρω-φρουράς, όχι μόνο δεν αντιμετώπισε τους εκβιασμούς, αλλά οδήγησε σε άρνηση τελικά και του αναγκαίου ριζοσπαστικού περιεχομένου: Ηκατάργηση του Μνημονίου έγινε Εθνικό Σχέδιο Ανασυγκρότησης (με δημοσιονομική σταθερότητα) και επαναδιαπραγμάτευση της Δανειακής Σύμβασης χωρίς μονομερείς ενέργειες, με μορατόριουμ και όχι άρνηση πληρωμής του χρέους. Η στάση απέναντι στο ευρώ και την ΕΕ δεν είναι για αύριο, αλλά για σήμερα. Γι’ αυτό αποτελεί Λυδία Λίθο για την Αριστερά, κριτήριο για μια αριστερή πολιτική.

Όσο για την αντιΕΕ πολιτική της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και του ΝΑΡ, αυτή καθόλου δεν εμφορείται από «την επιστροφή στο έθνος – κράτος», από μια «επιστροφή στον 19ο αιώνα»(!), αλλά από την αναγκαιότητα – δυνατότητα να σπάσει ένας κρίκος στην αλυσίδα της ιμπεριαλιστικής ολοκλήρωσης της ΕΕ, να υλοποιηθούν συνολικά μέτρα υπέρ των εργαζομένων και του λαού (κάτι που είναι αδύνατο στο πλαίσιο της ΕΕ, όπως φαίνεται από τη Γερμανία μέχρι τις Ισπανία και Ιταλία, για τις «επιτυχίες» των οποίων μίλησε ο ΣΥΡΙΖΑ), να ανοίξει ο δρόμος για την αντικαπιταλιστική επανάσταση σε μία χώρα ή ομάδα χωρών, με προοπτική τις Ενωμένες Σοσιαλιστικές Πολιτείες της Ευρώπης. Ουτοπία; Πολύ πιο ρεαλιστική από την αναμονή μετατροπής της ΕΕ από πανούκλα σε κούκλα, όπως ο βάτραχος σε πρίγκιπα, με το φιλί της ευρω-ερωτευμένης Αριστεράς.

ΔΟΡΥΦΟΡΟΣ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ Ή ΔΥΝΑΜΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ;
Αυτοτελής συσπείρωση όλων των αντικαπιταλιστικών και αντισυστημικών δυνάμεων

«Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα ξεπεράσει την επαναστατική ρητορεία και θα θελήσει να συνεργαστεί με τον ΣΥΡΙΖΑ και τις άλλες αριστερές δυνάμεις; Θα προσπαθήσει, με τις μικρές δυνάμεις της να συμβάλει δημιουργικά στην περαιτέρω ριζοσπαστικοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ;», ερωτά ο Ε. Μπιτσάκης. Ξεπερνώντας τα επαναλαμβανόμενα περί ρητορείας, ας επικεντρωθούμε στην ουσία. Αλήθεια, ποιο είναι το καθήκον της επαναστατικής Αριστεράς σήμερα; Η περαιτέρω ριζοσπαστικοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ ή η ριζοσπαστικοποίηση του πολύμορφου, αναπτυσσόμενου κινήματος των μαζών, όπωςθέτει παραπάνω ο Ε.Μ.Εκτός εάν αυτά τα δύο ταυτίζονται… Ο σ. Μπιτσάκης παρουσιάζει τον ΣΥΡΙΖΑ ως ένα «πολυτασικό μόρφωμα, πεδίο δυνατοτήτων», όπου υπάρχει μια «δεξιόστροφη τάση» αλλά και πλήθος αγωνιστών. Είναι δυνατόν να μην αναγνωρίζουμε την τάχιστη μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ από ένα ρεφορμιστικό μέτωπο με μαχητικές τάσεις σε ένα ενιαίο πολιτικό φορέα, υπό την ηγεμονία της αντίληψης της κυβερνητικής διαχείρισης και της ευρω-ενσωμάτωσης; Ποιος είναι ο ρόλος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και γενικότερα της αντικαπιταλιστικής κομμουνιστικής Αριστεράς;Να παρέμβει στον ΣΥΡΙΖΑ («πεδίο δυνατοτήτων»); Να γίνει συνιστώσα του (αν βέβαια εξακολουθήσουν να υπάρχουν); Τι δείχνει το γεγονός ότι ριζοσπαστικές συνιστώσες και εσωκομματικές τάσεις εντός του ΣΥΡΙΖΑ έχασαν τη φωνή τους; Να γίνει δορυφόρος του ΣΥΡΙΖΑ, κάνοντάς τον κέντρο της πολιτικής της, επειδή όντως εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι και αριστεροί τον ψήφισαν; Δεν μπορούμε να συναντηθούμε, να αγωνιστούμε από κοινού, να αλληλεπιδράσουμε με αυτό τον κόσμο, στο μαζικό κίνημα, όπου η αντικαπιταλιστική Αριστερά θα παρέμβει με αυτοτέλεια;

