ΤΕΛΕΙΟΝ ΕΓΚΛΗΜΑ – Μ. ΛΟΥΝΤΕΜΗΣ

Το έγκλημα έγινε τέλεια.

Κι ας τους Νόμους να φλυαρούνε

πως «δεν υπάρχει τέλειον έγκλημα».

Τέλεια σας λέω -Μα την Κου-Κλουξ-Κλαν!

Και  -παρακαλώ-

όχι σαν τα εγκλήματα (κείνα) τα «ντεμοντέ»

απάνω στα κανάλια του Ριάλτο

ή μέσα στα στενά τα δογικά.

Παρακαλώ!

Εδώ το έγλημα έγινε καταμεσήμερα.

Και με το μηχάνημα λήψης μπροστά.

Και να διακρίνονται όλα…όλα…

Και οι μάρτυρες, και οι δήμιοι …

Και το γέλιο του Αντιπροέδρου

κάτω απ’ το τεξασίτικο καπέλο του.

Καταμεσήμερο είπα.

Και η Ελευθερία του λιμανιού

να βάζει το χέρι της αντήλιο

για να βλέπει πιο καλά.

Αλλά  -κυρίες και κύριοι – όταν…

Όταν ένα έγκλημα γίνεται καταμεσήμερα

κι οι δήμιοι κοιτάζουν κατάματα τον φακό

(και δεν τρέμει το χέρι τους διόλου…)

Και είναι  και ο κ. Αντιπρόεδρος εκεί.

Τότε  -κύριοι – συμπαθείστε με αλλά…

Τότε δεν έχουμε διόλου  καταμεσήμερο.

Αλλά πηχτά, κατάμαυρα, μεσάνυχτα.

Κι άσε το Αστεροσκοπείο ν’ ανοηταίνει.

Advertisements

ΠΟΙΟΣ, ΠΟΙΟΝ ΚΑΙ ΠΏΣ;

Ποιος, ποιον και πώς;