Απεναντίας, το κρίσιμο ζήτημα σήμερα είναι η ΑΝΤΑΡΣΥΑ να παλέψει για τη ριζοσπαστικοποίηση του πολύμορφου, αναπτυσσόμενου κινήματος των μαζών. Κι αυτό απαιτεί αυτοτελή και ισχυρή ΑΝΤΑΡΣΥΑ και επαναστατική Αριστερά, παραπέρα ευρύτερη συσπείρωση σε ένα αντικαπιταλιστικό μέτωπο όλων των δυνάμεων και διαφοροποιήσεων που κινούνται σε αντιΕΕ, αντιιμπεριαλιστική, αντισυστημική και αντιδιαχειριστική κατεύθυνση. Δυστυχώς, η πολιτική γραμμή που προωθεί σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο δεν συμβάλλει στην παραπέρα ριζοσπαστικοποίηση, αλλά ευνουχίζει τις ανατρεπτικές δυνατότητες του κινήματος στο όνομα της κυβερνητικής διαχείρισης. Με αυτή την πολιτική γραμμή, η αντικαπιταλιστική Αριστερά πρέπει να διαχωρισθεί και να αντιπαρατεθεί, δεν υπάρχει περιθώριο πολιτικής και εκλογικής συνεργασίας. Ταυτόχρονα, θα συμβάλλει στην κοινή δράση με τις μαχόμενες δυνάμεις (από το χώρο του ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΚΕ, τις διαφοροποιήσεις τους και βεβαίως την εκτός των τειχών Αριστερά) μέσα στο μαζικό κίνημα και στην πολιτική πάλη.

Σε μια ανεπανάληπτη και πρωτότυπη εποχή, μπροστά σε μεγάλες ελπίδες και τρομερούς κινδύνους, τίθεται για μια ακόμα φορά το δίλημμα, που έχει θέσει ο Ευτύχης Μπιτσάκης σε δύσκολες εποχές: Ρήξη ή ενσωμάτωση.

*Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΡΙΝ (15.7.2012)

(1) ΕΥΤΥΧΗΣ ΜΠΙΤΣΑΚΗΣ, «Για τη συγκρότηση ενός μετώπου λαϊκής σωτηρίας»

 

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ ΤΗΣ         ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

Του ΕΥΤΥΧΗ ΜΠΙΤΣΑΚΗ*

Στο προηγούμενο τεύχος του ΠΡΙΝ,υπήρχε άρθρο του Γ.Ελαφρού που επισημαίνει μια σειρά, ουσιαστικών διαφορών ανάμεσα στις κατά καιρούς τοποθετήσεις μου και την πολιτική του ΝΑΡ. Ας προσπαθήσουμε λοιπόν να συνεννοηθούμε ,ξεκαθαρίζοντας ορισμένα ζητήματα.
Επιδίωξη και επιθυμία μας, αυτονόητα κοινή, είναι η ανάπτυξη μιας μαρξιστικής Αριστεράς, με στρατηγικό στόχο τον σοσιαλισμό. Με σταθερή προσήλωση σ’ αυτόν τον στόχο, πως αντιμετωπίζουμε τα προβλήματα των άμεσων και των μεσοπρόθεσμων στόχων ;
Ο Γ.Ε. αναλύει σύντομα και ουσιαστικά τον χαρακτήρα της σημερινής κρίσης και επιχειρεί να σκιαγραφήσει μια σχέση στρατηγικής και τακτικής. Χρειάζεται λοιπόν γράφει, «ένα ενιαίο και άμεσο αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα πάλης» και σημειώνει τα κύρια σημεία το. «Πρόγραμμα λοιπόν, και όχι 2-3 άμεσα σημεία και τα υπόλοιπα τα βρίσκουμε στην πορεία». Εδώ φαίνεται να διαφωνούμε. Τι λέω εγώ; Άμεσος στόχος: Μέτρα για να μην πεθάνουν τα θύματα της κρίση. Άρνηση πληρωμής του χρέους. Εκδίωξη της τρόικας. Αυτές οι τρείς προτάσεις αποτελούν συμπληρωμένες με επί μέρους αιτήματα, τον άμεσα τακτικό ουσιαστικό στόχο. «Τα άλλα τα βρίσκουμε στην πορεία;»Χωρίς προορισμό και καύσιμα», όπως σημειώνει ο Γ.Ε.; Τι λέω όμως εγώ; Κοινός αγώνας γι ‘αυτόν τον άμεσο αλλά δύσκολα επιτεύξιμο σήμερα στόχο. Μετά; «Δεν τα βρίσκουμε στην πορεία». Ταυτόχρονα επεξεργαζόμαστε τους μεσοπρόθεσμους στόχους και οργανώνουμε τις; Πολιτικές συμμαχίες για την επίτευξή τους. Μεσοπρόθεσμος στόχος, «στιγμή», μιας ενιαίας επαναστατικής διαδικασίας με στόχο το σοσιαλισμόΠοιος είναι ο μεσοπρόθεσμος στόχος; Το πρόβλημα μέσα ή έξω από ευρώ και ΕΕ. Υποστηρίζω ότι και οι οπαδοί και οι αντίπαλοι της ΕΕ, δεν έχουν επεξεργαστεί μια συγκεκριμένη πολιτική. Θέτω λοιπόν το ερώτημα: Μήπως ακολουθώντας τον Λένιν πρέπει σε συνεργασία με το εργατικό και το κομμουνιστικό κόμμα της Ευρώπης, να θέσουμε ως στόχο τις Ενωμένες Σοσιαλιστικές Δημοκρατίες της Ευρώπης; Εδώ θέτω ένα ερώτημα. Η θέση του Γ.Ε., δηλαδή του ΝΑΡ, είναι ότι «η στάση απέναντι στο ευρώ και την ΕΕ δεν είναι για αύριο αλλά για σήμερα; Γι’ αυτό αποτελεί λυδία λίθο για την Αριστερά, κριτήριο για μια αριστερή πολιτική».

Σε συνέχεια των προηγούμενων, τι λέω εγώ; O στόχος αυτός δεν είναι επιτεύξιμος σήμερα λόγω του υπαρκτού συσχετισμού δυνάμεων. Εντάσσοντας τον όμως στην προοπτική της ενιαίας επαναστατικής διαδικασίας, οφείλουμε να θεμελιώσουμε την ορθότητά του. Η θέση του ΝΑΡ είναι γενική και αθεμελίωτη. Η δικιά μου τίθεται ως ερώτημα. Και η αντίθεσή μου στη θέση του ΝΑΡ δεν σημαίνει-όπως αφήνει να φανεί ο Γ.Ε.- ότι το ΝΑΡ θέλει την επιστροφή στο έθνος-κράτος του 19ου αιώνα. Υποστηρίζω ότι με τη διάλυση «της Ευρώπης των πολυεθνικών» χωρίς ηγεμονία της Αριστεράς, θα προκύψουν νέες ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις και κίνδυνοι.