Παναγιώτης Μαυροειδής

 
Κανείς δεν αμφισβητεί πλέον πως βρισκόμαστεστη δίνη μιας  καπιταλιστικής κρίσης με βάθος, ποιότητα και διάρκεια που υπερβαίνουν τα όρια ενός συνηθισμένου καθοδικού κύκλου.
Κι οι πιο ανυποψίαστοι συνειδητοποιούν-συχνά με τρόμο-κάτι ακόμη: Η κοινωνική σύγκρουση,  στο φόντο αυτής της κρίσης και των προσπαθειών εξόδου από αυτήν, θα είναι αντίστοιχης ποιότητας και βάθους και για να λέμε τα πράγματα με το όνομα τους, θα είναι εξαιρετικά βίαιη.
Να αγωνιστούμε λοιπόν. Αντίσταση, ανατροπή αυτής της πορείας. Δεν έχει κάνει και λίγα η κοινωνία. Σε παλιότερες εποχές θα είχαν πέσει όχι μία αλλά δέκα κυβερνήσεις. Υπάρχει όμως ένα πραγματικό τείχος απέναντι στο λαό.
Η συσπείρωση του αστικού κόσμου, με πολιτική έκφραση τη συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ, ορθώνεται  απέναντι μας ολοκάθαρα. Η αντικατάσταση του Παπανδρέου έστειλε διπλό μήνυμα: Το ΠΑΣΟΚ μόνο του δεν μπορούσε απέναντι στη λαϊκή οργή. Από την άλλη όμως, αυτή η σπουδή για τόσο γρήγορη επιστράτευση  και έκθεση των εφεδρειών,  αποτελεί ταυτόχρονα και  μέτρο της σφοδρότητας της επίθεσης που ετοιμάζεται. Θα ‘’μοιραστεί παιχνίδι’’ τώρα. Έτσι βλέπουμε το ΠΑΣΟΚ να θέτει το ζήτημα της νέας μείωσης των επικουρικών, τον Σαμαρά να ζητά εδώ και τώρα μείωση εργοδοτικών εισφορών και το ΛΑΟΣ να απαιτεί εκλογές του αγίου …ποτέ και ολιγαρχική κυβέρνηση.
Δεν πρόκειται ούτε να μείνουν, αλλά ούτε να πέσουν με συνηθισμένο τρόπο. Χρειάζεται άλλου τύπου αγώνας και οπωσδήποτε μια μεγάλη ένωση δυνάμεων του λαού, ένα αποφασισμένο μέτωπο.
Όλοι μιλάνε για ένα κάποιο μέτωπο. Ποιο να διαλέξουμε και με τι κριτήρια; αντιμνημονιακό, εθνικό-πατριωτικό, αριστερό, αντικαπιταλιστικό; Μήπως λίγο από όλα; Τι είναι τώρα όλη αυτή η παρέλαση; Απλά η επιβεβαίωση της γνωστής σαρακοτυραννίας του να θεωρεί κάθε πολιτική δύναμη ή προσωπικότητα της αριστεράς πως είναι το κέντρο του κόσμου και η πηγή της αλήθειας;
Ας το σκαλίσουμε λίγο ακόμη, πριν αρχίσουμε τα εύκολα αναθέματα.
Μπροστά σε μια κοινωνική και πολιτική διαπάλη που απειλεί να καταβυθίσει ολόκληρη την κοινωνία, οφείλουμε με σαφήνεια να αναζητήσουμε απαντήσεις στα ερωτήματα
Ποιος;
Ποιον;
Πώς;
Φαίνεται κοινότυπο; Αν όμως σε κάποιους αριστερούς ή κομμουνιστές πάει ο νους στο γνωστό ‘’ποιος/ποιoν’’ που είναι το κλασσικό ερώτημα μιας επαναστατικής κατάστασης, διευκρινίζουμε πως δεν έχουμε την εκτίμηση ότι είμαστε σε τέτοια περίοδο. Τουλάχιστον με τον κλασσικό τρόπο. Θα διαβούμε ένα σημαντικό διάστημα όπου οι νίκες αλλά και οι ήττες θα έχουν προσωρινό και όχι οριστικό χαρακτήρα.
Αναφερόμαστε στη μεθοδολογία που πρέπει να χρησιμοποιήσουμε στην προσπάθεια για την ανάταξη του εργατικού και λαϊκού κινήματος και με στόχο την ανατροπή του επιχειρούμενου κοινωνικού κανιβαλισμού.
Θα ξεκινήσουμε σκόπιμα από το δεύτερο ερώτημα.
Ποιον λοιπόν, έχουμε απέναντι μας;
Μήπως το πρόβλημα αλήθεια ήταν ένας ανόητος οσφυοκάμπτης  Γιωργάκης Παπανδρέου, πρωθυπουργός κατώτερος των περιστάσεων; Σε συνδυασμό ενδεχομένως με το συρφετό και  άλλων ανεπαρκών, διεφθαρμένων και καλοταϊσμένων από τα λογής λογής σκάνδαλα  πολιτικών; 
Υπάρχει αρκετή αλήθεια σε αυτές τις σκέψεις. Έντρομος όμως ο κόσμος συνειδητοποιεί πως το πρόβλημα είναι βαθύτερο. Κλονίζεται η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση, κινδυνεύει το ευρώ, ταράσσεται ολόκληρος ο καπιταλιστικός κόσμος, σε μια στιγμή που δεν υπάρχει αντίπαλο κρατικό ‘’σοσιαλιστικό στρατόπεδο’’, ούτε κατά φαντασία και όνομα.
Αλλά και για αυτό πάλι, τι φταίει;
Μήπως ο κίνδυνος  για το ευρώ πηγάζει από με μια τρελή και αλόγιστη Μέρκελ; Μήπως να ενοχοποιήσουμε το λαίμαργο εκείνο τμήμα του κεφαλαίου που δεν είχε τη σωφροσύνη  να αρκεστεί σε ένα λογικό κέρδος, αλλά  ήθελε τα πάντα,  που διοχέτευσε  σε στοιχήματα τύπου παραγώγων και cds ποσά, εικονικά η μη, που σήμερα φτάνουν 12 φορές πάνω από το παγκόσμιο ΑΕΠ ; Και ποιες είναι τελικά αυτές οι αόρατες και ανώνυμες ‘’αγορές’’, που εμφανίζουν συνεχώς ‘’νευρικότητα’’;
Πολλές από αυτές τις  επισημάνσεις είναι σωστές. Αλλά υπάρχει άραγε κεφάλαιο… «εγκρατές»; Το ματοκύλισμα του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου οφειλόταν στην τρέλα του Χίτλερ ή στον ιμπεριαλιστικό ανταγωνισμό και την επιλογή για εξαφάνιση της μπολσεβίκικης απειλής; Γιατί δεν βρίσκονται ‘’λογικές’’ και ‘’σώφρονες’’ δυνάμεις του κεφαλαίου να παρέμβουν, αντί να αποτυχαίνει το ένα μετά το άλλο τα σχέδια σωτηρίας της ευρωζώνης;
Δεν θέλουμε να περιπαίξουμε τις παραπάνω απόψεις, ούτε να τις προσπεράσουμε αβασάνιστα. Δεν υποτιμούμε ούτε άλλες πιο απλοϊκές, αλλά δυστυχώς εύληπτες σε λαϊκό κόσμο αντιλήψεις πως μπορεί να φταίνε οι ‘’εβραίοι’’  ή και οι ‘’μασόνοι’’.  Όλα αυτά τα συναντούμε καθημερινά δίπλα μας και πρέπει να διαλεχθούμε και με αυτόν τον προβληματισμό.
Σε καμία μάχη, δεν διαλέγεις αντίπαλο υποκειμενικά και μάλιστα από κάποιο μενού.Ο αντίπαλος είναι συγκεκριμένος και στέκει απέναντι σου. Ή τον βλέπεις και τον αναγνωρίζεις, αν το μπορείς και το θέλεις  ή πολύ απλά χάνεις τη μάχη. Ακόμη και αν παλέψεις ηρωικά. Είναι στοιχειώδες, για  μια στρατηγική άμυνας, επίθεσης , ανατροπής του και νίκης, να εκτιμήσεις σωστά την φύση του, τα όπλα του, τον στόχο του, την τακτική του.
Εμείς  λέμε ότι απέναντι μας έχουμε τον καπιταλισμό σε μια στιγμή βαθύτατης και ιστορικών διαστάσεων κρίσης. Στην προσπάθεια του να την φορτώσει δια πυρός και σιδήρου στον κόσμο της εργασίας. Να τον γδάρει ακόμη περισσότερο. Αλλά όχι μόνο αυτό πλέον. Ζητούμενο είναι και η πλήρης καταστροφή με προσδοκία  την ανάταξη και «επαναλειτουργία»  του καπιταλιστικού κύκλου μέσα από μια γιγαντιαία κοινωνική επιχείρηση ‘’σοκ και  δέος’’, τύπου Βαγδάτης. Ακόμη και οι αστοί οικονομολόγοι  μιλούν πλέον καθαρά για αυτό. Καμία μοιρολατρία δε χρειάζεται. Δεν μπορούν να το καταφέρουν. Η κοινωνία δεν κάμπτεται. Οι λαοί αντιστέκονται στην εποχή των τεράτων. Χωρίς εμάς δεν είναι τίποτα. Εμείς χωρίς αυτούς είμαστε τα πάντα.
Διακρίνουμε επίσης, ειδικότερα και αμεσότερα, την Ευρωπαϊκή Ένωση, περιφερειακή μορφή της καπιταλιστικής διεθνοποίησης. Να σχεδιάζει και να επιβάλλει τηνπολιτική των μνημονίων διαρκείας στην Ελλάδα και αλλού.  Αλλά και να προετοιμάζεται ταχύτατα για τη νέα ‘’οικονομική διακυβέρνηση’’. Την μεταφορά όλων των κρίσιμων οικονομικών και πολιτικών αποφάσεων, από το εθνικό πεδίο και τους επηρεασμούς που μπορεί να υπάρχουν εκεί από τους λαούς και τον αγώνα τους, στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή που ελέγχεται απόλυτα από το κεφάλαιο και το Γαλλο-Γερμανικό άξονα. Μίλησε κανείς για δημοκρατία ή λαϊκή κυριαρχία;
Βλέπουμε την ελληνική αστική τάξη, να δικαιώνει αυτό που λένε οι ομοτράπεζοι της στην ΕΕ: ‘’πάμπλουτοι έλληνες-πάμφτωχη Ελλάδα’’. Γίνεται αυτό;  Μια χαρά! Να πλουτίζουν οι επιχειρηματίες και να φτωχαίνουν οι εργαζόμενοι, η χώρα στην οποία ζουν, σε πολλές περιπτώσεις  και οι ίδιες οι επιχειρήσεις. Άλλωστε είναι γνωστό πως τα πρώτα πράγματα που μαθαίνει ένας σύγχρονος  επιχειρηματίας είναι να μην ταυτίζεται με ένα τόπο, ένα κλάδο, αλλά ούτε και με την επιχείρηση του.
Αναγνωρίζουμε απέναντι, τις διαδοχικές κυβερνήσεις των αστικών κομμάτων ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, που διαχρονικά και σε διάφορες παραλλαγές, με χρησιμοποίηση και ‘’προθύμων’’ τύπου ΛΑΟΣ, έχουν υπηρετήσει με πειθαρχία και την ΕΕ και το κεφάλαιο. Δε χαριζόμαστε στις μεγάλες ευθύνες της κοινοβουλευτικής αριστεράς. Πιστεύουμε όμως πως η θεωρία ‘’όλοι ίδιοι είναι’’, έρχεται να συγκαλύψει τα συμβόλαια θανάτου σε βάρος των κοινωνικών αναγκών που εκτελούν το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ μαζί με τα ακροδεξιά μαντρόσκυλα του συστήματος.
Διακρίνουμε ένα βαρύ πλέγμα πολιτικής εξουσίας να επικάθεται πάνω στην πλάτη των εργαζομένων. Ένα κράτος-υπηρέτη του επιχειρηματικού κέρδους, ένα σάπιο πολιτικό σύστημα καρικατούρα δημοκρατίας, τα Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης, τις λογής λογήςπνευματικές αστυνομίες, από την εκκλησία ως τους ενσωματωμένους διανοούμενους και πανεπιστημιακούς.
Βλέπουμε άραγε λάθος; Μήπως είμαστε άραγε υπερβολικοί ή άδικοι σε αυτές τις εκτιμήσεις;
Εξ αιτίας  αυτής της αναγνώρισης του αντιπάλου, λέμε ότι ο αγώνας των εργαζομένων, του λαού, σε αυτή τη  φάση, θα πρέπει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, τελικά, να έχεισυγκεκριμένη στόχευση. Τι σημαίνει αυτό;
Αγώνας ενάντια στον καπιταλισμό και το φόρτωμα της κρίσης του στους εργαζόμενους και την κοινωνία.
Ενάντια στην Ευρωπαϊκή Ένωση και την δικτατορία των γιγάντιων πολυεθνικών και πολυκλαδικών ομίλων.
Ενάντια   στην  επιβολή της θέλησης των ηγεμονικών ιμπεριαλιστικών κρατών-με την ξεδιάντροπη συνενοχή των ντόπιων ομοϊδεατών τους- για βίαιη ένταση της καταπίεσης κι εκμετάλλευσης λαών, με κατάπνιξη των δικαιωμάτων τους για κυριαρχία και αυτοδιάθεση.
Ενάντια στην ελληνική, ευρωπαϊκή και διεθνή κεφαλαιοκρατία, που προσδοκά διατήρηση ή/και αύξηση του πλούτου της πάνω στην κοινωνική καταβύθιση του κόσμου της εργασίας.
Να γιατί θεωρούμε ότι οι  λογικές αντι-μνημονιακών ή εθνικο-πατριωτικών ή αντι-πολιτικών μετώπων, ενώ έχουν κάτι σωστό και ιδιαίτερο κατά περίπτωση   να επισημάνουν, αποτελούν μια λαθεμένη στην γενίκευση της προσέγγιση.
Ποιος είναι ο δικός  μας »στρατός»;
Ας μας συγχωρηθεί λίγο ο …μιλιταρισμός, για να συνεχίσουμε στο ίδιο μοτίβο. Καμία μάχη δεν κερδήθηκε χωρίς γνώση και σωστή εκτίμηση των ‘’ημετέρων δυνάμεων’’. Ποιοι είμαστε; Ποια είναι τα επίλεκτα τμήματα μας; Πόσοι μπορούν να παραταχθούν στη μάχη, αλλά και πώς; Και πάνω από όλα πού θα βάλλει η συγκέντρωση πυρός; Ποια τα δυνατά μας σημεία και ποια του αντιπάλου;
Θα μπορούσε να πει κάποιος πως είμαστε απλά  οι Έλληνες.  Ενάντια στους Γερμανούς και τους Γάλλους που μας διασύρουν και μας ποδοπατάνε. Είναι πολύ σημαντική πλευρά η βεβήλωση της εθνικής αξιοπρέπειας  όπως τη νοιώθει ένα πολύ μεγάλο του λαϊκού κόσμου, αλλά δεν είναι αυτή η ταυτότητα που μπορεί να συγκροτήσει στρατηγική νίκης.Νίκη  με το Δούρειο Ίππο μέσα σου, δεν υπήρξε ποτέ. Έλληνες είναι και ο Παπανδρέου και ο Σαμαράς και ο Παπαδήμος και όλοι αυτοί οι υπηρέτες της ΕΕ, των τοκογλύφων, των τραπεζιτών, του κεφαλαίου, του κέρδους. Έλληνες είναι και ο Δασκαλόπουλος και όλη η παρέα του ΣΕΒ, των εφοπλιστών, των μεγαλοξενοδόχων, γενικά ο αστικός κόσμος, που τρίβει τα χέρια του με την εξάρθρωση των εργασιακών σχέσεων μέσω των μνημονίων και τρέμει μήπως φύγουμε από το ευρώ.
Θα μπορούσε κάποιος να διορθώσει διευκρινίζοντας ότι πρέπει να αφαιρέσουμε σαφώς τους προδότες και δοσίλογους και να μείνουμε οι πραγματικοί πατριώτες. Σημαντικότατη διάσταση αυτή. Έχει παράδοση αυτός ο τόπος και από δοσιλογισμό  και από λαϊκή εθνική αντίσταση. Χρειάζονται να ανασυρθούν οι καλύτερες από αυτές τις παραδόσεις. Κάθε άλλο όμως παρά μας φτάνει αυτό. Σε μια γειτονιά, κάποιοι μαχητές κατά των μνημονίων, κυκλοφόρησαν μια αφίσα με σύνθημα  ‘’ΕΧΟΥΜΕ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΕΛΛΗΝΕΣ’’. Ούτε για Γερμανούς, ούτε για Πακιστανούς, η λογική συνέχεια της κουβέντας.  Αν η απάντηση στον αστικό κοσμοπολιτισμό και στον ιμπεριαλιστικό εθνικισμό είναι αυτού του τύπου, έχουμε χάσει πριν δώσουμε την μάχη. Ποιος θα μπορούσε άραγε να κατηγορήσει τον Χίτλερ για οσφυοκάμπτη; Μήπως δεν αγαπούσαν την πατρίδα τους οι Γερμανοί στρατιώτες, άνεργοι  και εργάτες, που απάντησαν στην εθνική ταπείνωση του πρώτου παγκόσμιου πολέμου και στην καπιταλιστική κρίση, συμπαρατασσόμενοι με το ναζισμό; Όμως έτσι το μόνο που κατάφεραν ήταν να ματοκυλίσουν τη χώρα τους και όλους τους λαούς της Ευρώπης. Η απάντηση στον  ‘’πατριωτισμό’’ του χρήματος δεν είναι ο πατριωτισμός του ‘’αίματος’’.
Μήπως το κουράζουμε πολύ, ενώ θα αρκούσε να πούμε πως απλά είμαστε οι πολλοί; Είναι σημαντικό να υπάρχει αυτή η ηθική υπεροχή. Πράγματι, είμαστε η συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας, αν όχι το 99% που λένε οι καταληψίες της wall street,  απέναντι σε μια οικονομική και πολιτική ολιγαρχία που επιβάλλεται και εξουσιάζει  με την οικονομική βία και το μονοπώλιο της  ένοπλης στρατιωτικής βίας. Καμία όμως μάχη δεν κερδήθηκε ποτέ απλά με μεγάλους αριθμούς και μπουλούκια. Πολύ περισσότερο η κοινωνική διαπάλη και επανάσταση, απαιτεί πολιτικές απαντήσεις, οργάνωση, θεωρία, σχέδιο, τακτική και στρατηγική.
Η μετατροπή της διάχυτης κοινωνικής δυσαρέσκειας σε δρών πολιτικό υποκείμενο ανατροπής, απαιτεί μια διαφορετική αυτο-συνείδηση.
Φορέας αυτού του μετασχηματισμού, με προοδευτικό πρόσημο, μπορεί να είναι  μια  ευρύτατη κοινωνική συμμαχία με ηγεμονία του κόσμου της εργασίας. Των παραγωγών του κοινωνικού πλούτου και πολιτισμού, όσων δουλεύουν για να ζήσουν.
Να συζητήσουμε  και τις δύο πλευρές αυτής της προσέγγισης.
Γιατί  ‘’ευρύτατη κοινωνική  συμμαχία’’;
Είμαστε σε στιγμή τεράστιας κοινωνικής τομής στο φόντο της αντεργατικής επίθεσης. Τα μικρομεσαία στρώματα της πόλης και της υπαίθρου καταβυθίζονται. Ο μη ενεργός οικονομικός πληθυσμός στην Ελλάδα, παραδοσιακά πολύ μεγάλος, γίνεται πλέον πλειοψηφία και σε περίοδο καταλήστευσης των μισθωτών στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, δεν μπορεί να ζήσει. Οι συνταξιούχοι, όχι μόνο δεν μπορούν να ‘’τσοντάρουν’’ πλέον παιδιά και εγγόνια, αλλά χρειάζονται αυτή στήριξη που δε μπορεί να προσφέρει κανείς. Οι άνεργοι πληθαίνουν εφιαλτικά. Οι επιστήμονες μοιράζουν πίτσες ή παίρνουν το δρόμο της ξενιτιάς.Η κοινωνία καίγεται…. Διαμορφώνεται  μια ταυτότητα ενιαίου λαού που δέχεται καταιγιστική επίθεση. Οι δυνατότητες συμμαχιών του κεφαλαίου ψαλιδίζονται. Είναι επείγουσα ανάγκη να δούμε πως θα συγκροτηθεί μια συμμαχία αγώνα για επιβίωση.
Γιατί ‘’ηγεμονία του κόσμου της εργασίας’’;
Δεν είναι ζήτημα ιδεολογικής εμμονής, όπως βιάζονται όσοι αρέσκονται σε ευκολίες.
Πρώτα πρώτα,  η εργατική τάξη, ενεργή οικονομικά ή άνεργη, στην πόλη ή στην ύπαιθρο, έχει αντικειμενικό συμφέρον, αλλά και τη δύναμη  να ανατρέψει την επιδρομή του κεφαλαίου. Να επιβάλει μια πορεία κοινωνικής δικαιοσύνης, ισότητας, αλληλεγγύης και δημοκρατίας.
Δεν πρέπει να σταθούμε μόνο σε αυτό. Εκτός από το στενά νοούμενο ‘’συμφέρον’’, οκόσμος της εργασίας είναι φορέας απελευθερωτικών αξιών για όλη την κοινωνία που είναι ικανές να κατανικήσουν τον εγωισμό και τον ανταγωνισμό που καλλιεργεί ο αστικός κόσμος. Πλατιά στρώματα μικρομεσαίων καταστρέφονται σήμερα και είναι επείγουσα μια ευρύτερη κοινωνική συμμαχία. Πάντα ωστόσο θα έχει μια ποιοτική διαφορά αυτός που έχει μάθει να ζει μόνο από τη δική του δουλειά, με τα χέρια ή το μυαλό και όχι από τη δουλειά άλλων.
Τέλος, η εργαζόμενη πλειοψηφία, έχει την  πείρα της οργάνωσης, της πολιτικής πάλης, ακόμη και της πολιτικής νίκης πάνω στον κόσμο του κεφαλαίου. Η κριτική και πολεμική στην κοινοβουλευτική αριστερά και στον υποταγμένο, στην εργοδοσία, την κυβέρνηση και την ΕΕ, συνδικαλισμό, δεν αναιρεί το ιστορικό κεκτημένο του εργατικού κινήματος, που πρέπει φυσικά να ξανακατακτήσει την εμπειρία απ’ όλες τις σελίδες της ιστορίας του και να ανασυντεθεί με τη γνώση, τις ανάγκες και τα κριτήρια του σήμερα.
Μα είναι δυνατόν να μη βλέπουμε όλοι ακριβώς αυτό που έχουμε απέναντι μας;
 Φυσικά και είναι, διότι ‘’δεν κοιτάμε όλοι με τα ίδια μάτια’’.
Είναι διαφορετικές οι καθημερινές εμπειρίες και τα συμφέροντα της ευρύτατης κοινωνικής πλειοψηφίας που θίγεται από τα αντιλαϊκά μέτρα, από τα συμφέροντα και τις επιδιώξεις της οικονομικής και πολιτικής ολιγαρχίας που τα επιβάλλει ή/και ωφελείται εκ των πραγμάτων από αυτά.
Οι εργαζόμενοι δεν ονειρεύονται ‘’ανάκτηση της εθνικής κυριαρχίας’’ γενικά. Το εθνικό τους συναίσθημα εκφράζεται και συνδέεται με το δημοκρατικό δικαίωμα της επιβολής του λαϊκού δίκιου και όλο και πιο πολύ με το  ταξικό συμφέρον της νίκης πάνω στο κεφάλαιο. Συνδέεται με την απομυθοποίηση της  ΕΕ των δήθεν «χρυσών κουταλιών» και του έντονου προβληματισμού αν έχει νόημα πια να είμαστε μέσα σ’ αυτήν.  Συνδέεται με αναζητήσεις για  δημοκρατικές και αμοιβαίου οφέλους σχέσεις με τους γειτονικούς λαούς και χώρες, χωρίς απατηλές κούρσες εξοπλισμών που μας γονατίζουν  και εντάξεις στο ΝΑΤΟ  αλλά και με ερωτήματα για πανόμοια συνεργασία  με άλλες χώρες που σηκώνουν μύτη σε ηγετικές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις. Αντίθετα, ο ‘’επιχειρηματικός κόσμος’’, αντιλαμβάνεται την εθνική υπόσταση ως εργαλείο διαπραγμάτευσης  μιας καλύτερης θέσης σε σχέση με τους ανταγωνιστές του. Ως πεδίο θυσιών του λαού, για την διαιώνιση της δικής του κυριαρχίας, έστω και με υποδεέστερη θέση στην ουρά της ΕΕ.
Οι φτωχοί, οι άνεργοι δεν ζητούν απλά ‘’επιστροφή των ΔΕΚΟ στο κράτος’’, αλλά απαιτούν φιλολαϊκή, δημόσια, πραγματικά  κοινωνική πολιτική. Τμήματα της αστικής τάξης ονειρεύονται την νεκρανάσταση  του (γνωστού χθεσινού) δημόσιου τομέα-υπηρέτη των εργολαβικών συμφερόντων της, χωρίς την απευθείας κυρίευση του από τα ευρωπαϊκά μονοπώλια.
Οι δημόσιοι υπάλληλοι θα επιθυμούσαν ένα δημόσιο τομέα, στήριγμα των κοινωνικών πολιτικών και του πολίτη. Το παλιό αστικό κομματικό πολιτικό σύστημα, θέλει να μπορεί να συνεχίσει να τους καταδικάζει σε  δούλους του ρουσφετιού και αιμοδότες του κρατικού συνδικαλισμού της συμφοράς.
Οι νέοι που μένουν άνεργοι, που ενοχοποιούνται για ‘’βίαιη’’ συμπεριφορά, που αν δουλεύουν είναι χωρίς ασφάλιση και με μισό μαύρο μισθό, δεν ελκύονται από καμία ‘’αποκατάσταση της συνταγματικής τάξης’’. Απαιτούν πραγματική δημοκρατία παντού. Στη δουλειά, στη γειτονιά, στο σχολείο, σε όλη την κοινωνική και πολιτική σφαίρα. Αντίθετα,  δυνάμεις της ‘’λαϊκής’’ δεξιάς και της ακροδεξιάς, τμήματα της αστικής τάξης που απειλούνται,  ακόμη και όταν  εξεγείρονται υποκριτικά ενάντια στην ‘’επιβολή των ξένων’’ και μιλούν για τη ‘’σωτηρία της χώρας’’, θέλουν το λαό δεμένο. Θεωρούν τα συνδικάτα και τις απεργίες αιτίες της κρίσης και ευαγγελίζονται ‘’τάξη, εργασία και ησυχία παντού’’.
 