Έστω! Ποιες δυνάμεις θα μας βγάλουν έξω από την ΕΕ και το ευρώ; Συμβάλλουμε στην κοινή δράση της Αριστεράς. Οργανώνουμε δημόσιο διάλογο για το θέμα, με βάση τη μαρξιστική θέση ότι υπάρχει αντικειμενική αλήθεια. Συνεργαζόμαστε με τον ΣΥΡΙΖΑ και τις άλλες οργανώσεις όπου συμφωνούμε. Οργανώνουμε, θεωρητικά, το πρόγραμμα της πολιτικής και ιδεολογικής ηγεμονίας. Δουλεύουμε σαν τον ασπάλακα του Μαρξ κάτω από τα θεμέλια της αστικής κοινωνίας. Είναι απόψεις αυτές που μας οδηγούν να γίνουμε «δορυφόρος του ΣΥΡΙΖΑ», «δωρητές σώματος», μια ακόμα συνιστώσα; Τόσο φοβερός είναι λοιπόν, γράφω στο κείμενό μου, αυτός ο ΣΥΡΙΖΑ και τόση λίγη εμπιστοσύνη έχουμε εμείς στις δυνάμεις μας και στη δύναμη της στρατηγικής μας; Λέω ακόμα! Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι μια ακινητοποιημένη πραγματικότητα που οδεύει προς νέο ΠΑΣΟΚ; Γιατί αγνοούμε τις διαθέσεις της βάσης του ΣΥΡΙΖΑ; Την προωθητική δύναμη του 27% που τον ψήφισαν; Τη δυνατότητα επιρροής της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και όχι την απορρόφησή της;
Αλλά δεν είναι μόνο θέμα του ΣΥΡΙΖΑ. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν δέχτηκε να συνεργαστεί ούτε στο Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής, ούτε με το ΕΕΚ. Δηλαδή τους έθεσε τέτοιους όρους, ώστε η συνεργασία να είναι αδύνατη.
Ώστε: Την επανάσταση, αντίθετα με ότι λέει ο Λένιν και όχι μόνο ο Λένιν, θα την κάνει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ χωρίς συμμάχους; Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ είχε φτάσει να αποτελεί αξιοπρόσεχτη πολιτική δύναμη. Τώρα κατακρημνίστηκε στο 0,33%. Απ’ότι λεν αποφάσεις και προσωπικά κείμενα, βασικά φταίνε οι άλλοι (κυρίως ο ΣΥΡΙΖΑ) και οι δικές μας αδυναμίες. Η θέση του ΚΚΕ είναι τραγικά εσφαλμένη , αλλά πιο καθαρή: Ο λαός δεν καταλαβαίνει. Να διορθώσει την ψήφο του (ή να αλλάξουμε λαό, κατά Μπρέχτ). Θα κατανοήσει το ΝΑΡ ότι η συντριβή της ΑΝΤΑΡΣΥΑ οφείλεται στη σεκταριστική της γραμμή; Και θα επεξεργαστεί , επί τέλους, μια συγκεκριμένη διαλεκτική της στρατηγικής με την τακτική; Της ενιαίας επαναστατικής διαδικασίας, ξεπερνώντας τις καταγωγικές του αγκυλώσεις;
Πολλές Κασσάνδρες του ΝΑΡ, παραγνωρίζοντας τις διαθέσεις της βάσης του ΣΥΡΙΖΑ καιδιογκώνοντας, απολυτοποιώντας υπαρκτούς κινδύνους, προβλέπουν ότι το πολυτασικό αυτό μόρφωμα οδεύει προς τη σοσιαλδημοκρατία. Εγώ δεν θα κάνω προφητείες. Φοβάμαι όμως ότι αν συνεχιστεί ο σεκταρισμός του ΝΑΡ, ο εμπειρισμός, η οργανωτική χαλαρότητα και η έλλειψη θεωρητικών επεξεργασιών, το ΝΑΡ κινδυνεύει να συρρικνωθεί σε «γκρουπούσκουλο» (όπως λέγαμε το Μάη του ’68). Κάτι τέτοιο θα ήταν μια ακόμα τραγική στιγμή της κρίσης της Αριστεράς μας. Η διάσπαση του ’89 ήταν η πρώτη μεγάλη, από τα Αριστερά διάσπαση του ΚΚΕ. Θα ήταν κρίμα να καταλήξει γκρουπούσκουλο. Το ΝΑΡ, μαζί και οι άλλες συνιστώσες και οι άλλες οργανώσεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ πρέπει, επί τέλους, μετά από γόνιμο διάλογο, να αυτοδιαλυθούν και να συγκροτήσουν ένα κομμουνιστικό κόμμα, δηλαδή ένα κόμμα επαναστατικό και δημοκρατικό.Αυτό προτείνω χρόνια τώρα. Και το ΠΡΙΝ έγραφε το αντίθετο: Ότι προτείνω το ΝΑΡ να μη γίνει κομμουνιστικό κόμμα. Μια αριστερή θέση , την κατάντησε δεξιά!
Όταν δεν δημιουργούμε θετικά, μας φταίνε άλλοι και τότε το ρίχνουμε στο μουρμούρισμα. Στο ΝΑΡ λοιπόν υπάρχει πολλή μουρμούρα για δεξιούς και δεξιά τάση. Ανάμεσα στους «Δεξιούς» είμαι κι εγώ, μετά από 69 χρόνια οργανωμένης αριστερής προσπάθειας, από τα οποία , από το 1960 τουλάχιστον, τοποθετημένος γραπτά και προφορικά εναντίον του πλέγματος σεκταρισμού-οπορτουνισμού που κυριαρχούσε και τώρα κυριαρχεί ακόμα σε μέρος της Αριστεράς.
Και ένα ερώτημα: Γιατί ο φίλος μου Γιάννης έβαλε τίτλο στο άρθρο του, τον τίτλο του βιβλίου μου του 1989, Ρήξη ή Ενσωμάτωση; Ελπίζω να μην ενσωματωθώ τώρα στα 85 μου. Άλλωστε , αντίθετη πρόβλεψη από άλλο φίλο της Αριστεράς, δεν έχει ακόμα επαληθευτεί.

*ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΠΡΙΝ την Κυριακή, 22 Ιουλίου 2012

 

 

ΜΕΤΑΞΥ ΜΑΣ ΜΕ ΑΝΟΙΧΤΑ ΧΑΡΤΙΑ

Του Γ.ΡΟΥΣΗ*

Ποια πρέπει να είναι η στάση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και των αγωνιστών της απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ; Το ερώτημα τέθηκε προεκλογικά, τίθεται και μετεκλογικά και χρειάζεται καθαρές απαντήσεις κι εκτίμηση της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ: Ο κατευθυντήριος άξονας της πολιτικής του πολυτασικού μεν, ενιαίου δε ως προς την κυρίαρχη πολιτική του στάση, ΣΥΡΙΖΑ είναι ο συμβιβασμός με τη ντόπια και ξένη αστική τάξη.
Αυτό που αποκλείεται είναι η διαμόρφωση ενός πολιτικού μετώπου με τον ΣΥΡΙΖΑ κι ακόμη περισσότερο η ένταξη σε αυτόν
Το αποτέλεσμα των εκλογών αντιφατικό και κάθε άλλο παρά μονοσήμαντο. Με δυο λόγια: Από τη μια σαφής μετατόπιση της κοινωνίας προς τα αριστερά, κάτι που είναι θετικό. Από την άλλη μια μετατόπιση στην φασιστική ή και εθνικιστική αντιμνημονιακή Δεξιά, κάτι λίαν ανησυχητικό. Και τέλος μια μετατόπιση εντός της Αριστεράς προς τα δεξιά, με ευθύνες και των ίδιων των δυνάμεωνόπως το ΚΚΕ –θέλει αρετή και τόλμη η αυτοκριτική- και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, που έχασαν ψηφοφόρους τους προς τον ΣΥΡΙΖΑ.
Προφανώς αυτή η τελευταία μετακίνηση δεν οφείλεται παρά δευτερεύοντος στον αντικειμενικά ρόλο Δούρειου Ίππου συντρόφων της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, – δεν ξέρω για τους υπόλοιπους, αλλά εμένα με πονούσε και με εξόργιζε να προσπαθώ να χτίσω κάτι και να μου το γκρεμίζουν από μέσα οι ίδιοι μου οι σύντροφοι- οφείλεται όμως και σε αυτόν.
Εξηγούμε. Μεσούσης της προεκλογικής περιόδου, όσο και μετά τις εκλογές, όχι μόνο απλοί ψηφοφόροι, ούτε καν γνωστοί στους παροικούντες στην Ιερουσαλήμ ξένοι καλεσμένοι μας, αλλά και μέλη, ακόμη και στελέχη συνιστωσών της ΑΝΤΑΡΣΥΑ τοποθετήθηκαν δημόσια, είτε άμεσα ή έμμεσα υπέρ της υπερψήφισης του ΣΥΡΙΖΑείτε υπέρ της ένταξης της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στον ΣΥΡΙΖΑείτε υπέρ της διαμόρφωσης ενός πολιτικού Μετώπου μαζί του στη βάση των θέσεων του, είτε μέσω χρησμών τύπου Πυθίας, που αφήνουν ανοιχτά τα παραπάνω ενδεχόμενα δίχως να τα υποστηρίζουν ευθαρσώς.
Κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου παρά το ότι έκρινα τη στάση αυτή ως ανεπίτρεπτο πισώπλατο χτύπημα κατά της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, θεωρώντας ότι θα δυσκόλευε ακόμη παραπέρα την ήδη δυσχερή προεκλογική μας καμπάνια, επέλεξα να σωπάσω.