Πώς μπορούμε να νικήσουμε;
Η απάντηση στο ερώτημα αυτό, οριοθετείται σε μεγάλο βαθμό από τις απαντήσεις στα προηγούμενα ερωτήματα.
Δεν υπάρχει επιστροφή στο παρελθόν. Ακόμα κι οι κατακτήσεις που απέσπασε το εργατικό και λαϊκό κίνημα σε προηγούμενες φάσεις του καπιταλισμού (όπως το κράτος πρόνοιας), θα πρέπει να επανακατοχυρωθούν με νέους όρους και σε σύγκρουση μαζί του. Αυτές οι καταχτήσεις θα είναι προϊόν οξυμένης συνολικής πολιτικής σύγκρουσης. Θα ανακύψουν, προσωρινά και  για επιμέρους ζητήματα,  ως παράγωγο του κοινωνικού αγώνα για τον αμετάθετο στόχο ενός ριζικού επαναστατικού μετασχηματισμού.Ακόμη και με πρωτοβουλία του αντίπαλου,  για ν’ αποφύγει τα χειρότερα.  Αλλά, θα στερεωθούν, μόνο με τους εργαζόμενους στο τιμόνι, με εργατική εξουσία και δημοκρατία.
Με ποια όπλα όμως;
Ο αντίπαλος έχει  το κράτος, την κυβέρνηση, την ΕΕ, τα αστικά κόμματα, την ακροδεξιά, τα ΜΜΕ.
Χρησιμοποιεί την οικονομική βία, το φόβο της απόλυσης και της πείνας. Την ιδεολογική χειραγώγηση με τα ΜΜΕ. Την ανοιχτή πολιτική καταστολή, ακόμη και την απειλή του πολέμου. Ο αντίπαλος κυριαρχεί οικονομικά, κοινωνικά και πολιτικά στην παραγωγή, στη διοίκηση, στην αναπαραγωγή. Επισείει την τιμωρία των δανειστών, το δίκαιο της ΕΕ, την ισχύ του ΝΑΤΟ.
Εμάς ποια είναι τα όπλα μας κι οι συμμαχίες μας; Ποιοι είναι οι στόχοι μας;
Μια ‘’πατριωτική κυβέρνηση’’ ανθρώπων με εθνική συνείδηση, όπως αφελώς ή με περισσή πονηριά ψιθυρίζουν ορισμένοι, εμποδίζοντας τη ριζοσπαστικοποίηση της κοινωνικής δυσαρέσκειας;
Μια νέα ‘’αρχιτεκτονική στην Ευρωπαϊκή Ένωση’’, ευρωομόλογο και άλλα τινά; Είναι η πιο ανέφικτη και ανεδαφική προσέγγιση.
Μήπως μια ‘’αριστερή προοδευτική κυβέρνηση’’; Μπορούν άραγε τα εκλογικά ποσοστά της αριστεράς -και μάλιστα τα εικονικά/δημοσκοπικά, μπροστά κιόλας σε εκλογές που ΔΕΝ γίνονται!- να νικήσουν ένα αντίπαλο με τα παραπάνω χαρακτηριστικά, μέσα από ένα εύκολο εκλογικό περίπατο; Μήπως  μας πιάσουν πάλι με τις πυτζάμες; Μήπως πρέπει να θυμηθούμε τα κυβερνητικά κάζο της αριστεράς στην Ιταλία και  την Γαλλία ή να κοιτάξουμε στην Κύπρο;
Νομίζουμε ότι δεν πρέπει να ξεχνάμε πως δεν έχουμε πραγματικά δημοκρατία. Ακόμη και αυτή η κολοβή αστική δημοκρατία κουτσουρεύεται ακόμη περισσότερο. Η  λαϊκή κρίση, η δήθεν ελεύθερη επιλογή, φιλτράρονται μέσα από τα σκληρά κόσκινα της οικονομικής βίας, της ιδεολογικής χειραγώγησης και του ψέματος, του τρόμου του χειρότερου. Και αν κατ’ εξαίρεση ξεφύγουν από τον έλεγχο, καραδοκεί  ο στρατός και το ΝΑΤΟ.
Σε αυτή την εποχή είμαστε. Της υπεραντιδραστικής στροφής σε ένα απόλυτο, ολοκληρωτικό καπιταλισμό. Δεν πετάμε τίποτα. Υπερασπίζουμε και το τελευταίο χιλιοστό της ανάπηρης αστικής δημοκρατίας. Αλλά έχουμε και επίγνωση, πως ο αντίπαλος δεν πιάνεται στον ύπνο. Έχει πείρα και δύναμη. Έχει και εσωτερική ενότητα απέναντι στον λαό.
Ποια είναι λοιπόν η δική μας γνώμη;
Χωρίς όργανα επιβολής της λαϊκής θέλησης και εργατικού κοινωνικού ελέγχου, χωρίς την ανώτερη δυνατή συγκρότηση της δημοκρατίας του λαού και του πολιτικά απειλητικού  κινήματός του,  δεν μπορεί να συμβεί καμία σημαντική πολιτική και κοινωνική μεταβολή, πολύ περισσότερο αντικαπιταλιστική ανατροπή της επίθεσης που είναι το ζητούμενο. Μας το διδάσκει η ιστορική πείρα, αλλά βοά και η σύγχρονη πραγματικότητα.
Είναι βαρύ το έργο αυτής της ανατροπής. Είναι δύσκολο να επιβάλλεις μια νίκη ενάντια στον σύγχρονο καπιταλισμό και τις υπερεθνικές συγκροτήσεις  όπως η ΕΕ. Πολύ  πιο δύσκολο δε, είναι να βαδίσει η κοινωνία  έξω και πέρα από την ΕΕ και τον καπιταλισμό που θα παραμένει φυσικά ως το διεθνές σύστημα.
Τι μορφή θα έχουν αυτά τα όργανα; Συνελεύσεις χώρων δουλειάς ή στις πλατείες; Ενώσεις ανέργων; Εργατικά συμβούλια; Πολιτικές κινήσεις με έμβρυα τα κινήματα ανυπακοής; Νέοι συντονισμοί συνδικάτων βάσης; Η αλήθεια είναι ότι η αγωνιζόμενη κοινωνία ψάχνει και αναδεικνύει μορφές. Καμία από μόνη της δεν είναι ικανοποιητική. Βρίσκονται ακόμη όλα στα σπάργανα. Το ερώτημα ωστόσο μιας νέας οργάνωσης του κόσμου, με πραγματική δημοκρατία και στόχο την ανατροπή, έχει τεθεί.
Όλοι αυτοί  οι δρόμοι, τα ρυάκια, κάπου πρέπει να συντείνουν. Με πολιτικούς όρους και πολιτική στόχευση. Μια τετραπλή συμπόρευση πρέπει να δώσει το υπόβαθρο και την υλική δύναμη σε ένα νικηφόρο αγωνιστικό μέτωπο  για την αντικαπιταλιστική ανατροπή με καρδιά ένα ταξικά ανασυγκροτημένο πολιτικό εργατικό κίνημα. Σ’ ένα λαϊκό ποτάμι  με σημαντικό ανέβασμα,  της δραστηριότητας των μαζών, πού σε «ειρηνική» εποχή αφήνουν να τις ληστεύουν ήσυχα, ενώ σε καιρούς θύελλας τραβιούνται τόσο απ’ όλες τις συνθήκες της κρίσης, όσο κι από την ίδια την πολιτική  των «κορυφών του συστήματος», σε αυτοτελή ιστορική δράση».
Ενότητα της εργατικής τάξης, κόντρα στις διαιρέσεις δημοσίων και ιδιωτικών υπαλλήλων, εργαζομένων και ανέργων, ελλήνων και μεταναστών, με παλιές ή νέες εργασιακές σχέσεις.
Κοινωνική συμμαχία, όλων των πληττόμενων στρωμάτων από την κρίση (εργάτες, βιοτέχνες, αγρότες, μεσαία στρώματα, οικονομικά μη ενεργός πληθυσμός). Βάση μπορεί να είναι  ένα εργατικό  αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα που θα συγκροτεί σε νέα βάση την παραγωγική δομή και  την δημόσια κοινωνική πολιτική, που θα στηρίζονται στις κοινωνικές ανάγκες και όχι στο καπιταλιστικό κέρδος ή την εξυπηρέτηση των τοκογλύφων. Η έξοδος από την Ευρωπαϊκή Ένωση, η άρνηση πληρωμής του χρέους, η εθνικοποίηση τραπεζών και μεγάλων επιχειρήσεων, η ανακατανομή του κοινουνικού πλούτου με μέτρα ανόδου του άμεσου και έμμεσου μισθού των εργαζομένων, είναι οι σημαντικοι κόμβοι που ενώνουν αυτή την κοινωνική συμμαχία, την πλειοψηφία του λαού.
Αγωνιστική συμπόρευση όλων των μαχόμενων δυνάμεων. Μόνο με σκληρό αγώνα θα πέσει ο αντίπαλος. Και ο αγώνας χρειάζεται ενότητα.
Κοινή δράση της αριστεράς. Οι προγραμματικές συμβολές όλων των τάσεων  της αριστεράς, μαζί και οι πολιτικές διαφορές, μπορούν να αποκτήσουν άλλη ποιότητα και γόνιμο χαρακτήρα, αν δοκιμαστούν στη μεγάλη προσπάθεια ανάταξης του λαϊκού κινήματος. Εκεί θα καταξιωθεί, θα αναγεννηθεί και θα αλλάξει η αριστερά. Οι ηττοπαθείς μονόδρομοι, η ιδεολογική ακινησία, το εμπόριο ενότητας  και η μιζέρια της κάλπης και της κοινοβουλευτικής αυταπάτης, δεν αποτελούν απαντήσεις. Θα κριθούν αυστηρά στο πεδίο της κοινής δράσης. Της συμβολής ή της απουσίας.
«Όποιος στη μάχη πάει για να πεθάνει, στρατιώτη μου, τον πόλεμο τον χάνει»
Το ερώτημα της λαϊκής νίκης και ανατροπής είναι κατά τη γνώμη μας ανοιχτό. Η ηττοπάθεια δεν είναι καλός σύμβουλος. Η κρίση θα βαθύνει. Ο κόσμος υποφέρει. Η αριστερά έχει μεγάλες δυνάμεις και δυνατότητες. Μπορεί και πρέπει να συμβάλλει στο καθοριστικό ζήτημα. Στο πως δηλαδή, οι εργαζόμενοι, όλα τα καταπιεζόμενα στρώματα  θα γίνουν ικανά  να αναλάβουν εξεγερτική  μαζική δράση.Δραστηριότητα  αρκετά ισχυρή, ώστε να τσακίσει (ή να εξασθενίσει σημαντικά) το παλιό σάπιο πολιτικό σύστημα και τις κυβερνήσεις του,  πού ποτέ, ακόμα και σε εποχή κρίσεων,δεν «πέφτει», αν δεν το «ρίξουν».
 Ένας λαός που ηττάται δεν δίνει δύναμη στην αριστερά. Η σωτηρία των εργαζομένων, ολόκληρου του λαού και της κοινωνίας είναι ο στόχος και η ελπίδα αναγέννησης της αριστεράς ως δύναμης ανατρεπτικής και επαναστατικής.
Αυτός είναι ο δρόμος, η εικόνα, η  κουλτούρα, η ταυτότητα, που θα δώσουν τη δυνατότητα της αριστεράς να δώσει και τις κοινοβουλευτικές μάχες, χωρίς να μοιάζει με τον τρελό στο πανηγύρι του χωριού ή τον ζητιάνο της πλατείας.
‘’Γιατί τα σκαλίζετε τόσο πολύ;  Έτσι δεν θα ενωθούμε ποτέ’’. Μου είπε ένας φίλος σε μια συγκέντρωση.
Ας δούμε την αλήθεια κατάματα. Σε μια κοινωνική σύγκρουση σαν την τωρινή, οι μάχες του παρόντος, δεν πρόκειται να κερδηθούν με ευκολίεςΗ ιστορία της ταξικής πάλης δεν ξεκίνησε τώρα.
Απαιτείται, μια βαθιά ματιά πίσω, στην αρνητική και θετική εμπειρία του εργατικού κινήματος και της αριστεράς. Και ένα  τολμηρό, προβλεπτικό, διορατικό κοίταγμαμπροστά στις δυνατότητες της εποχής  για ένα νέο απελευθερωτικό κομμουνιστικό πρόταγμα.  

ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΡΕΥΜΑ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΥΜΒΟΛΗΣ – ΚΠΕ 18.12.2011

ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΡΕΥΜΑ

ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΥΜΒΟΛΗΣ – ΚΠΕ 18.12.2011
ΤΟ ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΙΚΟ ΘΕΣΜΙΚΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ ΤΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΚΟΡΥΦΗΣ ΤΗΣ ΕΕ
Η ΑΝΑΓΚΗ ΣΥΜΠΑΡΑΤΑΞΗΣ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ- Ο ΣΥΡΙΖΑ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΕΣ ΤΟΥ

Η πρόσφατη Σύνοδος Κορυφής της Ε.Ε. (08-09/12) αποτέλεσε ένα από τα πιο αντιδραστικά, ίσως το…
 αντιδραστικότερο και αντιδημοκρατικότερο, ορόσημο στη διαδρομή της.

Στο όνομα της διάσωσης της ευρωζώνης και της σταθερότητας του ευρωνομίσματος ελήφθησαν αποφάσεις που επιβάλλουν την Ε.Ε. των πολλών ταχυτήτων, θέτουν αυστηρές προδιαγραφές για ισοσκελισμένους και πλεονασματικούς προϋπολογισμούς, για δημόσια χρέη που δεν θα υπερβαίνουν το 60% του ΑΕΠ, τον «χρυσό» κανόνα και βαρύτατες κυρώσεις για την υλοποίησή τους, νέες επαχθέστερες φορολογικές και εργασιακές ρυθμίσεις και ασφαλώς πολιτικές «αιώνιας» λιτότητας, προκειμένου να επιτευχθούν οι ως άνω στόχοι!
Οι αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής της Ε.Ε. συνιστούν ένα θεσμικό, χωρίς καμία νομιμοποίηση, πραξικόπημα. Αντιπροσωπεύουν ένα ακραία αντιδραστικό νεοφιλελεύθερο μονεταριστικό κατασκεύασμα. Αποτελούν μια βαθιά αντιδημοκρατική εκτροπή, που καταργεί κάθε ίχνος δημοκρατίας στην Ε.Ε. και τα κράτη μέλη, ενώ όλα τούτα από κοινού μετατρέπουν την ευρωζώνη και την Ε.Ε. σε μια απέραντη δημοσιονομική «φυλακή».

Στο όνομα της διάσωσης της ευρωζώνης, οι κυρίαρχοι της Ε.Ε. και πρώτα απ’ όλα η Γερμανία, με κομπάρσο τη Γαλλία, επιχειρούν να επιβάλλουν, στο όνομα του ευρώ, μια ανοικτή «δικτατορία» αιώνιας λιτότητας, εργασιακής και κοινωνικής διάλυσης.

Οι αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής όχι μόνο δεν θα απαντήσουν αλλά θα βαθύνουν την κρίση και τα αδιέξοδα στην ευρωζώνη, ενώ ακόμα χειρότερα, θα εξωθήσουν, λόγω λιτότητας, όλη την ευρωζώνη σε ύφεση, η οποία μάλιστα μπορεί να πάρει χρόνιες διαστάσεις.

Η διάσωση και η σταθερότητα του ευρώ συνοδεύονται από επιλογές κοινωνικού καιάδα και ολοκληρωτικού ταξικού – κοινωνικού πόλεμου στην Ε.Ε. σε βάρος των εργαζόμενων.

Το ευρώ, που θεμελιώθηκε με την εκτρωματική Συνθήκη του Μάαστριχτ, ήταν εξαρχής ναρκοθετημένο, ως «ένα κοστούμι για όλα τα σώματα» και βασίστηκε σε ένα αντιδραστικό Σύμφωνο: το περίφημο Σύμφωνο Σταθερότητας!

ΤΟ ΕΥΡΩ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΚΑΙ ΔΙΑΛΥΣΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ & ΕΡΓΑΣΙΑΚΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ

ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΤΗΣ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑΤΙΚΗΣ ΣΥΜΦΩΝΙΑΣ ΤΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΚΟΡΥΦΗΣ ΤΗΣ ΕΕ!

Τώρα, με τη Σύνοδο Κορυφής, αντί να βγουν τα σωστά συμπεράσματα από την κλιμακούμενη κρίση στην ευρωζώνη, τις αντιδράσεις και τα αδιέξοδα του ευρώ, τα οποία είναι ανυπέρβλητα, οι κυρίαρχοι κύκλοι της Ε.Ε. κινούνται σε πολύ χειρότερη κατεύθυνση, συγκροτώντας πραξικοπηματικά ένα νέο, πολύ πιο εχθρικό για τους εργαζόμενου και το λαό, Μάαστριχτ.

Με τις αποφάσεις της Συνόδου καθιστούν ακόμα πιο ασφυκτικό και πιο ακραία αντιδραστικό το αποτυχημένο και απαράδεκτο «Σύμφωνο Σταθερότητας».

Επιβεβαιώνεται ότι το ευρώ δεν μπορεί να υπάρξει, παρά μόνο αν το συνοδεύει μια ακραία αντιδραστική και ολοκληρωτική δομή, που θα λειτουργεί ως οδοστρωτήρας για τα εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα.

Δεν υπάρχει δήθεν «καλό» – έναντι του σημερινού «κακού» – ευρώ.

Το ευρώ, όσο διατηρείται, θα αντιδραστικοποιούνται οι μηχανισμοί που το στηρίζουν, σε μια λογική «ευρω-δικτατορίας».

Αν όλη, σχεδόν, η Ε.Ε., εξαιτίας των αποφάσεών της Συνόδου, κινδυνεύει, λόγω της λιτότητας , να βυθιστεί στην ύφεση, η Ελλάδα, με αυτές τις αποφάσεις, θα εισέλθει σε ακόμα χειρότερο ισόβιο, οικονομικό, κοινωνικό και εργασιακό κάτεργο.

Η κυβέρνηση του Λ. Παπαδήμου, δεν είχε κανένα δικαίωμα, πολύ περισσότερο που είναι μια κυβέρνηση αντιδημοκρατικού «πραξικοπήματος», να δεσμεύσει τη χώρα με τις απαράδεκτες αποφάσεις της Συνόδου της 9ης Δεκεμβρίου.

Ακόμα περισσότερο, η κυβέρνηση Λ. Παπαδήμου και η Βουλή, όπως και όποια άλλη κυβέρνηση, δεν έχουν δικαίωμα να κυρώσουν αυτές τις αποφάσεις, με οποιαδήποτε πλειοψηφία, έστω και αυτή των 3/5!

Αυτήν την ώρα διεκδικούμε, εδώ και τώρα, ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ, ώστε ο ελληνικός λαός να απορρίψει αποφασιστικά τις εκτρωματικές αποφάσεις και τον «χρυσό κανόνα» της Συνόδου της 9ης Δεκέμβρη!

Διεκδικούμε πρώτα απ όλα και κυρίως να κλιμακωθούν οι μεγάλοι κοινωνικοί αγώνες του περασμένου διαστήματος και να προσλάβουν νέες ακόμα πιο μαζικές και ποιοτικές διαστάσεις με ώριμα πολιτικά αιτήματα προοδευτικής ανατροπής.

Οι τραγικές αυτές εξελίξεις στο επίπεδο της Ε.Ε. έρχονται να επιβεβαιώσουν ότι το πλαίσιο του ευρώ συνιστά θεμελιώδες και προνομιακό έδαφος συνεχούς αντιδραστικοποίησης της πορείας της ευρωζώνης και παρόξυνσης της κρίσης σε αυτήν.

Συνιστά οικτρή και επικίνδυνη αυταπάτη η όποια λογική θεωρεί ότι εντός του ευρώ μπορεί να υπάρξει προοδευτική διέξοδος από τη κρίση και προοδευτικές εξελίξεις τόσο σε επίπεδο ευρωζώνης όσο και στο επίπεδο της χώρας μας.

Αντίθετα, η ευρωζώνη, όσο επιβιώνει, θα καθίσταται ένας όλο και πιο αυστηρότερος και σκληρότερος ιμπεριαλιστικός και ταξικός μηχανισμός χειραγώγησης των εργαζόμενων, εκμετάλλευσης και κοινωνικής διάλυσης.

Η έξοδος της Ελλάδας από την ευρωζώνη, στο πλαίσιο μιας συνολικότερης προοδευτικής πορείας μετασχηματισμού με σοσιαλιστική προοπτική, η οποία συμπεριλαμβάνει τη στάση πληρωμών επί του χρέους, για τη διαγραφή- χωρίς όρους- του μεγαλύτερου μέρους του, γίνεται, στα χέρια μιας κυβέρνησης της Αριστεράς, το απαραίτητο βήμα διάσωσης και διεξόδου από τη σημερινή κρίση για την ανασυγκρότηση και αναγέννηση του τόπου.

Η Αριστερά που θέλει να ανατρέψει τρόικα, μνημόνια και τις κυβερνήσεις οι οποίες τα υπηρετούν, δεν μπορεί να το πράξει αν πρώτα απ΄ όλα δεν αναδείξει και δεν εφαρμόσει τους στόχους της στάσης πληρωμών επί του χρέους και της εξόδου από το ευρώ, ως θεμελιακές, εναλλακτικές αφετηρίες, αντικρούοντας (και όχι συχνά αναπαράγοντας) την άχαρη και αστήρικτη καταστροφολογία των κυρίαρχων κύκλων γύρω από τον «μπαμπούλα» της «πτώχευσης» και της απομάκρυνσης από την ευρωζώνη.

Οι στόχοι της στάσης πληρωμών επί του χρέους και της εξόδου από την ευρωζώνη είναι μόνο αφετηριακά σημεία ενός συνολικότερου προοδευτικού προγράμματος μετασχηματισμού της οικονομίας με αντικαπιταλιστική, σοσιαλιστική προοπτική.

ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΥ

Το προοδευτικό αυτό πρόγραμμα σοσιαλιστικού προσανατολισμού, εντελώς ενδεικτικά και τηλεγραφικά, μπορεί μεταξύ άλλων να περιλαμβάνει:

•Την εθνικοποίηση των τραπεζών για μια νέα χρηματοπιστωτική πολιτική με αποκλειστικά αναπτυξιακά, παραγωγικά, κοινωνικά και οικολογικά κριτήρια.
•Τη ριζοσπαστική αναδιανομή του πλούτου και μια μεγάλη δίκαια φορολογική μεταρρύθμιση.
• Τη δημοκρατική ανασυγκρότηση του κράτους, με την καταπολέμηση της διαπλοκής με ιδιωτικά συμφέροντα, της γραφειοκρατίας, της αναξιοκρατίας και των πελατειακών δικτύων, για ένα σύγχρονο, αποτελεσματικό και αποδοτικό δημόσιο, στην υπηρεσία της ανάπτυξης και της κοινωνικής δικαιοσύνης.
•Την ανάληψη από το δημόσιο της ιδιοκτησίας και του ελέγχου των στρατηγικών τομέων της οικονομίας για ένα σύγχρονο και αποδοτικό οικονομικό, αναπτυξιακό και κοινωνικό ρόλο τους.
•Την εκπόνηση και υλοποίηση ενός μεγάλου σχεδίου δημόσιων επενδύσεων που άμεσα και έμμεσα θα συνεισφέρουν στην παραγωγική ανασυγκρότηση και ανάπτυξη της χώρας.
•Την προώθηση μεγάλων αλλαγών στους κρίσιμους τομείς της παιδείας, της έρευνας και της υγείας με στόχο τη δωρεάν αναβαθμισμένη παιδεία και υγεία αλλά και πρωτοποριακές επιδόσεις στην έρευνα και την τεχνολογία, αλλαγές, πέραν των άλλων, απαραίτητες για τη συγκρότηση ενός σχεδιασμού ανάκαμψης και ανάτασης της χώρας. κλπ κλπ.
Η ΑΝΑΓΚΗ ΣΥΜΠΑΡΑΤΑΞΗΣ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

Ο ΣΥΡΙΖΑ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΕΣ ΤΟΥ

Η ιδεολογικοπολιτική πλατφόρμα που εκφράζει το «Αριστερό ρεύμα» στα πλαίσια του ΣΥΝ από την ίδρυσή του, έφερε στο προσκήνιο την ιδέα της συμπαράταξης όλων των αριστερών δυνάμεων.

Τότε οι ιδέες αυτές και όσοι τις υπεράσπιζαν, πολεμήθηκαν σφόδρα στο εσωτερικό του ΣΥΝ, ακόμα, αρχικά, και από δυνάμεις της σημερινής πλειοψηφίας του. Και πολεμήθηκαν με κατηγορίες, πέραν των άλλων, ότι μετέτρεπαν, τάχα, τον ΣΥΝ σε ουραγό του ΚΚΕ.

Σήμερα, οι ιδέες της πιο πλατιάς συμπαράταξης των αριστερών δυνάμεων – με θεμέλιο τη συνεργασία ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ και δυνάμεων της μη κοινοβουλευτικής Αριστεράς, όπως η ΑΝΤΑΡΣΥΑ- έχουν καταστεί απελπιστικά επίκαιρες, προκειμένου να διαμορφωθούν προϋποθέσεις για μεγάλους, ενωτικούς, ταξικούς, κοινωνικούς αγώνες, που θα σαρώσουν τρόϊκα και μνημόνια για νέους προοδευτικούς και σοσιαλιστικούς δρόμους στη χώρα.

Η συμπαράταξη της Αριστεράς για να γίνει δυνατή απαιτεί να υπάρξουν δυο θεμελιώδεις προϋποθέσεις: Πρώτη, ισχυρή ενωτική βούληση από τις ηγεσίες των δυνάμεων της Αριστεράς και δεύτερη, να υπάρξει κοινή φερέγγυα και συνεκτική προγραμματική βάση, η οποία να διασφαλίζει προοδευτική διέξοδο με σοσιαλιστική προοπτική.

Δυστυχώς, σήμερα, ορισμένες δυνάμεις της Αριστεράς απορρίπτουν εξ αρχής και σχεδόν δογματικά κάθε ενωτική ιδέα συμπόρευσης και συνεργασίας, ενώ άλλες δυνάμεις εκφωνούν τη συνεργασία, συχνά με ένα επικοινωνιακό τρόπο και χωρίς να προσδιορίζουν το συγκεκριμένο εναλλακτικό προγραμματικό περιεχόμενο, που μπορεί να καταστήσει καρποφόρα αυτή τη συνεργασία..

ΑΝΑΓΚΑΙΟΣ ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΕΠΑΡΚΗΣ Ο ΑΝΤΙΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟΣ ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΣ

Ειδικότερα, η πρόταση για τη διαμόρφωση ενός «αντιμνημονιακού μετώπου» είτε μιας «αντιμνημονιακής- αντινεοφιλελεύθερης» σύμπραξης, η οποία, μάλιστα, θα προεκτείνεται από τη ριζοσπαστική Αριστερά και θα φτάνει ως τη ΔΗΜΑΡ, τους Οικολόγους Πράσινους και τους «διαφωνούντες» του ΠΑΣΟΚ, δεν συνιστά, στην καλύτερη των περιπτώσεων, την ενδεδειγμένη απάντηση στις προκλήσεις των καιρών. Αντίθετα, είναι μια πρόταση που δεν απαντά πειστικά στις προκλήσεις των καιρών.

Κι αυτό για τους εξής, εντελώς συνοπτικά, λόγους :

Πρώτον: Το «αντιμνημόνιο» από μόνο του εκφράζει μια κατ΄ αρχήν τοποθέτηση αλλά δεν συνιστά αυτό καθ΄ εαυτό εναλλακτικό πρόγραμμα ούτε εναλλακτική πρόταση. Πολύ περισσότερο που για να ακυρώσουμε τρόικα και μνημόνια, προϋποτίθεται, τουλάχιστον, η διακοπή αποπληρωμής του χρέους και η έξοδος από το ευρώ.

Ο «αντινεοφιλελευθερισμός», επίσης, δεν αρκεί ως γενική αναφορά. Και αυτό, όχι μόνο διότι σήμερα όλοι διακηρύσσουν, ακόμα και όσοι τον εφαρμόζουν, ότι είναι εναντίον του «νεοφιλελευθερισμού αλλά κυρίως διότι μια αντινεοφιλελεύθερη πρόταση, αν δεν συνοδεύεται με την αντικαπιταλιστική και σοσιαλιστική προοπτική, τότε είναι άκρως αποπροσανατολιστική, περιοριστική και στην ουσία αναποτελεσματική.

Δεύτερον : Διότι ένα μέτωπο, το οποίο τσουβαλιάζει, αδιακρίτως, σε μια γενική «αντιμνημονιακή σούπα» δυνάμεις που εκτείνονται από την κομμουνιστική και ριζοσπαστική Αριστερά έως τη ΔΗΜΑΡ, τους Οικολόγους Πράσινους και ετερόκλητες δυνάμεις που προέρχονται από το χώρο του ΠΑΣΟΚ, συνιστά περισσότερο μια επικοινωνιακή ισοπεδωτική εκφώνηση, παρά μια φερέγγυα ενωτική κατάθεση με ριζοσπαστικούς εναλλακτικούς όρους. Θεμέλιο και βάση της ενωτικής μας κατεύθυνσης δεν μπορεί παρά να είναι οι δυνάμεις τις κομμουνιστικής και ριζοσπαστικής Αριστεράς, οι οποίες, παρά τις διαφορές μας, διαθέτουν μια εντελώς διαφορετική ποιότητα, βάρος και συνέπεια για την προώθηση μιας προοδευτικής και σοσιαλιστικής προοπτικής.

Τρίτον: Είναι εντελώς προβληματικό ότι σε ένα θολό «αντιμνημονιακό» μέτωπο συμπεριλαμβάνονται αδιακρίτως και με ευκολία, δυνάμεις όπως η ΔΗΜΑΡ και οι Οικολόγοι Πράσινοι, όταν είναι σαφές πως οι δυνάμεις αυτές, πέραν του προγράμματος τους αυτού καθ΄ αυτού, μετακινούνται σε όλο και πιο λαθεμένες κατευθύνσεις.

Η συμπερίληψη σε ένα μέτωπο, πολιτικών κομμάτων από το ΚΚΕ και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ ως τη ΔΗΜΑΡ, τους Οικολόγους Πράσινους και γενικώς τους διαφωνούντες του ΠΑΣΟΚ μπορεί εύκολα να δώσει την εντύπωση ότι, ανεξαρτήτως προθέσεων, είναι μια πρόταση στο «κενό» ή να εκληφθεί ως ευχάριστη «επικοινωνιακή παρέμβαση», που δεν μπορεί να αποκτήσει κοινό προγραμματικό περιεχόμενο.

Βεβαίως η προσπάθεια προγραμματικής αριστερής και ριζοσπαστικής συμπαράταξης με την κοινωνική βάση της ΔΗΜΑΡ, των ΟΙΚ-ΠΡ και των «διαφωνούντων» του ΠΑΣΟΚ, σε κάθε περίπτωση, πρέπει να έχει θεμελιώδη προτεραιότητα στους κοινωνικούς αγώνες και στα άλλα κινήματα.

Τέταρτο : Η απόπειρα εύκολης συσσωμάτωσης σε μια ενωτική απόπειρα προσώπων και δυνάμεων που αποχώρησαν από το ΠΑΣΟΚ , μπορεί να καταλήξει σε πολύ επιζήμιες επιπτώσεις για την Αριστερά.

ΟΙ ΠΡΟΥΠΟΘΕΣΕΙΣ ΚΑΡΠΟΦΟΡΩΝ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΩΝ

Το Αριστερό Ρεύμα δεν αποκλείει συνεργασίες της Αριστεράς με πρόσωπα ή συλλογικότητες που αποχώρησαν από το ΠΑΣΟΚ, τις οποίες συνδέει με τη δυνατότητά τους να συνεισφέρουν στο παρόν και το μέλλον σε μια προοδευτική και σοσιαλιστική ανατροπή στη χώρα.

Για να μην επαναληφθούν, όμως, ατοπήματα που έκανε η Αριστερά στο παρελθόν και όχι μόνο, αυτές οι συνεργασίες πρέπει :

◦Να μην είναι ευκαιριακές, ή απλώς εκλογικές ή προεκλογικές, αλλά να έχουν οικοδομηθεί σε στοιχειώδεις βάσεις αμοιβαίας εμπιστοσύνης, που έχουν προκύψει με όρους πολιτικής φερεγγυότητας και αξιοπιστίας, μέσα από κοινές διαδρομές και κυρίως κοινές δράσεις, κοινούς αγώνες και πρωτοβουλίες.
◦Να κινούνται σε ένα πλαίσιο πέραν του «αντιμνημονιακού» και «αντινεοφιλελεύθερου» προσανατολισμού και να στοχεύουν σε ένα προοδευτικό πρόγραμμα που υπερβαίνει την «καλή» σοσιαλδημοκρατία και το «καλό» ΠΑΣΟΚ, και το οποίο θα έχει σαφή αντικαπιταλιστικό και σοσιαλιστικό ορίζοντα.
Κι αυτό διότι ένας «κοινωνικός καπιταλισμός» είναι όχι μόνο ουτοπία αλλά και στο βαθμό που μπορεί να επιτευχθούν στον καπιταλισμό κοινωνικές ρυθμίσεις, εκείνης ή της άλλης έκτασης, είναι και εύθραυστες , πάντα ανεπαρκείς και κυρίως πρόσκαιρες.

Άλλωστε, συνεδριακός στόχος του ΣΥΝ είναι ότι η εναλλακτική πρόταση του πάει πέραν της σοσιαλδημοκρατίας και της επιδίωξης ενός προωθημένου, έστω, «κοινωνικού κράτους» στο πλαίσιο του καπιταλισμού και κινείται στη λογική υπέρβασης του καπιταλισμού και της προοπτικής σοσιαλιστικού μετασχηματισμού της χώρας.

Οι συνεργασίες που προωθεί αυτήν την ώρα ο ΣΥΝ με δυνάμεις που προέρχονται από το χώρο του ΠΑΣΟΚ, δεν έχουν βασισθεί σ’ αυτές τις προϋποθέσεις, ενώ δεν έχει ανοίξει επ’ αυτών συζήτηση με τον κόσμο της Αριστεράς, πέραν των όποιων συναντήσεων στις κορυφές.

Αυτήν την ώρα οι μεγάλες υπερώριμες ιδέες της συμπαράταξης της Αριστεράς απαιτούν από τον ΣΥΝ να επιδείξει ουσιαστική ενωτική προσήλωση, ανάληψη μεγάλων ενωτικών πρωτοβουλιών, ριζοσπαστικοποίηση και πιο ουσιαστική επεξεργασία των εναλλακτικών του προτάσεων και βεβαίως να αποφύγει μονομερείς και άστοχες κινήσεις, που ίσως πλήξουν μεγάλες ενωτικές ιδέες, όσο ποτέ αναγκαίες για μια βαθιά και σωτήρια πολιτική οικονομική και κοινωνική προοδευτική ανατροπή στη χώρα μας με σοσιαλιστικό ορίζοντα.

Κυριακή 18 Δεκεμβρίου 2011.

ΘΕΛΕΤΕ ΤΟ ΕΥΡΩ; ΣΕΡΒΙΡΕΤΑΙ ΜΟΝΟ ΜΕ ΛΙΤΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ!

ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΙΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ «ΕΥΡΩ-ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑΣ» ΤΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΚΟΡΥΦΗΣ ΤΗΣ ΕΕ! Του Παναγιώτη Λαφαζάνη

Για τους κυρίαρχους κύκλους της ΕΕ, το ζητούμενο της πρόσφατης Συνόδου Κορυφής της ΕΕ ήταν η διάσωση της ευρωζώνης και η σταθερότητα του ευρώ. Στο όνομα τους επεβλήθη μια ΕΕ πολλών ταχυτήτων, η ευρωζώνη μετατράπηκε σε «δημοσιονομική φυλακή» με στόχους ισοσκελισμένους (!) και πλεονασματικούς (!) προϋπολογισμούς, χρέη που, για όλες τις χώρες, πρέπει να βρεθούν κάτω του 60% του ΑΕΠ και άρα, με μέτρα λιτότητας, που θα βαθύνουν παντού και θα την καταστήσουν αόριστη! Η ΕΛΛΑΔΑ ΣΕ ΚΑΤΕΡΓΟ! Η Ελλάδα, επειδή βρίσκεται στην πλέον δεινή θέση, θα εισέλθει, με τέτοιου είδους αποφάσεις, σε κανονικό «κάτεργο», καταδικασμένη σε ισόβια δεσμά! Σε μια ισόβια λιτότητα και κοινωνική λεηλασία, που θα καταστρέψει απολύτως την ελληνική κοινωνία! Το τίμημα για όσους θέλουν το ευρώ είναι απλό. Οφείλουν να υποστούν μια πραγματική δικτατορία: τη δικτατορία του ευρώ! Γιατί περί δικτατορίας μόνο μπορεί να γίνει λόγος, αφού οι στόχοι για ισοσκελισμένους και πλεονασματικούς προϋπολογισμούς, που θα επιτηρούνται από υπερεθνικές απολυταρχίες έναντι αυστηρότατων αυτόματων κυρώσεων, δεν υπακούουν σε καμιά λογική, πέραν των Γερμανικών μονεταριστικών δογμάτων και της προσπάθειας «κινεζοποίησης» των μισθών της ΕΕ, μέσω της αιώνιας λιτότητας! ΑΝΤΙΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΜΟΝΕΤΑΡΙΣΤΙΚΑ ΔΟΓΜΑΤΑ! Πράγματι, ποτέ και πουθενά και σε κανένα σύστημα, δεν μπορεί να επιβληθεί δογματικά ως κανόνας οι ισοσκελισμένοι και πλεονασματικοί κρατικοί προϋπολογισμοί, χωρίς με αυτόν τον τρόπο να παραιτούνται χώρες και κυβερνήσεις από ένα θεμελιώδες εργαλείο σχεδιασμού αντικυκλικής, αναπτυξιακής και κοινωνικής πολιτικής, πράγμα που ισοδυναμεί με καταδίκη τους. Για να εξηγούμαστε. Το πρόβλημα με τους προϋπολογισμούς δεν είναι εν γένει τα ελλείμματα τους. Το πρόβλημα ήταν και είναι που κατευθύνονται τα ελλείμματα! Αν τα ελλείμματα αξιοποιούνται για αναπτυξιακούς, παραγωγικούς και κοινωνικούς στόχους ή όχι! Ένα κράτος ή ομάδα κρατών, που δεν έχουν, σε καμία περίπτωση, τη δυνατότητα να διαμορφώσουν ελλείμματα, για να σχεδιάσουν και να τροφοδοτήσουν προωθημένα, επεξεργασμένα και πρωτοπόρα επενδυτικά, τεχνολογικά και κοινωνικά προγράμματα, είναι καταδικασμένα να περάσουν στο περιθώριο. Χάρις στα ελλείμματα, που ετύγχαναν λαμπρής αναπτυξιακής αξιοποίησης, απογειώθηκαν ακόμα και σειρά από καπιταλιστικές χώρες, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τις ΗΠΑ του 19ου αιώνα. Το πρόβλημα με την Ελλάδα δεν ήταν ποτέ γενικώς τα υπερβολικά ελλείμματα, αλλά το γεγονός ότι αυτά τα ελλείμματα, αντί να κατευθύνονται σε παραγωγικές επενδύσεις, τροφοδοτούσαν τα υπερκέρδη μιας ολιγαρχίας, συχνά κρατικοδίαιτης, την εξυπηρέτηση εκτεταμένων πελατειακών δικτύων, τη διαφθορά και τις παρασιτικές κομματικές γραφειοκρατίες, μέσα και έξω από το κράτος! ΝΕΟ ΠΙΟ ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΙΚΟ ΜΑΑΣΤΡΙΧΤ! Η ευρωζώνη, με Γερμανική συνταγή, επιχειρεί να διασώσει το ευρώ, επιβάλλοντας στο όνομα του την ακύρωση σχεδόν κάθε ίχνους δημοκρατίας και εγκαθιδρύοντας τη «δικτατορία του ευρωνομίσματος»! Το ευρώ, βασισμένο στη Συνθήκη του Μάαστριχτ, ήταν εξαρχής ναρκοθετημένο, λόγω της θεμελιώδους του αντίφασης. Ήταν ένα ανελαστικό νόμισμα που προσομοίαζε με ένα κουστούμι για όλα τα σώματα. Έμοιαζε ως η ευρωζώνη να επανέφερε με το ευρώ τον «κανόνα χρυσού» σε ακόμα χειρότερη έκδοση, μιας και στη συγκεκριμένη περίπτωση, το ευρώ δεν αντιπροσώπευε τίποτα παραπάνω από ένα χαρτί, ενώ η εκτύπωση χρήματος ήταν πολύ δυσκολότερη από την εποχή του χρυσού κανόνα!!! Το νόμισμα, λοιπόν, του ευρώ, με αυτά τα καινοφανή χαρακτηριστικά, ως νόμισμα πολλών και διαφορετικών κρατών, με εντελώς άνισες οικονομίες, κύκλους και παραγωγικότητες, για να μπορούσε, έστω προσωρινά, να «σταθεί», χρειαζόταν δίπλα του ένα σκληρό μηχανισμό, που συνεχώς να αντιδραστικοποιείται. Αυτός ο μηχανισμός αρχικά ήταν το τέρας του Συμφώνου Σταθερότητας, με τις προβλέψεις για 3% (το πολύ) του ΑΕΠ έλλειμμα και όχι πάνω από 60% του ΑΕΠ κρατικό χρέος, προβλέψεις που ουδέποτε μπόρεσαν και δεν ήταν δυνατόν να διατηρηθούν! Τώρα, με την πρόσφατη Σύνοδο Κορυφής, αντί να βγουν τα σωστά συμπεράσματα για τα αδιέξοδα που έχουν εμφανισθεί στη δομή του ενιαίου νομίσματος και στο ίδιο το ευρώ και τα οποία είναι ανυπέρβλητα, οι κυρίαρχοι κύκλοι της ΕΕ κινούνται σε πολύ χειρότερη κατεύθυνση. Με την πρόσφατη απόφαση της Συνόδου Κορυφής, καθιστούν ακόμα πιο ασφυκτικό και ακραία αντιδραστικό το παλαιό αποτυχημένο «Σύμφωνο Σταθερότητας»! Αντί να αλλάξουν τη συνταγή, αυξάνουν στο έπακρο και θανατηφόρα τις δόσεις της! ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ «ΚΑΛΟ» ΚΑΙ «ΚΑΚΟ» ΕΥΡΩ! Αυτή η ακραία αντιδραστική εξέλιξη αποτελεί αμείλικτο ΚΟΛΑΦΟ για όλους τους υποστηρικτές του ευρώ και ειδικότερα για όσους εξ αριστερών το στηρίζουν ή το ανέχονται ως δήθεν «αναγκαίο κακό». Το ευρώ δεν μπορεί να υπάρξει, παρά μόνο αν το συνοδεύει μια ακραία αντιδραστική και ολοκληρωτική δομή, που θα λειτουργεί ως οδοστρωτήρας για τα εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα. Δεν υπάρχει δήθεν «καλό» – έναντι του σημερινού «κακού» – ευρώ. Το ευρώ, όσο διατηρείται, θα αντιδραστικοποιούνται οι μηχανισμοί που το στηρίζουν, σε μια λογική «ευρω-δικτατορίας». Η ΕΥΡΩΖΩΝΗ ΔΥΣΚΟΛΑ ΔΙΑΣΩΖΕΤΑΙ! Οι αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής της ΕΕ, σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να απαντήσουν στην κρίση της ευρωζώνης – αντίθετα θα οξύνουν στο έπακρο αυτή την κρίση. Τις αποφάσεις αυτές θα ακολουθήσουν ασφυκτικές πολιτικές λιτότητας σε όλα τα κράτη μέλη, με στόχο ισοσκελισμένους – πλεονασματικούς προϋπολογισμούς και μείωση των χρεών κάτω του 60% του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος, πράγμα που θα επιφέρει οικονομική ύφεση διαρκείας και διάλυση της ευρωζώνης. Η ευρωζώνη δεν θα σώζετο, φυσικά, ούτε με τις συνταγές για έκδοση ευρωομολόγων, ούτε αν η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) τύπωνε χρήμα για ευνοϊκότερη χρηματοδότηση των κρατών μελών, πράγματα που η Σύνοδος Κορυφής παρέπεμψε στις καλένδες! Αντίθετα, μέτρα, όπως τα παραπάνω, μόνο ως «ασπιρίνες» θα μπορούσαν να λειτουργήσουν, ενώ θα επέφεραν πρόσθετες αρνητικές παρενέργειες (βλ. στασιμο-πληθωρισμός, κατάρρευση του ευρώ, κτλ). ΑΝΑΓΚΗ Η ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΖΩΝΗΣ Εδώ που έχουμε φτάσει, μια πραγματική ανάσα για την αντιμετώπιση της κρίσης, αλλά και αφετηρία για διέξοδο, αν συνοδεύετο με προοδευτικά προγράμματα σοσιαλιστικού προσανατολισμού, θα ήταν η σχεδιασμένη διάλυση της ευρωζώνης και η προώθηση των εθνικών νομισμάτων σε όλα τα κράτη μέλη. Αυτή η συγκρότηση εθνικών νομισμάτων θα συνοδεύετο πιθανότατα με αναδιάρθρωση χρεών και άνευ όρων διαγραφή τους μέχρι 70-80%, μαζί και εθνικοποίηση των τραπεζών, πράγματα που σίγουρα θα προωθούσαν αφετηριακά και με σωστή προοπτική, κυβερνήσεις αριστερού-προοδευτικού προσανατολισμού. Ιδιαίτερα για τις πιο αδύναμες χώρες, όπως η Ελλάδα, η διάλυση της ευρωζώνης θα προσέφερε μεγάλη ανακούφιση, ενώ θα μπορούσε να ήταν και διέξοδος στα χέρια μιας κυβέρνησης της Αριστεράς, η οποία θα εφάρμοζε ένα σύγχρονο ριζοσπαστικό πρόγραμμα σοσιαλιστικής προοπτικής. Αυτονόητο και προφανές είναι ότι η έξοδος της Ελλάδας από την ευρωζώνη είναι έτσι κι αλλιώς επιβεβλημένη, ανεξάρτητα αν επισυμβεί η επιθυμητή γενικότερη διάλυση της ευρωζώνης!

Πηγή: iskra.gr

Η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας!!

«36η ημέρα απεργίας – 51 απολύσεις

Η Απεργία στην Ελληνική Χαλυβουργία – και όχι στη Χαλυβουργική, όπως πολλοί μπερδεύουν – ξεκίνησε στις 31-10-11, έχοντας ως στόχο να αποτρέψει την εκ περιτροπής εργασία, τις μειώσεις μισθών πάνω από 30%, τα διήμερα και τριήμερα εργασίας και τις απολύσεις. Οι απολύσεις αυτή τη στιγμή είναι 51 (50 εργαζόμενοι και ένας «σεκιουριτάς» όπως μας είπαν), ενώ στόχος της εργοδοσίας είναι να προχωρήσει σε πολύ περισσότερες αν δε δεχθούν τις μειώσεις μισθών μέσω της εκ περιτροπής εργασίας. Όπως μας εξήγησαν, αν περάσει αυτό οι εργάτες θα αμείβονται με 92 εώς 120 ευρώ την εβδομάδα, σε μία επιχείρηση που αποτελεί τμήμα ενός σημαντικού κλάδου της βιομηχανικής παραγωγής στην Ελλάδα!!! Η εργοδοσία (Μάνεσης) σε όλο αυτό το διάστημα παραμένει αμείλικτη και αδίστακτη, αφού όχι μόνο έχει προχωρήσει σε περαιτέρω απολύσεις από την αρχή της απεργίας, αλλά καθημερινά συκοφαντεί τον αγώνα των απεργών. Μετέφερε άμεσα το λογιστήριο της εταιρείας σε άλλο σημείο, ώστε να μην έχουν πρόσβαση οι εργαζόμενοι, ενώ κυκλοφόρησε ένα κατάπτυστο κείμενο όπου κατηγορεί το σωματείο για διάφορα απίθανα πράγματα. Η αμείλικτη αυτή στάση της, όπως αναφέρθηκε, εξηγείται από το γεγονός ότι το τσάκισμα των εργασιακών σχέσεων στην Ελληνική Χαλυβουργία έχει τη στήριξη των βιομηχάνων και στην ουσία αποτελεί προπομπό για τις επιθέσεις στο εργατικό κίνημα στο σύνολο της βιομηχανίας. Οι μισθοί 500 Ευρώ είναι ο στόχος όχι μόνο στην Ελληνική Χαλυβουργία αλλά για όλες τις βιομηχανίες και γι’ αυτό πρέπει όλοι να δούμε αυτόν τον αγώνα ως δικό μας, γιατί διαφορετικά αυτό είναι το μέλλον που επιφυλάσσεται σε όλους τους εργαζόμενους.»

ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΑΥΤΟΜΑΤΣΜΟ

ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΣΤΟΥΣ ΑΠΕΡΓΟΥΣ

ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ: 200/623301-52
IBAN: GR 40 0110 2000 0000 2006 2330 152
BIC or Swift Code : ETHNGRAA ( Bank Identifier Code )
Κάτοχος : Λιάκος Δημήτρης ( μέλος Δ.Σ. Σωματείου )

ΠΟΛΙΤΙΚΟ » DEJA VU » ΜΕ ΤΑ ΙΔΙΑ ΛΑΘΗ

ΠΟΛΙΤΙΚΟ » DEJA VU » ΜΕ ΤΑ ΙΔΙΑ ΛΑΘΗ

ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΉΣ
E-mailΕκτύπωσηPDF
alt Της ΜΑΡΙΑΣ ΜΠΑΛΑΦΑ* για την ISKRAΑπό το 1981 στο 2010 σαν να μην πέρασε μια μέρα. Στην πλέον κρίσιμη καμπή της η ιστορία επαναλαμβάνεται με τις ίδιες πρακτικές και μεθόδους.Με την πτώση της χούντας η ελληνική κοινωνία βίωνε την απελευθέρωσή της, έναμεγάλο τμήμα της απέκτησε ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά και υπήρξε πραγματικά έτοιμο για το μεγάλο άλμα. Έβαλε τα μεγάλα αιτήματα για την ανατροπή, αλλά εγενήθη ΠΑΣΟΚ. Το μεγαλύτερο πολιτικό ανοσιούργημα της μεταπολίτευσης ξεπατίκωσε τα συνθήματα, τις ιδέες της Αριστεράς και κατάφερε να τα λεηλατήσει εξ ολοκλήρου μέσα σε μια νύχτα. Ένας λαοφιλής (λαοπλάνος επί το ορθότερο) ηγέτης κατάφερε με φραστικούς ακροβατισμούς, να πείσει και να διαμορφώσει μια μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία, που πίστεψε, πως θα οικοδομήσουν το σοσιαλισμό. Και όλα αυτά σε πρόσφορο έδαφος, με μια Αριστερά, που δεν κατάφερνε να απενοχοποιηθεί για την ήττα, που δεν μπορούσε να γλείψει τις πληγές της διάσπασης, που κυνηγούσε φαντάσματα και ερινύες , που δεν είχε ολοκληρωμένη και ενιαία πρόταση εξουσίας. Στις πλάτες αυτές πάτησε το ΠΑΣΟΚ το 1981 και βούλιαξε την Αριστερά. Μόνο την τελευταία στιγμή η καθεστηκυία έκφανσή της -το ΚΚΕ– κατάφερε να διασωθεί εκλογικά με το περιβόητο βερμπαλισμό του ό,τι σώσουμε «ΚΚΕ, αλλαγή, δεύτερη κατανομή».

Και τα χρόνια περνούσαν και ο σοσιαλισμός δεν ερχόταν. Αντίθετα, το πολιτικό σχέδιο είχε ως συστατικά τον εκμαυλισμό των συνειδήσεων, την αποθέωση του λούμπεν, την ταύτιση της έννοιας του κράτους με το κόμμα, την εκτροφή παραγόντωνβρώμικων στερεότυπων. Και τα προγράμματα λιτότητας περνούσαν το ένα μετά το άλλο. Και τα χρόνια περνούσαν. Όταν πια η κοινωνία ήταν δεμένη χειροπόδαρα η ιδεολογική απογύμνωση του ΠΑΣΟΚ πέρασε απαρατήρητη ή χαρακτηρίστηκε φυσιολογική και επιβεβλημένη για ένα κόμμα εξουσίας στις σύγχρονες συνθήκες.

Αλλά ήρθε το Δ.Ν.Τ και το Μνημόνιο για να αποτελειώσουν ένα ξεχαρβαλωμένο κοινωνικό κράτος, να αποστεώσουν τα δικαιώματα και να αναγκάσουν τα «σήκω Ανδρέα για να δεις τα παιδιά της Αλλαγής» να ζήσουν χειρότερα όχι σε σχέση με τις προηγούμενες γενιές μόνο, αλλά σε σχέση με τα παιδικά τους χρόνια κυρίως.
Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με τον Γιώργο Παπανδρέου μετέχουν στον σχεδιασμό του διεθνοποιημένου καπιταλισμού. Ένα σύστημα, που έχει στομώσει και παίζει τα ρέστα του, που επιχειρεί βρυχώμενο στην κατάρρευσή του να παραδώσει την ανθρωπότητα σ’ ένα νέο ολοκληρωτισμό της εξαθλίωσης, σ’ ένα νέο μεσαίωνα με υψηλή τεχνολογία.
Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

Η ιστορία σήμερα είναι μεγαλόψυχη και με την κοινωνία και με την ΑριστεράΔίνει την ευκαιρία οι δυο τους να συναντηθούν, να διορθώσουν τα λάθη τους και να βαδίσουν στον δρόμο της ανατροπής. Σε αυτή την συγκυρία η Αριστερά θα πρέπει να ψάξει την κοινωνία και όχι το αντίθετο.
Δυστυχώς όμως ζούμε ένα πολιτικό deja vu με τα ίδια λάθη.
Αριστερά κατακερματισμένη και ανταγωνιστικά πολιτικά σχέδια, που ξεδιπλώνονται στην ολότητά τους στην πορεία προς τις εκλογές της 7ης Νοέμβρη.
Από τη μια το πολιτικό σχέδιο του Αλαβάνου με τον περίγυρο και τα συγκοινωνούντα δοχεία του. Ένα σχέδιο, που το μόνο, που καταφέρνει είναι να βγάζει νέες κόπιες της καταστροφικής πρακτικής της Αριστεράς. Η μοναδικότητα της αλήθειας πάνω απ’ όλα. Η δαμόκλειος σπάθη της ιστορικότητας της γενεάς, που εκπροσωπούν, να στριφογυρίζει πάνω από τα κεφάλια μας. Πρόσωπα σκληρά εξουσιαστικά, που κουνούν το δάχτυλο και απειλούν, πως δεν ξεμπερδέψαμε με τη γενιά τους. Αυτή η ίδια και διαρκής επίκληση της ιστορικότητας, που έχει καταντήσει πολλούς από αυτούς γραφικούς και ανυπόληπτους στα μάτια της κοινωνίας. Γιατί η κοινωνία γνωρίζει και θυμάται, ότι κρύφτηκαν πολύ καλά πίσω από την ιστορικότητά τους και έγιναν μεγαλοσυνδικαλιστές, που πολλές φορές δεν είναι ευδιάκριτες οι διαφορές τους από τους συνδικαλιστές του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ. Κρύφτηκαν πολύ καλά πίσω από την ιστορικότητά τους και έγιναν μεγαλοστελέχη, που κανείς δεν τολμά να τους αμφισβητήσει, αλλά διαρκώς θα πρέπει να τους τιμά από τις πολλαπλές και αλλεπάλληλες θέσεις τους. Κρύφτηκαν πολύ καλά πίσω από την ιστορικότητά τους και έγιναν μεγαλοθεωρητικοί, που οι στρεβλές τους αναλύσεις απέτυχαν, δεν επιβεβαιώθηκαν ποτέ. Ευνούχισαν πολιτικά τις επόμενες γενιές μιας και στα στρατόπεδα της κομματικής πειθαρχίας ίσχυε ο «παλιός» και ο «ψάρακας». Ζούσαν και ζουν με τον (φροϋδικό) φόβο του μεγέθους. Θέλουν την αριστερά μικρή, για να μετράν το μπόι τους στην σκιά τους. Και τα κάνουν όλα αυτά με τις τρικλοποδιές, τα τάκλιν για κάρτα, που πολλές φορές για να εξηγηθούν πρέπει η σκέψη να φτάσει στα όρια της συνωμοσίας.
Από την άλλη το πολιτικό σχέδιο της συνάντησης με το σοσιαλιστικό χώρο μέσα από τη συνεργασία με στελέχη του ΠΑΣΟΚ, που διαφοροποιούνται και ασκούν κριτική στις κυβερνητικές επιλογές. Ένα σχέδιο, που παρακολουθεί ένα σοβαρό πολιτικό συλλογισμό, ότι επιτέλους η Αριστερά θα πρέπει να πάρει πίσω τα κλεμμένα και να διαμορφώσει μια νέα κοινωνική και πολιτική πλειοψηφία. Αλλά τα «κλεμμένα» δεν έρχονται πίσω με «δανεικά». Αν η συγκυρία επιβάλει ο… διεμβολισμός να γίνει με μεταγραφή σίγουρα δεν είναι ο Μητρόπουλος η λύση. Γιατί αποδομείται η υπεροχή του ηθικού πλεονεκτήματος, έννοια αναπαλλοτρίωτη για τον κόσμο της Αριστεράς.

Και τα δύο σχέδια είναι καταδικασμένα σε αποτυχία. Το πρώτο γιατί θα διατηρεί την Αριστερά στο περιθώριο, θα συνεχίζει (ανέξοδα, πολυτελώς και μακριά από την κοινωνία) να κυνηγά την ουρά της. Το δεύτερο ενώ θα καταφέρει σε μεγάλο βαθμό την επιδιωκόμενη διείσδυση, θα την καρπωθούν άλλοι, δεν θα έχει το αποτύπωμα της Αριστεράς. Θα επαναληφθεί με μαθηματική ακρίβεια το 1981. Και αυτό δεν είναι δαιμονολογία. Ο ίδιος ο Αλέξης Μητρόπουλος ξεκαθάρισε τις προθέσεις τους στην ομιλία του στις 13 Σεπτέμβρη. Στα ίσια επανέλαβε, ότι επιδιώκουν την ίαση του ΠΑΣΟΚ από τη νεοφιλελεύθερη ευλογιά, την επανασύνδεσή του με τις λαϊκές μάζες και την επανάκτηση της εμπιστοσύνης. Σύμφωνα με τον Αλέξη Μητρόπουλο αυτό μπορεί να επιτευχθεί μόνο με τοναπεγκλωβισμό από το Μνημόνιο. Μόνο σε αυτό συναντάται με την Αριστερά. Σε κανένα άλλο πολιτικό σχέδιο για το αύριο.
Έχουν ξεκαθαρίσει, ότι σε καμιά περίπτωση δεν επιδιώκουν και δεν επιθυμούν ο αγώνας να ακολουθήσει την στοχευμένη διαδρομή: κινητοποίηση νέων δυνάμεων – απελευθέρωση της αντίδρασης – ριζοσπαστικοποίηση της δράσης – δημιουργία ταξικής συνείδησης – ανατροπή.
Είναι ξεκάθαρο (και πλέον πρέπει να είναι σε όλους), ότι επιδιώκουν στην ενθυλάκωση της αντίδρασης από μεγάλο τμήμα της κοινωνίας, που θα ακουμπήσει στον πιο κοντινό πολιτικά, ο οποίος θα επιχειρήσει να καλλιεργήσει νέες αυταπάτες, ότι τα πράγματα θα αλλάξουν και πάλι το ΠΑΣΟΚ θα φέρει… σοσιαλισμό.
Όσα πολιτικά πλαίσια από τα Αριστερά και να μπουν στα χαρτιά, με εξαφανισμένες τις ηγεσίες και τα στελέχη της Αριστεράς από το δημόσιο λόγο, στα πρωϊνά φληναφήματα η επωδός δεν θα αλλάζει,«το καλό ΠΑΣΟΚ, που μπορεί να αναγεννηθεί από τις στάχτες του».
Και δυστυχώς αυτή η ζύμωση δεν θα γίνει με πραγματικούς όρους κοινωνίας, στο χώρο δουλειάς, στο σχολειό, στη γειτονιά, στο πεζοδρόμιο. Αλλά μέσα από μια ψυχρή, απόμακρη, μοναχική και εξουσιαστική διαδικασία, την τηλοψία.
 

Ήρθε η ώρα να κάνουμε ταμείο.

Όσο ο καπιταλισμός μας έχει εγκλωβίσει σε κοινωνικά και προσωπικά αδιέξοδα. Για όσους η καθημερινότητα είναι ένας αγώνας επιβίωσης. Όσοι γνωρίζουν από πρώτο χέρι πως ο συνάδελφος και ο γείτονας από μαρξισμό μπορεί να μην καταλαβαίνουν γρι, αλλά τον καπιταλισμό τον ζουν πρόσωπο με πρόσωπο και έχουν ανάγκη να πιαστούν από μια ιδέα ζωντανή. Όσοι επιμένουμε με όρους κοινωνίας σφίγγοντας χέρια (πολλές φορές και δόντια) να δίνουμε τη μάχη από τα Αριστερά, high risk,εκτεθειμένοι δεν θα πρέπει να επιτρέψουμε σε κανέναν να μας παραδώσει στην ιστορία με ήττα βαρύτερη από του ’49.
Σήμερα κιόλας μπαίνει το αίτημα ξεκάθαρο, ότι σε περίοδο κρίσης, που οι αντιθέσεις θα οξύνονται και κανείς δεν θα γλιτώσει από τη μήνιν, δεν απαντάμε στους μονόδρομους με αδιέξοδα, αλλάανοίγουμε δρόμους στην ανασύνθεση και την ανασύνταξη από τα κάτω των δυνάμεων της Αριστεράς στη μέγιστη δυνατή ενότητά της.

 Με νέα εργαλεία, που δεν θα μυρίζουν ναφθαλίνη.

Με τις ιδέες, τις αρχές και τις αξίες μας ζωντανές κι απτές απ’ όλους .

Με Αντίσταση, Αλληλεγγύη, Αξιοπρέπεια.

Και αυτό πρέπει να γίνει τώρα από εμάς, χωρίς άλλες εκχωρήσεις, αναθέσεις και αντιπαροχές.

* η Μαρία Μπαλάφα είναι δημοσιογράφος του ArtTv της ‘Άρτας

Πηγή: http://www.iskra.gr

ΤΟ «ΚΑΚΟ», ΤΟ «ΚΑΛΟ» ΚΑΙ ΤΟ «ΑΣΧΗΜΟ» ΠΑΣΟΚ!

ΤΟ «ΚΑΚΟ», ΤΟ «ΚΑΛΟ» ΚΑΙ ΤΟ «ΑΣΧΗΜΟ» ΠΑΣΟΚ!

ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΉΣ
E-mailΕκτύπωσηPDF

ΓΙΑΤΙ Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΠΑΓΙΔΕΥΤΕΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΠΟΛΥΚΕΦΑΛΗ ΛΕΡΝΑΙΑ ΥΔΡΑ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ!

Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΝΑ ΑΝΑΔΕΙΧΘΕΙ ΣΕ ΗΓΕΜΟΝΙΚΗ ΕΘΝΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗΣ ΔΙΕΞΟΔΟΥ ΜΕ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΟΡΙΖΟΝΤΑ!

Όλες οι πολιτικές δυνάμεις τουαστικού πολιτικού μπλοκ τρίζουν συθέμελα!

Κυρίως συνταράσσεται και κλονίζεται, αν δεν βρίσκεται σταπρόθυρα κατάρρευσης, το ΠΑΣΟΚ, βασικός συνυπεύθυνος, αν όχι και κύριος, για το σημερινό κατάντημα της χώρας και τη μνημονιακή λεηλασία της.

Αυτήν την ώρα οργιάζουν στο κατεξοχήν κυβερνητικό κόμμα οι ζυμώσεις, οι αντιθέσεις καιαντιπαραθέσεις, που έχουν πάρει τη μορφή, σχεδόν, αλληλοσφαγής για το μέλλον του ΠΑΣΟΚ, αν υπάρχει φυσικά μέλλον, πράγμα πολύ αμφίβολο γι αυτό το «μεταλλαγμένο άμορφο πλάσμα», που έχει καταντήσει το «κίνημα» στα χέρια του Γ. Παπανδρέου.

Θα παραμείνει τυπικά στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ ο Γ. Παπανδρέου ή θα παραιτηθεί;

Πότε και πώς θα ανοίξουν οι διαδικασίες εκλογής Προέδρου;

Θα παραμείνει ενιαίο το ΠΑΣΟΚ ή θα διασπασθεί ή ακριβέστερα θα κατακερματισθεί στην πορεία προς τις εκλογές;

Αυτά τα ερωτήματα και πολλά άλλα, μάλλον είναι δύσκολο να απαντηθούν τώρα και να απαντηθούν έστω με στοιχειώδη αξιοπιστία.

Ένα είναι βέβαιον: Το σημερινό ΠΑΣΟΚ έχει καταντήσει μια φθαρμένη και τρύπια κομματική ομπρέλα χωρίς κομματική βάση και με ελάχιστη κομματική επιρροή στην κοινωνία, κάτω από την οποία συστεγάζεται μια «απέραντη» πανσπερμία αντιμαχόμενων απόψεων, «τάσεων», φιλοδοξιών, βλέψεων, σκοπιμοτήτων και τακτικών.

Αν εντελώς σχηματικά θα ήθελαν κάποιοι να κατατάξουν όλον αυτόν τον κυκεώνα απόψεων,ομαδοποιήσεων, συμφερόντων, αντιθέσεων και τακτικών, θα μπορούσαν εντελώς «αφαιρετικά» να σταχυολογήσουν τρεις χοντρικές κατηγορίες:

ΤΟ »ΚΑΚΟ» ΠΑΣΟΚ

Πρώτη: Το «κακό» ΠΑΣΟΚ, το οποίο συναποτελούν όσοι/σες θεωρούν ότι οι μνημονιακές επιλογές είναι«ευχής έργον» και «ευλογία» για τη χώρα και ότι αυτές θα έπρεπε να ακολουθηθούν «πάση θυσία» είτε με τρόϊκα είτε χωρίς αυτήν. Αυτή η αντίληψη στο σημερινό ΠΑΣΟΚ, που έχει ισχυρή, αν και διάχυτη και σε σύγχυση, επιρροή στην Κοινοβουλευτική του ομάδα, θεωρεί ότι η »όποια αποτυχία» των ασκούμενων πολιτικών μέχρι σήμερα, που η ίδια αναγνωρίζει, δεν οφείλεται στο μνημόνιο, αλλά στην ελλειπήεφαρμογή του, όσον αφορά ιδίως τις (νεοφιλελεύθερες) διαρθρωτικές αλλαγές. Η αντίληψη αυτή, η οποία εκπροσωπείται αυθεντικά από την ομάδα των «τεσσάρων» (Διαμαντοπούλου, Λομβέρδος, Ραγκούσης, Μόσιαλος) έχει την αμέριστη στήριξη των «μίντια», του εγχώριου μεγάλου κεφαλαίου και των ξένων «κηδεμόνων».

ΤΟ »ΑΣΧΗΜΟ» ΠΑΣΟΚ

Δεύτερη: Το «άσχημο» ΠΑΣΟΚ, το οποίο συναπαρτίζει ένα πολύ ευρύ και κυμαινόμενο φάσμα προσώπων και απόψεων, που λίγο πολύ θεωρούν ως «αναγκαίο κακό» το μνημόνιο και τις πολιτικές που ακολουθήθηκαν, ενώ τονίζουν, με χίλιες μύριες αποχρώσεις, ότι θα μπορούσαν (απατηλώς) να ακολουθηθούν, σε πολλά σημεία, διαφορετικές πολιτικές στο χρόνο, στο εύρος, την ένταση και κυρίως στην κατεύθυνση μιας πιο «συγκρατημένης και ανεκτής λεηλασίας» εισοδημάτων!

Την αντίληψη αυτή, η οποία δεν είναι διαμορφωμένη σε μια συγκεκριμένη πολιτική τάση, ακολουθούν με το δικό τους τρόπο, συμβατικά ή όχι, όλα σχεδόν τα «κεντρώα» ηγετικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ, συμπεριλαμβανομένου και του Ε. Βενιζέλου, ο οποίος φιλοδοξεί να είναι ο «διάδοχος» του Γ. Παπανδρέου!

ΤΟ »ΚΑΛΟ» ΠΑΣΟΚ

Τρίτη: Το «καλό» ΠΑΣΟΚ, το οποίο αντιπροσωπεύουν, με ευρεία ποικιλία απόψεων και παραλλαγών, όσοι υποστηρίζουν ανοικτά ή ερωτοτροπούν υπογείως, με τις «αντιμνημονιακές» ρητορικές, αλλά και όσοι κατά καιρούς απομακρύνθηκαν ή διαγράφηκαν από το ΠΑΣΟΚ και την Κοινοβουλευτική του ομάδα, διαφωνώντας συνολικά ή με πλευρές των μνημονιακών επιλογών. Σε αυτόν τον «ευρύ» κύκλο προσώπων, τάσεων και συνομαδώσεων εντός και εκτός ΠΑΣΟΚ, πρέπει να προσθέσουμε ένα σημαντικό μέρος τωνσυνδικαλιστικών στελεχών της ΠΑΣΚΕ, οι οποίοι διαφοροποιούνται, πραγματικά ή προσχηματικά, από τις μνημονιακές επιλογές.

Τα περισσότερα εξ΄αυτών των στελεχών, εντός και «εκτός» του ΠΑΣΟΚ, που λαμβάνουν αποστάσεις από τα μνημόνια ή και εναντιώνονται σε αυτά, στο βαθμό που δεν καιροσκοπούν με εφήμερες σκοπιμότητες, πράγμα που, μάλλον, είναι τακτική πολλών εξ αυτών, επενδύουν, στην καλύτερη περίπτωση, με εκείνο ή τον άλλο τρόπο, στη διαμόρφωση ενός «εξαγνισμένου» «μεταμνημονιακού» ΠΑΣΟΚ ή άλλου πολιτικού μορφώματος, ως «επανίδρυση» μιας καλής «σοσιαλδημοκρατίας», που θα ξαναβρεί τον «παλιό καλό εαυτό της»!

Περιττό να ξανατονίσουμε ότι ο αντιμνημονιακός λόγοςχωρίς τη στάση πληρωμών, την έξοδο από το ευρώ και τη συνολική σύγκρουση και ρήξη με την Ε.Ε., είναι λόγος αβαθής και τελικά χωρίς πραγματική αντιμνημονιακή προοπτική! Ανεξαρτήτως αυτού, όμως, συνιστά, τουλάχιστον, αυταπάτη ή απόπειρα επαναφοράς υπό τις παρούσες συνθήκες ενός «καλού» σοσιαλδημοκρατικού καπιταλιστικού μοντέλου, πέραν του γεγονότος ότι και αυτή ακόμα η επαναφορά, αν δεν ήταν «ουτοπία», δεν συνιστά απάντηση στα προβλήματα, πολυ περισσότερο, μάλιστα, όταν γρήγορα τέτοιου είδους «μοντέλα» εκφυλίζονται και δίνουν τη θέση τους στην τυπική αυθεντική μορφή ύπαρξης του καπιταλισμού, η οποία είναι ο χωρίς όρια νεοφιλελευθερισμός!

Η ΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ!

Και η Αριστερά;

Πως πρέπει να αντιμετωπίσει η Αριστερά, στο πλαίσιο της στρατηγικής της, τις εξελίξεις στο χώρο του ΠΑΣΟΚ;

Ασφαλώς η Αριστερά δεν μπορεί να μείνει αδιάφορη και να μην παρακολουθεί, δραστήρια και σε βάθος, τις διεργασίες στον Πασοκικό χώρο, με κεντρικότερο, όμως, προσανατολισμό τον κόσμο που στήριξε και ψήφισε το ΠΑΣΟΚ και την ανάγκη να διαμορφωθούν προϋποθέσεις εκτεταμένων αριστερών ανακατατάξεων και μετατοπίσεων βάσης.

Το χειρότερο, ίσως, που θα μπορούσε να πράξει η Αριστερά, είναι να εμπλακεί και να καταστεί, περίπου, μέρος του προβλήματος, παίρνοντας –και μάλιστα σχεδόν άκριτα- το μέρος του «καλού» ΠΑΣΟΚ, που υποτίθεται «αντιπολιτεύεται» απέναντι στο «κακό» και το «άσχημο» ΠΑΣΟΚ που κυβερνάει!

Θα ήταν πελώριο λάθος, όταν η ΔΗΜΑΡ, που περίπου ερωτοτροπεί με το Σημιτικό μπλοκ και τους«εκσυγχρονιστές» του χώρου του ΠΑΣΟΚ, δηλαδή με τις πλέον συστημικές εκδοχές του, άλλα τμήματα της Αριστεράς, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, να επιδοθούν σε ένα κυνήγι εύκολων «εκλογικών» συνεργασιών με το «καλό» ΠΑΣΟΚ , στη βάση μιας γενικής αντιμνημονιακή ρητορικής, η οποία θα παραπέμπει στη χίμαιρα μιας «νέας σοσιαλδημοκρατικής διαχείρισης», που υποτίθεται θα μπορεί να «εξανθρωπίσει» τον βάρβαρο νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό!

Ας μην ξεχνάμε ότι, αυτή την ώρα, «αντιμνημονιακά» τμήματα του ΠΑΣΟΚ, εντός και εκτός αυτού,επιδιώκουν τη συνεργασία με την Αριστερά προκειμένου να τη χρησιμοποιήσουν σαν όχημα «πλυντήριο» για να επενδύσουν με αξιοπιστία στη συγκρότηση του «μεταμνημονιακού» ΠΑΣΟΚ και με απατηλό όραμα τη νέα προωθημένη σοσιαλδημοκρατία του συστήματος

Η Αριστερά σε όλες τις εκφράσεις της δεν έχει κανένα λόγο να εμπλακεί σε εύκολες ευκαιριακές και μάλιστα εκλογικές, παραγοντικού τύπου, συνεργασίες με το «καλό» ΠΑΣΟΚ.

Αυτή την ώρα, οι οποίες συνεργασίες της Αριστεράς πρέπει να εμπνέουν φερεγγυότητα και όχισκοπιμότητες, ενώ οφείλουν να προωθούνται στη βάση αρχών, ριζοσπαστικού προγράμματος και να οικοδομούνται με όρους κινήματος και κοινών αγώνων. Αυτές οι συνεργασίες της αριστεράς πρέπεινα εκφράζουν μετατοπίσεις των συνεργαζόμενων δυνάμεων προς τις θέσεις της Αριστεράς -η οποία χρειάζεται και η ίδια ριζοσπαστικοποίηση και «λαϊκοποίηση» του προγράμματός της- και όχι να αποτυπώνουν, άμεσα ή έμμεσα, τη μετατόπιση της Αριστεράς προς την «καλή» σοσιαλδημοκρατία!

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 2 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2011, 10:30, UPD 17:30

Previous Older Entries