Να όμως, που παρά το ότι ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ, τόσο κατά τη διάρκεια της προεκλογικής καμπάνιας, όσο και ως αξιωματική αντιπολίτευση πρόσφερε ήδη άπλετες αποδείξεις του πραγματικού πολιτικού του χαρακτήρα -κάτι που αποτέλεσε μια από τις θετικές συμβολές των εκλογών- οι ίδιοι σύντροφοι συνεχίζουν το ίδιο βιολί, παρά το ότι δεν είναι δυνατόν να αγνοούν ότι:
Ο κατευθυντήριος άξονας της πολιτικής του πολυτασικού μεν, ενιαίου δε ως προς την κυρίαρχη πολιτική του στάση, ΣΥΡΙΖΑ (διότι πέρα από την κατά Πουλαντζά συνισταμένη υπάρχει και δεσπόζουσα-κυρίαρχη τάση) είναι ο συμβιβασμός με τη ντόπια και ξένη αστική τάξη και η εύρεση κοινής λύσης προς το συμφέρον αμφοτέρων των μερών. Ήτοι η υιοθέτηση της γραμμής του αλήστου μνήμης υπουργού εργασίας Λάσκαρη, περί κατάργηση της ταξικής πάλης.
Συνέπειες αυτής της θεμελιακής θέσης, είναι και η στάση απέναντι σε ευρώ , ΕΕ -όπου ο ΣΥΡΙΖΑπροσπαθούσε να πείσει ότι είναι ο καλύτερος υπερασπιστής τους, και όχι δα των Σοσιαλιστικών Ενωμένων Πολιτειών της Ευρώπης- και ΝΑΤΟ, η μη ένταξη στη λογική του της καταγγελίας ως μονομερούς πράξης, η θέση της αντικατάστασης της σύγκρουσης με την αλληλεγγύη, η δηλωμένη πρόθεση του να συγκυβερνήσει με την ΔΗΜΑΡ, που σήμερα κατηγορεί, η διαμόρφωση ενός δημοκρατικού κομματικού πόλου, για τον οποίο ακόμη και ο όρος καπιταλισμός και προφανώς η επαναστατική ανατροπή του, φαίνεται να θεωρούνται απαγορευτικοί, και τόσα άλλα που βγάζουν μάτι.
Κάτω από αυτές τις συνθήκες είναι σαφές, τουλάχιστον για όσους θεωρούν ότι ανάμεσα στο τελευταίο κατά Λένιν σκαλοπατάκι πριν από το σοσιαλισμό, στο οποίο βρισκόμαστε, δεν χωρά άλλο σκαλοπάτιπαρά αντικαπιταλιστικές αντιιμπεριαλιστικές μεταρρυθμίσεις, στα πλαίσια ενός πολέμου θέσεων, που οδηγεί στην μετωπική σύγκρουση και το σοσιαλισμό, ότι δεν μπορεί να υπάρξει κανένα πολιτικό μέτωπο με τον ΣΥΡΙΖΑ.
Σημαίνει μήπως αυτό ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ταυτίζεται με την Δεξιά, ή ότι αποκλείεται κάθε συζήτηση και επί μέρους κοινή δράση μαζί του; Κάθε άλλο. Ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί τμήμα της Αριστεράς –τη σύγχρονη ρεφορμιστική της εκδοχή, ακραία περίπτωση της οποίας είναι η ΔΗΜΑΡ – και προφανώς δε αποκλείεται κανένας διάλογος ούτε καμιά από κοινού δράση μαζί του, στην λογική του Γκράμσι, δηλαδή ακριβώς της αποκάλυψης μέσα στην πράξη, αυτού του ρεφορμιστικού του χαρακτήρα.
Εκείνο όμως που εκ των πραγμάτων αποκλείεται είναι η διαμόρφωση ενός πολιτικού μετώπου κι ακόμη περισσότερο η ένταξη σε αυτόν. Έστω και αν συνεχίσει να αποτελείται από συνιστώσες κάτι μάλλον αμφίβολο.
ΜΕΤΩΠΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΟΧΙ ΣΟΣΙΑΛΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΥΠΟΤΑΓΗ ΤΗΣ ΤΑΚΤΙΚΗΣ ΣΤΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ
Δεν επιλέγουμε ετσιθελικά
Και αυτή η άρνηση δεν συνιστά ούτε κάποια σεχταριστική στάση όπως μας κατηγορούν οι σύντροφοί μας, ούτε παραπομπή των πάντων στο σοσιαλισμό. Αντίθετα σε συνδυασμό, και μάλιστα κατά προτεραιότητα με την αναγκαιότητα συγκρότησης ενός σύγχρονου κομμουνιστικού πολιτικού υποκειμένου, αποτελεί μετωπική άμεση απάντηση, στη βάση όμως όχι του ρόλου του μαϊντανού στην προσπάθεια ανασύστασης της έτσι κι αλλιώς αντικειμενικά λόγω της φύσης της κρίσης, τελειωμένης σοσιαλδημοκρατίας, αλλά ενός ελάχιστου αντικαπιταλιστικού-αντιιμπεριαλιστικού προγράμματος, άμεσα εφαρμόσιμου, το οποίο και δεν είναι δυνατόν παρά να στηρίζεται από ένα ρωμαλέο αντίστοιχο λαϊκό κίνημα.
Το περιεχόμενο αυτού του Μετώπου δεν καθορίζεται ετσιθελικά, αλλά από μια ανάλυση της ίδιας της κρίσης ως κρίσης του καπιταλισμού, από την αναγκαιότητα της υποταγής της τακτικής στην στρατηγική (και όχι την μπερνσταϊνική λογική «η κίνηση είναι το παν ο σκοπός τίποτα»), από το επίπεδο συνειδητότητας του λαϊκού κινήματος, το οποίο ο ΣΥΡΙΖΑ με την τακτική του αντί να το προωθεί στο ύψος των περιστάσεων, το κρατά εγκλωβισμένο στις κυρίαρχες αξίες.
Μήπως όμως, όπως στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ, το Μέτωπο, το ΚΚΕ, τους ανένταχτους, δεν υπάρχουν και στον ΣΥΡΙΖΑ δυνάμεις που θα αποδέχονταν τη λογική ενός τέτοιου Μετώπου; Η απάντηση είναι πως ναι υπάρχουν, όσο κι αν φαίνεται να υποχωρούν και να χάνουν έδαφος. Όμως και αυτές οι δυνάμεις θα πρέπει κάποτε να επιλέξουν με ποιους θα παν και ποιους θα αφήσουν, διαφορετικά άθελα τους ίσως, γίνονται συνυπεύθυνες στη διαμόρφωση ενός συστημικού αναχώματος.
Με όλο λοιπόν το σεβασμό και την εκτίμηση προς τους συντρόφους που συνεχίζουν να μας προτρέπουν να τα βρούμε με τον ΣΥΡΙΖΑ, ας μου επιτραπεί να διαφωνήσω μαζί τους, και να εκφράσω ως ένα απλό μέλος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ της γειτονιάς μου, μεγαλόφωνα το ερώτημα που μου γεννιέται κάθε που τους διαβάζω ή τους ακούω. Τι είναι αυτό που τους κρατά και δεν υλοποιούν από μόνοι τους την όποια ένταξη τους ή συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ, με τον οποίο φαίνεται να συμφωνούν, πολύ περισσότερο από τις συνιστώσες της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στις οποίες ανήκουν;
Όχι τίποτα άλλο, δηλαδή, αλλά όσο πιο γρήγορα ξεκαθαρίσει το τοπίο –και το μικρό δικό μας- τόσο καλύτερα για το λαϊκό κίνημα.

*ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΠΡΙΝ την Κυριακή, 22 Ιουλίου 2012

Από την iskra.gr

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: